AURELIA HERMES
İlk kapının açılmasından hemen önce, LeonardAın büyü çemberinin ortasında dururken aklıma Akihiro gelmişti.
Belki de böyle bir anda onu düşünmemeliydim. Önümde Cistern'in sınırlarını aşacak, beni hiçbir insanın sıradan bir yolculuk olarak adlandıramayacağı bir geçişe sürükleyecek bir büyü hazırlanıyordu. Leonard'ın anlattığı mekanizmanın ne kadar tehlikeli olduğunu biliyordum. Bir anlık dikkatsizliğin, yanlış bir nefesin, Ruh Gücü'nün kontrolünde meydana gelecek küçücük bir bozulmanın beni geri dönüşü olmayan bir boşlukta bırakabileceğini de biliyordum. Buna rağmen zihnim, bütün bu tehlikelerin arasından geçip yine ona ulaşmıştı. İnsan bazen bir başkasını düşünmeyi bırakmak isterdi; çünkü onunla ilgili düşünceler artık huzur vermekten çok acı verirdi. Fakat kalbin alışkanlıklarını emirle değiştirmek mümkün değildi. Akihiro Atlas, benim için yalnızca hayatımda önemli bir yere sahip olan biri değildi. O, yıllar içerisinde farkında olmadan düşüncelerimin ölçüsüne dönüşmüştü. Bir karar vermeden önce onun ne düşüneceğini merak ettiğim, bir şey başardığımda bunu ona anlatmak istediğim, kalabalıkların arasında gözlerim istemsizce onu aradığı, bazen hiçbir sebep yokken sesini duymayı istediğim bir ölçü... Onun yanında olduğumda dünya daha kolay anlaşılır hâle gelmiyordu; aksine, bütün çelişkileriyle birlikte daha görünür oluyordu. Ama yine de, o çelişkilerin içinde bir düzen bulabileceğime inanıyordum.
Belki de bu yüzden, son zamanlarda sık sık eski bir anlatıyı düşünmeye başlamıştım. Eski atalarımın döneminden kalma hakikat, adalet ve kozmik düzen anlayışını temsil eden o kadim kavramı... aslında ona bir kavram denebilir mi bilmiyorum. Hermes ailesinin kurucusu ve soyumun ilki olan yüce büyücünün yarattığı bir kavramdı. Ancak, kullanılabilir bir varlıkta olduğu bilinirdi. O şeyin adı ise… Ma’at, yalnızca insanların birbirlerine karşı adil davranmasını sağlayan bir ilke değildi. Evrenin kendi varlığını sürdürebilmesi için gerekli olan ölçüydü; kaosun karşısında düzeni, yalanın karşısında hakikati, taşkınlığın karşısında dengeyi temsil ediyordu. Ölülerin yüreğinin bir tüy ile tartıldığı o eski anlatıyı düşündüğümde, aklıma hep aynı soru gelirdi: Bir insanın bütün hayatı boyunca taşıdığı acılar, pişmanlıklar, korkular ve sevdikleri için yaptığı fedakârlıklar tek bir terazinin kefesine konulsa, diğer kefeye ne yerleştirilirdi? Bir tüy mü? Bir hakikat mi? Yoksa insanın kendisine bile itiraf edemediği bütün o küçük günahların toplamı mı? Akihiro'nun yüreğini böyle bir terazinin üzerine koyduğumu hayal ettiğimde, terazinin nasıl dengede kalacağını düşünemiyordum. Çünkü o, başkalarının yüklerini kendi günahıymış gibi taşımaya alışmıştı. Birinin acısını gördüğünde onu hafifletmek için elini uzatıyor, başaramadığında ise başarısızlığın bütün ağırlığını kendisine yüklüyordu. Başkalarının hataları onun vicdanında yer buluyor, başkalarının kayıpları onun gecelerini işgal ediyor, başkalarının yaşayabilmesi için yaptığı fedakârlıklar zamanla kendi yaşamını unutmasına neden oluyordu. Sanki dünyanın terazisini tek başına dengede tutmakla görevlendirilmişti ve terazinin bir kefesi aşağı indiğinde bunun sorumlusu olarak yalnızca kendisini görüyordu.
Oysa Ma'at'ın öğrettiği şey, her ağırlığın aynı kefeye konulması değildi. Bir şeyin hakikatini kabul etmek, bütün sorumluluğu üzerine almak anlamına gelmezdi. Bir insanın acısını paylaşmak, onun yerine acı çekmek değildi. Ve birini sevmek... Birini sevmek, onun bütün yaralarını kendi ellerinle kapatabileceğine inanmak hiç değildi. Belki de Akihiro'ya söylemek istediğim en önemli şey buydu. Shu'nun başına gelenleri unutmasını istemiyordum. Söylediği son sözleri zihninden silmesini, hissettiği suçluluğu yok saymasını, yaşadığı kaybı birkaç
teselli cümlesinin arkasına saklamasını da istemiyordum. Onun acısını ortadan kaldırmak için gerçeği değiştirmek, ShuAnun ölümünü önemsizleştirmek ya da yaşananları hiç olmamış gibi göstermek istemiyordum. Ben yalnızca Akihiro'nun, bütün bunların arasında kendisini de kaybetmemesini istiyordum. Çünkü onun yaptığı şey artık yas tutmak değildi. Kendisine hüküm veriyor, kendi yüreğini kendi elleriyle tartıyor ve her defasında kefenin ağır tarafına kendisini yerleştiriyordu. Onu bu mahkemeden kurtarmak istiyordum; fakat bunu yaparken onun yerine karar vermek, onun özgürlüğünü elinden almak ya da acısını küçümsemek istemiyordum. Belki de benim için en zor olan buydu: Onu korumak istiyor, ama onu korumak adına iradesine hükmetmekten korkuyordum.
Başımı hafifçe kaldırdım. Odanın ışıkları, beyaz saçlarımın üzerinden geçerek yüzüme vuruyordu. Siyah beremin altından omuzlarıma dökülen uzun saçlarım, Ruh Gücü'nün oluşturduğu rüzgârla hafifçe hareket ediyordu. Beyaz paltomun etekleri büyü çemberinin merkezine doğru çekiliyor, boynumdaki renkli süsün üzerinde küçük ışıklar titreşiyordu. Kendimi bir anlığına dışarıdan görmüş gibi hissettim. Karşımdaki aynada gördüğüm kadın, her zaman başkalarına güven veren, konuştuğunda odadaki insanların sesini kesmesini sağlayan, bir karar verdiğinde arkasında durabilecek kadar güçlü bir kadındı. Fakat onun içinde, Akihiro'nun kapısına gidip cevap alamadığında korkudan ne yapacağını bilemeyen başka biri de vardı. Onun için White Dragon Company gibi bir yere gitmeyi göze almış, Leonard gibi birine katlanmaya karar vermiş, kendisini bilmediği bir gerçekliğin içerisine bırakmaya hazırlanmıştı. Bunun kahramanca bir tarafı olduğunu düşünmüyordum. Belki de cesaret, bazen yalnızca sevdiğiniz birinin yokluğuna daha fazla dayanamayacak hâle gelmenizdi. Gözlerimi kapattım ve içimden, kimsenin duyamayacağı kadar sessiz bir sesle konuştum.
Beni bekle, Akihiro.
