The Vigilante of Cistern Yol Arkadaşları Oku - Türkçe

{"version":2,"html":"<p>NYOKO</p><p>Yıkımın ortasında dururken, etrafımda kalan her şeyin yalnızca “kalıntı” olmaktan öteye geçemediğini fark ettim; taş, metal, toprak… hepsi bir zamanlar bir anlam taşıyordu, birinin yaşamına, birinin hatırasına, birinin umutlarına bağlıydı, ama şimdi hepsi aynı renge boyanmıştı—