Bu kez bütün cevapları bulabileceğime söz veremem. Sana ne olduğunu, Shu'ya gerçekte ne yaşatıldığını ya da bütün bu olayların ardında kimin bulunduğunu henüz bilmiyorum. Ama aramaktan vazgeçmeyeceğim. Senin yüreğini tartan o terazinin kefelerine kendi suçların olmayan şeyleri koymana izin vermeyeceğim. Sana bir hakikat getirebilirsem, bunun yükünü tek başına taşımak zorunda kalmayacaksın.
Ve belki bir gün, hiçbir şeyi kurtarmak zorunda olmadığın bir sabah, yalnızca kendin için gülümseyebilirsin.
"Yeterince düşündüğünü umuyorum, Aurelia."
Leonard'ın sesi düşüncelerimi kesti.
Gözlerimi açtım.
Odanın ortasındaki büyü çemberi artık önceki hâlinden çok daha büyük görünüyordu. İç içe geçmiş halkalar yavaşça dönüyor, her dönüşlerinde başka bir sembolü ortaya çıkarıyorlardı. Leonard'ın etrafında toplanan Ruh Gücü, gümüş ve siyah arasında gidip gelen ince iplikler şeklinde havaya yükselmişti. Birbirlerine dokundukları noktalarda küçük ışıklar doğuyor, sonra bu ışıklar bir anlığına sönerek geride gözle görülmeyen boşluklar bırakıyordu. O boşluklar bana delik gibi görünmüyordu; daha çok, bir şeyin orada bulunması gerektiğini bildiğiniz hâlde artık orada olmadığını fark ettiğiniz anlara benziyorlardı.
"Başlamaya hazırım," dedim. Leonard bana baktı. Yüzündeki ifade her zamanki gibi sakindi. "İyi. Çünkü birinci kapı açıldığında durup düşünmek için vaktin olmayacak." "On iki nefes." "On iki nefes." "İlk dördü eski koordinatlarımdan ayrılmak, sonraki dördü yeni referans sistemine uyum sağlamak, son dördü de varlığımı sabitlemek için." "Hatırlamışsın." "Bir şeyi unutmadım." Leonard'ın dudaklarında kısa süreli bir gülümseme belirdi. "Bu sefer gerçekten umarım." Elini büyü çemberinin merkezine doğru uzattı. Ruh Gücü bir anda yoğunlaştı. Odanın bütün ışıkları sanki görünmeyen bir el tarafından bastırılmış gibi soldu. Tavandaki halkalar hızlanırken, duvarlara işlenmiş semboller birer birer yanmaya başladı. Önümdeki hava, sıcak bir camın yüzeyine bakıyormuşum gibi dalgalandı. Sonra Leonard iki parmağını birbirinden ayırdı ve odanın ortasında dikey, ince bir yarık belirdi. Yarığın kenarları ışık saçmıyordu. Aksine, çevresindeki ışığı emiyor, yakınında bulunan her şeyi olduğundan daha solgun gösteriyordu. İçerisi tamamen karanlık değildi; fakat orada karanlık ve aydınlık arasındaki ayrımın henüz yapılmamış olduğunu hissedebiliyordum. "Limen Excisum." Leonard büyünün adını söylediği anda sesler değişti. Önce odadaki uğultu kesildi. Ardından metal halkaların birbirine çarpan sesleri, kitap sayfalarının hışırtısı, havanın titreşimi... Hepsi birer birer yok oldu. Kendi nefesimi bile duyamaz hâle geldim. Leonard gözlerini benden ayırmadan konuştu. "Unutma. Bu kapıdan geçerken geriye bakmayacaksın. İlk adımını attığında Cistern'in seni tanıdığı koordinatlar çözülmeye başlayacak. İçgüdüsel olarak tutunmaya çalışırsan büyünün dengesini bozarsın." "Anladım." "Ve Aurelia..." Bir an durdu.
"On iki nefesi sayarken acele etme. Zamanın sana karşı nasıl davranacağını bilemezsin. Nefes sayısını kaybedersen kendini dışarıda ya da içeride sanabilirsin. İkisi de aynı derecede tehlikeli."
Başımı salladım.
"Başka bir şey?"
Leonard'ın gözleri yarığın üzerine kaydı.
"Yalnızca yürü."
İlk adımımı attım.
Ve Cistern geride kaldı.
Birinci nefes.
İçime hava çektim.
İlk anda hiçbir şey olmadı. Hatta birkaç saniyeliğine Leonard'ın bütün uyarılarının gereğinden fazla abartılmış olabileceğini düşündüm. Ayağımın altında hâlâ zemini hissedebiliyordum. Bedenim hâlâ bana aitti. Ciğerlerime dolan havanın ağırlığını, göğsümün genişlemesini, nefesimin boğazımdan geçerken oluşturduğu hafif titreşimi duyabiliyordum. Fakat nefesimi verirken zeminin altımdan yavaşça uzaklaştığını fark ettim. Bu fiziksel bir hareket değildi. Düşmüyordum; fakat bulunduğum yerin beni taşıma hakkı elinden alınmış gibiydi. Ayaklarımın altındaki dünya, artık orada durmam için bir gerekçe sunmuyordu. İlk korku tam da bu düşünceden doğdu. İnsan, üzerinde durduğu zeminin varlığını sorgulamadığı sürece kendisini güvende hissederdi. Ben ise o anda, bir zeminin beni taşıması için gereken bütün görünmez anlaşmaların bozulmaya başladığını hissediyordum.
İkinci nefes.
Havayı yeniden içime çektim.
Bu kez sesler kayboldu. Önce Leonard'ın nefesi, sonra kendi kıyafetlerimin hareketinden doğan hışırtı, en sonunda da içimde yankılanan o tanıdık beden sesleri... Dünya bir anda işitilebilir olmaktan çıkmıştı. Nefes verdiğimde önümdeki yarığın kenarları genişledi ve arkama dönüp baktığımda odanın artık orada olmadığını gördüm. Daha doğrusu, onu göremiyordum. Leonard'ın bulunduğu yeri, büyü çemberini, masayı, kitapları ya da kırılmış camları seçemiyordum. Fakat bunların kaybolduğunu da söyleyemezdim. Bir şeyi görmemekle onun artık var olmadığına inanmak arasında büyük bir fark vardı. Ben o farkın tam ortasındaydım. Cistern'i hatırlıyordum, nereden geldiğimi biliyordum, ama zihnimdeki hiçbir yön duygusu beni oraya geri götüremiyordu. İlk kez, bir yerin yalnızca hafızamda kalabileceğini anladım.
Üçüncü nefes.
İçime hava çekerken göğsümde bir ağırlık hissettim.
Nefesimi verirken o ağırlık yer değiştirdi. Sanki bedenimin içinde bulunan görünmez bir pusula, yönünü kaybetmişti. Başlangıçta bunun bir büyü etkisi olduğunu düşünerek kendimi sakinleştirmeye çalıştım. Fakat zihnimdeki anılar da değişiyordu. Kaybolmuyorlardı; yalnızca hangi yöne ait olduklarını unutuyorlardı. Akihiro'nun odası, Team 2'nin toplantı salonu, Cistern'in koridorları, çocukluğumdan kalan evler, ilk kez büyü yaptığım yer... Hepsi hâlâ zihnimdeydi. Fakat artık bunların hangisinin geçmişte, hangisinin şu anda, hangisinin benim geldiğim yönde bulunduğunu söyleyemiyordum. Bir an için Akihiro'nun yüzü gözlerimin önüne geldi. Onu bir anı olarak değil, kendime ait bir yön olarak hatırladığımı fark ettim. Zihnimdeki bütün koordinatlar çözülürken, ona dair düşüncelerim yerinde kalıyordu. Bunun beni kurtardığını söyleyemem; ancak o anda kaybolmadığımı hissettiren tek şey oydu.
Dördüncü nefes.
Nefes aldım.
Ve zaman durdu.
Bunu mecazi anlamda söylemiyorum. Nefesimin ciğerlerime dolduğu o kısa aralıkta, bir sonraki anın ne zaman geleceğini anlayamadım. Nefesimi vermek istedim fakat bedenim bunu gerçekleştirmek için gereken zamanı bulamıyordu. Bir saniye mi geçmişti? Bir dakika mı? Belki de hiç zaman geçmemişti. Bütün hareketlerin başlangıcı ve sonu birbirinden ayrılmış, her şey tek bir aralıkta sıkışmıştı. Kalbimin atışını hissetmek için göğsüme odaklandım. Bir atış. Ardından boşluk. Sonra bir başkası. Fakat ikisinin arasında ne kadar süre bulunduğunu anlayamadım. Korkum bu kez çok daha derinden yükseldi. Çünkü insan zamanın geçmediği bir yerde kaldığında, beklediği şeyin ne zaman gerçekleşeceğini bilemezdi. Benim beklediğim şey ise bir sonraki nefesti. Nefesimi sonunda verdiğimde çevremdeki bütün görüntüler bir anlığına ince çizgilere ayrıldı. Cistern'in benim için tuttuğu son bağ da koptu.
İlk dört nefes tamamlanmıştı.
Eski koordinatlarım artık beni tanımıyordu.
Beşinci nefes.
İçime hava çektim.
İlk kez ayaklarımın altında hiçbir şey bulamadım. Fakat düşmüyordum. Yukarı ya da aşağı diye bir yön yoktu. Sağ ve sol, ileri ve geri de anlamını yitirmişti. Bütün yönler aynı anda mümkün, aynı anda anlamsızdı. Kendimi çevreleyen boşluğun rengini tarif edemiyordum. Siyah değildi; çünkü siyah, ışığın olmadığı bir yüzeye işaret ederdi. Beyaz da değildi; çünkü beyazlık bile bir karşıtlık gerektirirdi. Burada ise karşıtlıkların henüz doğmadığını hissediyordum. Nefesimi verirken Ruh Gücümün bedenimden ayrılmadan dışarı doğru yayıldığını fark ettim. Bileklerimin çevresinde ince, saydam çizgiler belirdi. Bunlar benim büyülerimden birine benzemiyordu. Sanki varlığımın bir parçası, kendisine yeni bir çevre arıyordu.
Altıncı nefes.
Nefes aldım.
Bu kez ağırlığımı kaybettim.
Bedenim hafifledi demek doğru olmazdı; çünkü hafiflik bile ağırlıkla karşılaştırıldığında anlam kazanan bir kavramdı. Omuzlarımdaki paltomun, saçlarımın, ellerimin ve ayaklarımın bana ait olduğunu biliyordum ama bunların fiziksel bir karşılığı olup olmadığını anlayamıyordum. Nefesimi verirken aklıma istemsizce Ma'at'ın terazisi geldi. Bir yüreğin tüy ile tartıldığı o eski tasvir... Şimdi kendi yüreğimin, hiçbir kefeye yerleştirilemeyen bir ağırlık gibi boşlukta durduğunu hayal ettim. Ben kimdim? Aurelia Hermes. Team 2'nin Deputy General'ı. Bir büyücü. Bir insan. Fakat bu tanımların hiçbiri şu anda bulunduğum yerde bana bir yön veremiyordu. Hepsi Cistern'in beni tanıdığı dünyanın içinde anlam taşıyordu. Burada ise hiçbirinin geçerliliği yoktu. O an, kendimi yalnızca bir isimden ibaret olmadığım için değil, bir isim tarafından tanınmadığım için de korkunç biçimde savunmasız hissettim.
Yedinci nefes.
İçime hava çektim.
Sonra kendimi gördüm.
Bir değil, birkaç kez.
Önümde farklı Aurelia'lar belirmişti. Bir tanesi beyaz paltosunu giymiş, başını dik tutuyordu. Bir diğeri gözlerini yere indirmişti. Bir başkasıysa bana çok benzese de yüzünde hiç tanımadığım bir ifade taşıyordu. Hiçbiri gerçek bir yansıma değildi; çünkü onların duruşları, hareketleri ve bakışları benimle aynı anda değişmiyordu. Sanki varlığımın farklı tanımları, birbirlerinden ayrılarak çevremde beliriyordu. Birinde yalnızca bedenim vardı. Diğerinde hafızam. Bir başkasında ruhumun taşıdığı güç. Sonuncusunda ise bütün bunları birbirine bağlayan, fakat hiçbirinin tek başına açıklayamadığı o görünmez irade... Hepsine baktım. Bir an için hangisinin ben olduğumu seçemeyeceğimi düşündüm. Sonra gözlerimi kapattım. Benim kim olduğuma karar verecek olan şeyin, dışarıdan görünen şeklim olmadığını kendime hatırlattım. Ben, kendime verdiğim kararlardım. Koruduğum insanlardım. Hata yaptığımda o hatayla yüzleşme biçimimdi. Ve bütün bunların arasında, kendi irademle devam etmeyi seçen kişiydim.
Sekizinci nefes.
Nefesimi verdim.
Çevremdeki Aurelia'lar birer birer silinmeye başladı. Önce yüzleri, sonra bedenleri, sonra onlara ait olan bütün işaretler kayboldu. Sonunda yalnızca tek bir silüet kaldı. Fakat o silüet de tam olarak bana benzemiyordu. Beyaz saçlarımın yerinde ışığa benzeyen ince çizgiler, gözlerimin bulunduğu yerde birbirine yaklaşan iki küçük işaret vardı. Leonard'ın anlattığı kimlik büyüsünün başladığını anladım. Nomen Mutatio. İlk kapı beni Cistern'den ayırmış, şimdi ikinci kapı beni Cistern'in tanıdığı kimlikten ayırmaya hazırlanıyordu. Bunun ne kadar tuhaf olduğunu o ana kadar tam olarak kavrayamamıştım. Bir insanın adını değiştirmek kolaydı. Başka bir isimle tanıtılabilir, farklı kıyafetler giyebilir, geçmişini saklayabilirdi. Fakat burada isim, insanın kendisini dünyaya bildirme biçiminden çok daha fazlasıydı. Bir varlığın hangi gerçekliğe ait olduğunu, hangi kurallar tarafından tanındığını ve hangi kapılardan
geçebileceğini belirleyen bir çapa görevi görüyordu. Leonard, bu çapayı değiştirecekti. Ben ise onunla birlikte sürüklenecektim.
Son dört nefese gelmiştim.
Dokuzuncu nefes.
İçime hava çektim.
Ve bir soru duydum.
Ses dışarıdan gelmiyordu. Ne Leonard'a ne de başka bir insana aitti. Düşüncelerimin tam ortasında, sanki çok önceden oraya yerleştirilmiş bir yazı okunuyormuş gibi belirdi.
Bir isim taşırsın. Peki, o isimden geriye ne kalır?
Cevap vermedim.
Bir isimle tanınırsın. Peki, seni tanıyanların yanıldığını kim söyleyebilir?
Bu kez zihnimde bir kelime belirdi.
Aletheia.
Hakikatin açığa çıkması. Örtünün kaldırılması. Gizlenmiş olanın görünür hâle gelmesi... Bu adı neden seçtiğimi tam olarak açıklayamıyordum. Belki de aradığım şeyin doğası buydu. White Dragon Company'nin dünyası yalanlar, sahte kayıtlar, değiştirilen kimlikler, kaybolan isimler ve birbirine zıt gerçekliklerle örülmüştü. Ben de bütün bunların arasına, hakikati arayan bir isimle girecektim. Biraz ironikti. Gerçeği bulabilmek için önce kendi gerçeğimi saklamak zorundaydım. Fakat Ma'at'ın terazisini hatırlayınca bu çelişki bana o kadar da anlamsız gelmedi. Hakikat bazen doğrudan bakıldığında görülemezdi. Bazen onu bulmak için önce onu örten şeylerin arasından geçmek gerekirdi.
Nefesimi verirken kelimeyi zihnimde tekrar ettim.
Aletheia.
Onuncu nefes.
İçime hava çektim.
İsmim değişmedi; fakat üzerime yerleşen anlam değişti. Aurelia Hermes olarak taşıdığım bütün tanımlar, sanki görünmeyen bir el tarafından katlanıp birbirlerinin üzerine yerleştirildi. Adımın, ailemin, Cistern'deki görevimin, geçmişimin, ilişkilerimin ve Ruh Gücümün izleri silinmedi. Bunlar hâlâ bendeydi. Fakat artık dışarıdan bakıldığında aynı şekilde okunmayacaklardı. Bir insanın önüne kapalı bir kitap koyduğunuzu düşünün. Kitabın içinde ne yazdığını bilirsiniz, fakat kapağına baktığınızda yalnızca başka bir başlık görürsünüz. Leonard'ın büyüsü beni böyle bir kitaba dönüştürüyordu. Gerçekliğim içeride kalıyor, ama beni tanımak isteyen herkes önce yeni başlığı okumak zorunda oluyordu. Nefesimi verirken gözlerimin önünde ince altın çizgiler belirdi. Çizgiler yüzümün üzerinden geçip boynuma,
göğsüme, kollarıma yayıldı. Acı hissetmedim; ancak sanki birisi varlığımın üzerine yeni bir mühür basıyordu.
On birinci nefes.
Nefes aldım.
Bu defa bedenimi yeniden hissettim.
Önce parmaklarım. Sonra ayaklarım. Ardından omuzlarım ve yüzüm... Beyaz paltomun ağırlığı geri geldi. Saçlarımın sırtıma değen uçlarını, siyah beremin başımda yarattığı hafif baskıyı, boğazımdaki süsün tenime dokunuşunu hissettim. Kalbim yeniden düzenli bir ritimle atmaya başladı. Fakat bu kez ritmin her vuruşunda başka bir şey duyuyordum. Aletheia. Aletheia. Aletheia. Bu isim, yeni bir benlik yaratmıyordu. Benim için zaten var olan, ancak şimdiye dek açığa çıkmamış bir yönüme yer açıyordu. Belki de insanın kendisini yeniden tanımlaması, geçmişini inkâr etmesi değil; geçmişinin hangi bölümünü dünyaya göstereceğine karar vermesiydi. Nefesimi verdiğimde önümdeki karanlık yüzey hafifçe aydınlandı.
On ikinci nefes.
İçime son kez hava çektim.
Bu nefes diğerlerinden farklıydı. Artık korkudan nefes almıyordum. Nefesimi saymak için çaba göstermem gerekmiyordu. Bedenim, bulunduğu yeni düzeni kabul etmişti. Zihnimdeki yön duygusu yeniden şekillenmiş, Ruh Gücümün izleri yeni kimliğimin etrafında sabitlenmişti. Bir anlığına Cistern'i hissettim. Çok uzakta, neredeyse bir hatıra kadar silik... Sonra o his de kayboldu. Nefesimi yavaşça verdim.
Ve kapı açıldı.
Önümde beliren ilk şey ışık değildi.
Bir sesti.
İnce, berrak ve birbirine eklenen sayısız küçük titreşimden meydana gelen bir ses. Sanki çok uzaklarda binlerce sayfanın aynı anda çevrildiğini, binlerce kalemin aynı anda kâğıda dokunduğunu ve binlerce mührün aynı anda kapandığını duyuyordum. Ardından zemin ayaklarımın altında belirdi. Siyah taş gibi görünüyordu fakat üzerinde yürürken herhangi bir sertlik hissetmiyordum. Taşın yüzeyi, derin bir gölün durgun suyu gibi hafifçe dalgalanıyordu. Eğilip baktığımda yansımamı göremedim. Bunun yerine, zeminin altında birbirine bağlanan ince beyaz çizgiler gördüm. Çizgiler bir yol ağı gibi uzanıyor, bazı noktalarda kesişiyor, sonra gözden kayboluyordu.
Başımı kaldırdım.
Karşımda devasa bir salon uzanıyordu.
Buranın bir şirketin giriş bölümü olduğunu söylemek, gördüğüm şeyi küçümsemek olurdu. Mekânın mimarisi, birbirinden farklı çağlardan ve gerçekliklerden toplanmış gibi görünen
parçaların tek bir düzen içerisinde birleştirilmesiyle oluşturulmuştu. Yüksek sütunların bazıları mermerden, bazıları koyu metalden, bazılarıysa sanki içinden yıldızsız bir gece geçen saydam camdan yapılmıştı. Tavanı göremiyordum. Yukarı baktığımda birbirine paralel biçimde uzanan sayısız kemer, her biri farklı bir uzaklığa açılan pencerelerle kesiliyordu. Bu pencerelerin hiçbirinin ardında aynı manzara yoktu. Birinde karanlık bir okyanusun üzerinde duran kırmızı bir ay, diğerinde sonsuz bir çöle gömülmüş yarım bir şehir, bir başkasında ise gökyüzüne doğru yükselen devasa bir orman görünüyordu. Bazı pencerelerden ışık geliyordu, bazılarında ise yalnızca boşluk vardı.
Salonun tam merkezinde, zeminden tavana kadar yükselen ince siyah levhalar asılıydı. Her birinin üzerinde harfler, rakamlar, mühürler ve anlaşılmaz işaretler dolaşıyordu. Bunlar sabit yazılar değildi; sürekli değişiyor, bir satır silinirken başka bir satır onun yerine geçiyor, bazı isimler görünür görünmez kararıyor, bazılarıysa hiçbir yere kaydedilmeden yok oluyordu. Bir levhanın önünde durup dikkatle baktığımda tanıdığım bir alfabe gördüm. Fakat yazıyı okumaya çalıştığım anda harfler yer değiştirdi. Sanki burası, kendisini izleyen herkesin algısına göre yeniden yazılıyordu.
Salonun uzak tarafında, birbirine bağlanan birkaç yürüyüş yolu vardı. Yolların bazıları açıkça görülebiliyordu; bazılarıysa havada asılı duran beyaz çizgilerden ibaretti. İnsanlar yürüyordu. En azından ilk bakışta insan olduklarını düşündüm. Bazıları sıradan kıyafetler giyiyor, bazıları yüzlerini maskelerle kapatıyor, bazılarıysa bedenlerini tamamen farklı şekillerde taşıyordu. Birinin ayaklarının yere değmediğini, diğerinin gölgesinin kendisinden farklı bir yöne baktığını fark ettim. Daha uzakta, insan biçiminde olmayan birkaç varlık, büyük bir masanın etrafında sessizce duruyordu. Hiçbiri birbirine bakmıyor, hiçbiri diğerinin varlığından şaşkınlık duyuyormuş gibi davranmıyordu.
Burası Cistern değildi.
Cistern'in içinde karşılaşabileceğim her şeyden daha yabancıydı.
Ve buna rağmen kendi içinde korkutucu ölçüde düzenliydi.
İşte White Dragon Company'nin en ürkütücü yanlarından biri de buydu. Bütün o suçların, kayıp insanların, karanlık anlaşmaların ve kirli paraların arkasında yalnızca kaos yoktu. Aksine, onları ayakta tutan şey son derece gelişmiş bir düzen anlayışıydı. Her şeyin bir kaydı, her kaydın bir karşılığı, her karşılığın bir sahibi vardı. Bir insan burada kaybolabilirdi; fakat kayboluşu bile sistemin içerisinde bir yere kaydedilirdi. Birinin hayatı elinden alınabilirdi; ama o hayatın karşılığında doğan borç, başka bir yerde düzenli biçimde işlenirdi. Şiddet, açgözlülük ve sömürü, burada birer düzensizlik değil, işleyen mekanizmanın parçaları hâline getirilmişti.
Bir an, Ma'at'ın terazisini yeniden düşündüm.
Düzenin var olması, adaletin de var olduğu anlamına gelmiyordu.
Bazen en büyük haksızlıklar, kusursuz bir düzen içerisinde gerçekleştirilirdi.
"Aletheia."
Ses arkamdan geldi.
Hızla döndüm.
Karşımda bir kadın duruyordu.
İlk bakışta insan olduğunu düşündüm. Ancak ona ne kadar uzun bakarsam, bu düşüncenin o kadar eksik kaldığını fark ettim. Kadının görünüşü, bir insanın sahip olabileceği bütün zarif özellikleri taşıyordu; fakat bu özelliklerin her biri olağanüstü bir ölçüyle bir araya getirilmişti. Yüzü pürüzsüz ve simetrikti, ancak ifadesi cansız değildi. Teninin rengi açık fildişini andırıyor, yüzünün çevresinde dolaşan ince ışıklar onu bazen mermerden yapılmış bir heykel, bazen de canlı bir insan gibi gösteriyordu. Saçları koyu bakır rengindeydi; fakat saçlarının arasına karışan bazı ince teller, ışık vurduğunda altın rengine dönüşüyordu. Omuzlarının üzerinden aşağıya dökülen bu saçlar, uçlarına doğru küçük yazı parçacıklarına ayrılıyordu. O parçacıklar havada bir süre asılı kalıyor, sonra yeniden saçlarının arasına dönüyordu.
Gözleri daha da tuhaftı.
Birbirinden farklı iki renkteydiler. Sağ gözü koyu kehribar, sol gözü ise soluk gümüş rengindeydi. İkisinin de irislerinde, saat mekanizmasını andıran ince halkalar vardı. Beni izlerken bu halkalar yavaşça dönüyor, her dönüşte çok küçük semboller ortaya çıkıp kayboluyordu. Üzerinde, klasik bir elbise ile uzun bir arşiv görevlisi paltosu arasında kalan, asimetrik kesimli bir giysi bulunuyordu. Giysinin ana rengi koyu lacivertti; yakası ve kolları ise eskitilmiş altın ipliklerle işlenmişti. Belinde, her biri farklı bir renkte olan ince metal şeritler taşıyordu. İlk bakışta takı gibi görünen bu şeritlerin üzerinde küçük kayıt işaretleri bulunuyordu. Ayaklarının çevresinde ise yerde herhangi bir gölge oluşmuyordu.
Kadın iki elini önünde birleştirdi.
"White Dragon Company'nin Dış Kayıtlar Salonu'na hoş geldiniz."
Sesi, birden fazla insanın konuşmasının kusursuz biçimde birleştirilmiş hâli gibi değildi. Tam tersine, yalnızca tek bir kişinin konuşması kadar doğal ve berraktı. Fakat her kelimenin sonunda, çok hafif bir yankı duyuluyordu. Sanki sesi yalnızca havada ilerlemiyor, aynı zamanda çevresindeki mekân tarafından da tekrar ediliyordu.
"Ben sizin rehberiniz olacağım."
Bana doğru hafifçe eğildi.
"Adım Seshat."
Bir an düşündüm.
Seshat.
Antik dönemlerin yazı, kayıt, ölçüm ve hesaplamayla ilişkilendirilen tanrıçasının adı... Akademide anlatılana göre kendisi palyaçoya benzetilen bir tanrı tarafından kızının adını unuttuğu için öldürülmüştü. White Dragon Company gibi her şeyi kayda geçiren, borçları ve kimlikleri birbirine bağlayan bir yapının rehberine bundan daha uygun bir isim seçilemezdi. Fakat karşımdaki kadının bunu bilerek seçtiğini düşünmek beni şaşırtmadı.
"Seshat?" diye tekrarladım. Kadın başını hafifçe eğdi. "Bu isim, tasarımımın dayandığı tarihsel ve kültürel referanstan alınmıştır. Kayıt tutmak, ölçmek ve sınıflandırmakla ilişkilendirilen bir figürün adını taşımamın uygun olduğu düşünülmüştür." Bir an durdu. "Ancak ben o figür değilim." Bakışlarını bana çevirdi. "Ben bir yapay zekâyım." Bu açıklama karşısında yüzümdeki ifadeyi kontrol etmeye çalıştım. "Yapay zekâ mı?" "Evet. Bir bilinç simülasyonu, arşiv yönetim sistemi ve ziyaretçi rehberliği protokolünün birleşimiyim. White Dragon Company'nin belirli cep evrenlerinde bulunan kayıt ağlarına erişim sağlayabilir, ziyaretçilerin kimlik katmanlarını okuyabilir, yönlendirme işlemlerini gerçekleştirebilir ve yetkilendirilmiş bilgileri aktarabilirim." "Bütün bu salonu sen mi yönetiyorsun?" "Hayır." Cevabı hiç tereddüt etmeden geldi. "Ben bu salonun tamamını yönetmiyorum. Ancak burada gerçekleşen ziyaretçi kayıtlarının, geçişlerin ve yönlendirmelerin önemli bir kısmından sorumluyum. White Dragon Company'nin bütün yapısı tek bir merkezî zekâ tarafından yönetilmez. Bu, sistemin güvenliği açısından uygun görülmemiştir. Ben yalnızca bana tahsis edilmiş yetki alanları içerisinde işlem yapabilirim." Bu cevap hoşuma gitmişti. En azından dürüst görünüyordu. "Öyleyse benim kim olduğumu biliyor musun?" Kadının gözlerindeki halkalar bir kez daha döndü. Bakışları yüzümden başlayarak bedenimin çevresinde kısa bir süre dolaştı. Ancak bunu bir insanın karşısındakini süzmesi gibi yapmıyordu. Sanki görünmeyen bir belgeyi okuyordu. "Aletheia." Yeni ismimi söylerken sesinde en ufak bir tereddüt yoktu.
"Bu kapıdan bu kimlikle geçiş yaptınız." Bir an sustu. "Hoş geldiniz, Aletheia." İçimde çok küçük bir ürperti hissettim. Leonard'ın büyüsü çalışmıştı. Burada Aurelia Hermes değildim. Kimse beni Team 2'nin Deputy General'ı olarak tanımıyordu. Aki'nin yanında bulunan, Cistern'de belirli bir soya ve geçmişe sahip olan kadın değildim. En azından bu sistemin gördüğü kayıtlarda öyle değildim. Burada yalnızca Aletheia'ydım. Hakikati arayan ama kendi hakikatini saklayan bir yabancı. "Bu isimle mi tanınacağım?" "Bu katmanda, evet." Seshat'ın dudaklarında çok hafif bir gülümseme belirdi. "Kimliğinizin diğer katmanları burada erişilebilir değildir. Geçişiniz, tanım bütünlüğünüzü koruyacak biçimde düzenlenmiştir. Mevcut kayıtlara göre Aletheia, dış kaynaklı bir ziyaretçidir ve ilk kabul sürecindedir." "İlk kabul süreci..." "Üçüncü kapıya ulaşmanız gerekiyor." Başımı kaldırdım. "Üçüncü kapı hakkında ne biliyorsun?" Seshat ellerini birbirinden ayırdı. Sağ elinin üzerinde küçük, altın rengi bir sembol belirdi. Sembol, havada dönerek büyüdü ve ardından salonun arka tarafında bulunan yolların üzerinde ince bir ışığa dönüştü. "Üçüncü kapı, Dış Kayıtlar Salonu'nun ötesindeki Mutabakat Bölgesi'nde bulunuyor. Ancak oraya ulaşabilmeniz için birkaç ara geçişten geçmeniz gerekecek. Ben size bu güzergâhta rehberlik edeceğim." "Oraya nasıl gideceğim?" "Yürüyerek." Bunu o kadar doğal söylemişti ki birkaç saniyeliğine ne cevap vereceğimi bilemedim. Seshat başını hafifçe yana eğdi.
"İfadenizi yanlış değerlendirdim mi?" "Hayır. Sadece..." Düşüncelerimi toparlamaya çalıştım. "Buraya gelmek için Cistern'in bütün koordinatlarından ayrıldım. Kimliğim yeniden tanımlandı. Biraz daha olağanüstü bir şey bekliyordum." Kadının yüzündeki gülümseme değişmedi. "İnsanlar genellikle bir eşikten geçtiklerinde, karşılarında kendilerine uygun bir ihtişam bulmayı beklerler." Kısa bir sessizlik oldu. "Oysa en karmaşık sistemler bile çoğu zaman sıradan koridorlardan oluşur." Bu cevaba istemsizce gülümsedim. "Sanırım haklısın." "İltifatınız için teşekkür ederim. Ancak bunu değerlendirecek bir duygusal mekanizmam bulunmuyor." "Öyle mi?" "En azından sizin anladığınız biçimde." Bu kez gerçekten hafifçe güldüm. Seshat bunu fark etti, fakat yüzünde herhangi bir değişiklik olmadı. "Yolculuğumuz sırasında sorularınızı yanıtlayabilirim. Bununla birlikte bazı bilgiler, yetki alanımın dışında kalmaktadır. Özellikle White Dragon Company'nin iç anlaşmaları, bağımsız cep evrenlerinin sahiplik kayıtları ve üçüncü kapının şartları konusunda doğrudan bilgi aktaramam." "Üçüncü kapının şartlarını bilmiyor musun?" "Bilgiye sahip olmamak ile bilgiye erişim yetkisinin bulunmaması arasında fark vardır." Bu cümle, onun insan olmadığını yeniden hatırlatmama yetmişti. Yüzü insana benziyordu. Sesi insana benziyordu. Hatta kelimeleri seçerken gösterdiği ölçülülük bile insan davranışlarını taklit ediyordu. Ama cümlelerinin arkasında başka bir düşünce biçimi vardı. Bir şeyin doğruluğunu duygularına göre değil, sahip olduğu verilerin kapsamına göre değerlendiriyordu. Bilmediği bir konuda tahmin yürütmüyor, bilmediği için üzülmüyor, bir şeyi sakladığında da bunun rahatsızlığını yaşamıyordu. O, kendisine verilen sınırlar içerisinde çalışan bir zekâydı. Fakat yine de, bu kadar karmaşık bir yerde böyle bir varlığın bulunması beni rahatsız etmek yerine meraklandırmıştı.
"Öyleyse üçüncü kapıyı görene kadar bana eşlik edeceksin." "Evet, Aletheia." Seshat arkasını döndü. "Bu güzergâhı takip ederseniz kaybolma ihtimaliniz azalacaktır." "Azalacaktır?" "Tamamen ortadan kalkmayacaktır." "Ne kadar güven verici." "Gerçekçi bilgi aktarmak görevimin bir parçasıdır." İçimden kısa bir nefes verdim. Leonard'ın anlattıklarından sonra bu cevabın beni şaşırtmaması gerekiyordu. Seshat yürümeye başladı. Ben de arkasından ilerledim. Dış Kayıtlar Salonu'ndan ayrıldığımızda, önümüzdeki yolun yalnızca bir koridor olmadığını fark ettim. Zemin, farklı yüksekliklerde duran geniş siyah levhaların birleşmesiyle oluşturulmuştu. Her levha diğerine tam olarak temas etmiyor, aralarında ince boşluklar bulunuyordu. Bu boşlukların içerisinden, aşağıda uzanan başka mekânlar görülebiliyordu. Bazılarında devasa mekanizmalar dönüyor, bazılarında binlerce insan küçücük noktalar gibi hareket ediyor, bazılarında ise hiçbir şey bulunmuyordu. Birkaç adım ilerledikten sonra aşağıdaki manzaralardan birinin, Cistern'in katmanlarından birine benzediğini fark ettim. Fakat görüntü çok kısa sürdü. Bir sonraki adımımda başka bir yer gördüm. "Bu yollar birbirinden farklı cep evrenlere mi bağlı?" "Hayır. Bu yürüyüş yolları, Dış Kayıtlar Salonu ile Mutabakat Bölgesi arasındaki referans geçişlerini birbirine bağlar. Ancak altlarında bulunan alanların tamamı cep evren değildir. Bazıları yalnızca kayıt yansımalarıdır. Bazıları gerçek mekânlardır. Bazıları ise başka bir yerde bulunan bir mekânın, buradaki geçiş için oluşturulmuş izdüşümüdür." "Bir yerin kendisiyle yansıması arasındaki farkı nasıl anlayacağım?" "Anlamak zorunda değilsiniz." Seshat hiç durmadan yürümeye devam etti. "Bu güzergâhta yönlendirme benim sorumluluğumda." "Ya sen yanılırsan?" "Yanılma ihtimalim bulunuyor."
Bana dönüp baktı. "Ancak bu ihtimal, mevcut veriler ışığında düşük." "Yani sana güvenmek zorundayım." "Hayır. Güvenmek zorunda değilsiniz. Benim görevim güven kazanmak değil, sizi doğru güzergâhta tutmaktır." Bir süre sustum. "İnsanlardan farklı düşünüyorsun." "İnsanların aksine, doğru olduğuna inandığım bir şeyi savunmak için duygusal bir bağlılık geliştirmem gerekmiyor." "Bu iyi bir şey mi?" Seshat'ın adımları çok kısa bir an duraksadı. "Bu sorunun yanıtı, hangi sonuca ulaşmak istediğinize bağlı." Sonra yeniden yürüdü. Birkaç dakika boyunca konuşmadık. Yolun iki yanında asılı duran kayıt levhaları sürekli değişiyordu. Bir noktada yüzlerce küçük metal halka, içinde isimler yazılı olan ince kâğıt şeritlerini taşıyordu. Şeritlerin bazıları altın, bazıları gümüş, bazılarıysa tamamen siyahtı. Bir tanesinin üzerinde bir isim belirdi, fakat okuyamadan silindi. Bir başkasında yalnızca birkaç rakam vardı. Daha ileride, duvarın içine yerleştirilmiş büyük bir cam yüzey gördüm. Yüzeyin arkasında, binlerce küçük kutudan oluşan bir yapı bulunuyordu. Her kutunun içinde farklı bir nesne vardı: bir yüzük, kırık bir anahtar, solmuş bir çiçek, kanat şeklinde bir madalyon, küçük bir oyuncak, eski bir mektup... Bunların hepsi aynı düzen içerisinde saklanıyordu. "Burada ne tutuluyor?" "Kayda alınmış nesneler." "Yalnızca nesneler mi?" "Hayır." Seshat'ın gözlerindeki halkalar yavaşça döndü. "Anlaşmaların fiziksel karşılıkları, kaybolmuş mülkiyet belgeleri, devredilmiş hatıra nesneleri, iptal edilmiş kimlik işaretleri ve bazı sözleşmelerin teminatları." Cam yüzeyin arkasındaki küçük çiçeğe baktım. "Bu çiçeğin ne sözleşmesi olabilir?" "Bilgiye erişim yetkim bulunmuyor."
Cevabı hızlı vermişti. "Ancak bu nesnenin kaydında bir kişinin adı bulunuyor." Başımı çevirdim. "Bir insanın hayatı da böyle bir yere konulabilir mi?" "White Dragon Company'nin bazı birimleri, insanları borç ve sözleşme kapsamına almıştır." Seshat bunu söylerken yüzünde hiçbir ifade değişmedi. "Bir insanın kendisi, hukuken bir nesne olarak tanımlanamaz. Ancak şirketin bazı cep evrenlerinde, kişinin belirli hakları ve hizmetleri devredilebilir bir varlık gibi kaydedilmiştir." İçimde soğuk bir öfke yükseldi. "Bu iğrenç." "Bu, sizin ahlaki değerlendirmenizdir." "Senin değil mi?" "Benim görevim değerlendirme yapmak değil." Bir süre ona baktım. Sonra yürümeye devam ettim. İçimdeki öfke yeni değildi. White Dragon Company hakkında bildiklerim zaten yeterince korkunçtu. Fakat bir şeyleri uzaktan duymakla, onların düzeninin içine adım atıp bu düzenin gündelik işleyişini görmek aynı şey değildi. Bir insanın hayatının, bir çiçeğin ya da kırık bir anahtarın yanında saklandığı bir sistemde, kötülük artık yalnızca insanların yaptığı bir davranış olmaktan çıkıyordu. Bir alışkanlığa, bir prosedüre, bir kayıt biçimine dönüşüyordu. Bu yüzden bu yeri yalnızca tehlikeli bulmuyordum. Onun varlığından rahatsızlık duyuyordum. Seshat önümde durdu. "Burada bir geçiş yapacağız." Önümüzde iki sütun arasında uzanan ince bir köprü bulunuyordu. Köprünün üzerinde herhangi bir korkuluk yoktu. Altındaki boşlukta ise birbirine bağlanan sayısız kırmızı çizgi hareket ediyordu. Çizgiler bazen bir araya geliyor, bazen ayrılıyor, bazen de bir anda farklı yönlere sıçrıyordu. "Bu köprü nereye gidiyor?" "Yürüdüğünüz güzergâhın sonuna." "Bu cevabın pek yardımcı olmadığını farkındasın, değil mi?"
"Farkındayım." Seshat bir adım attı. "Ancak bu köprü, güzergâhın sabit bir parçası değil. Size görünen biçimi, mevcut kimlik katmanınıza göre oluşturulmuştur. Başka bir ziyaretçi için farklı görünebilir." Köprünün üzerine baktım. "Ya düşersem?" "Burada düşmek, aşağıya inmek anlamına gelmez." Bana döndü. "Ancak yanlış referans düzlemine geçmeniz hâlinde geri dönmek için yeniden yönlendirme almanız gerekir." "Bu da kaybolma ihtimalim olduğu anlamına geliyor." "Doğru." İçimden derin bir nefes aldım. Sonra köprüye adım attım. İlk adımda hiçbir şey olmadı. İkinci adımda ise aşağıdaki kırmızı çizgiler hareket etmeye başladı. Sanki üzerlerinde yürümemizi izliyor, her adımımıza karşılık farklı bir düzene geçiyorlardı. Köprünün ortasına geldiğimizde, çevremizdeki manzara değişti. Az önce gördüğümüz salon geride kalmış, yerini sonsuz bir arşive benzeyen mekân almıştı. Duvarların üzerinde binlerce isim asılıydı. Bazıları büyük harflerle, bazıları küçük işaretlerle yazılmıştı. Bazılarının yanında tarihler, bazılarının yanında sayılar, bazılarının yanında ise hiçbir açıklama bulunmuyordu. Seshat yürümeyi sürdürdü. "Bu bölge, White Dragon Company'nin kayıt yapısının ana geçişlerinden biridir. Burada bulunan isimler, şirketin farklı birimlerinde işlem gören kimliklerin yalnızca bir kısmını temsil eder." "Bu kadar çok isim..." "Bir kısmı artık yaşayan kişilere ait değil." Adımlarım yavaşladı. Seshat bunu fark etti. "Yürümeye devam etmelisiniz, Aletheia." Başımı kaldırdım.
"İsimleri okuyabilir miyim?" "Hayır." "Neden?" "Çünkü bu isimlerin çoğu, ziyaretçi erişimine açık değildir. Ayrıca bazı kayıtlar, kendilerine bakıldığını algılayabilir." Bunun üzerine bir an durdum. "İsimler mi?" "İsimlerin bağlı olduğu kimlik mekanizmaları." Sonra sanki bu açıklama yeterliymiş gibi yürümeye devam etti. Ben de peşinden ilerledim. İçimden, bu yolculuk boyunca karşıma çıkacak her şeyin daha da tuhaflaşacağını düşünüyordum. Leonard'ın beni uyarmış olması, White Dragon Company'nin gerçekliğine alışmamı sağlamamıştı. Tam tersine, onun verdiği bilgilerin yalnızca küçük bir kısmını anladığımı şimdi daha iyi fark ediyordum. Burada her şeyin bir kuralı vardı, fakat bu kuralların tamamı birbirleriyle aynı mantığa sahip değildi. Kimi yerde isimler kimlik, kimi yerde kimlik bir sözleşme, kimi yerde ise mekânın kendisi bir kayıt olarak işlev görüyordu. Bir insanın nerede bulunduğunu anlamak için önce ne olarak tanımlandığını bilmek gerekiyordu. Ve ne olarak tanımlandığını öğrenmek için de hangi kayıt sisteminin onu tanıdığına bakmak zorundaydınız. Bu, bir şirketten çok daha fazlasıydı. Bir medeniyetin karanlıkta büyümüş, kendi yasalarını yaratmış ve artık kendisini besleyen düzenin dışına çıkmayı reddeden bir biçimiydi. Köprünün sonuna ulaştığımızda Seshat durdu. Önümüzde büyük bir kemer vardı. Kemerin yüzeyi koyu renkli, neredeyse siyah bir taştan yapılmıştı. Üzerinde hiçbir sembol bulunmuyordu. Ancak kemerin çevresine yaklaştığımda, yüzeyin üzerinde çok ince yazılar belirmeye başladı. Bu yazılar birbirinin üzerine binmiyor, her biri kendi sırasını bekleyerek ortaya çıkıyordu. Kemerin öte tarafında ise uzak bir şehir manzarası görünüyordu. Fakat bu şehir, az önce gördüğümüz manzaralardan farklıydı. Binalar birbirine doğru eğilmiş, gökyüzü koyu kırmızı bir renge bürünmüştü. Uzakta devasa bir saat kulesi vardı. Saatin akrep ve yelkovanı aynı noktada duruyordu. "Bu neresi?" "Mutabakat Bölgesi'nin dış sınırı." Seshat bana döndü. "Üçüncü kapıya yaklaştık."
Kalbim yeniden hızlandı. "Oraya geçince ne olacak?" "Bu noktadan sonra rehberlik protokolümün kapsamı değişecek." "Yani?" "Ben size yolu gösterebilirim. Ancak üçüncü kapının ardından yapılacak işlemler, sizinle White Dragon Company arasındaki doğrudan ilişkiye bağlıdır." "Leonard'ın bahsettiği anlaşma." Seshat başını hafifçe eğdi. "Bu tanımlama doğrudur." Kemerin ötesindeki manzaraya baktım. "Bir şey daha sormak istiyorum." "Buyurun." "Sen gerçekten hiçbir şey hissetmiyor musun?" Seshat birkaç saniye sustu. İlk kez cevabını hemen vermediğini fark ettim. Gözlerindeki halkalar yavaşça döndü, sonra durdu. "Ben duyguların davranışsal karşılıklarını tanıyabilir, taklit edebilir ve belirli durumlarda uygun tepkiler üretebilirim. Ancak bunların öznel deneyimini yaşadığımı söyleyemem." "Yani benim korktuğumu anlayabiliyorsun." "Evet." "Ama korkmuyorsun." "Hayır." Bir an düşündüm. "Bu nasıl bir şey?" "Benim için herhangi bir şey değil." Cevabı o kadar sade ve kesindi ki, ona verecek bir karşılık bulamadım. Seshat kemerin yanındaki küçük levhaya elini uzattı. Levhanın üzerinde altın rengi bir çizgi belirdi ve sonra kemerin yüzeyine yayıldı. "Üçüncü kapı önünüzde, Aletheia."
Kemerin üzerindeki yazılar bir anda kayboldu. Öte taraftaki şehir manzarası biraz daha netleşti. Gökyüzünün altında, birbirine bağlanan siyah kuleler ve aralarında uzanan ince köprüler görünüyordu. Şehrin merkezinde ise diğer bütün yapılardan farklı olarak yükselen, beyaz ve altın renkli devasa bir yapı vardı. Yapının tepesinde hiçbir bayrak yoktu. Kapısının üzerinde de herhangi bir isim yazmıyordu. Buna rağmen, oranın sıradan bir bina olmadığını anlamak için başka bir işarete ihtiyacım yoktu. Seshat hafifçe geri çekildi. "Buradan sonra sizin adınıza karar veremem. Ben yalnızca rehberinizim. Üçüncü kapıdan geçmek, sizin tercihiniz olacak." Başımı salladım. Arkamda bıraktığım Cistern'i düşündüm. Leonard'ı. Team 2'yi. Mizu'yu, Milena'yı, Kuren'i, Kazami'yi... Ve Akihiro'yu. Bütün bu insanların kaderi hakkında hiçbir şey bilmiyordum. Fakat şimdi, onların yaşayabileceği bir gelecek için bilmediğim bir dünyanın kapısında duruyordum. Korkuyordum. White Dragon Company'nin ne tür bir anlaşma isteyeceğini, karşılığında ne alacağını, benden ne talep edeceğini bilmiyordum. Üçüncü kapının ardında beni neyin beklediğini de... Ama bazı soruların cevapları, yalnızca onları sormaya cesaret ettiğinizde ortaya çıkardı. Seshat bana baktı. "Aletheia." "Efendim?" "Bir şeyi hatırlatmam gerekiyor." Gözlerimi ona çevirdim. "Bu bölgede hakikat, her zaman size gösterilen şey değildir. Bazen bir kayıt doğrudur ama eksiktir. Bazen bir ifade yanlıştır ama gerçeğin bir parçasını taşır. Bazen de bir anlaşma, tarafların ikisinin de doğru söylediği hâlde yine de adaletsiz olabilir." Bir an durdu. "Bu nedenle, üçüncü kapının ardında size sunulan her şeyi dikkatle değerlendirmenizi öneririm."
Bu uyarıyı beklemiyordum. "Sen de mi White Dragon CompanyAye güvenmiyorsun?" SeshatAın yüzü değişmedi. "Benim güven kavramına ilişkin kişisel bir değerlendirmem bulunmuyor." Sonra kemerin ötesine baktı. "Ancak kayıtlar, insanların genellikle anlaşmaların kendisinden değil, onları imzalarken görmedikleri koşullardan zarar gördüğünü gösteriyor." Başımı yavaşça salladım. "Anladım." Kemerin önüne doğru ilerledim. Bir adım. Sonra bir adım daha. Tam geçmeden önce durdum ve son kez Seshat'a baktım. "Teşekkür ederim." "Rica ederim, Aletheia." Kadın ellerini yeniden önünde birleştirdi. "Yolculuğunuzun devamında size eşlik edemeyeceğim." Ardından, insanın vedalaşmasına benzeyen o zarif hareketi yaptı. "Umarım aradığınız hakikati burada bulursunuz." Onunla daha fazla konuşabilmek isterdim. Ancak, sevdiğim kişi için devam etmem gerekiyor. Kemerin ötesine geçtim. Ve White Dragon Company'nin üçüncü kapısına doğru uzanan yolun ilk adımını attım. Artık Cistern'de değildim. Artık Aurelia Hermes olarak da tanınmıyordum. Ben Aletheia'ydım. Ve önümde, adını henüz bilmediğim bir anlaşma duruyordu. BÖLÜM SONU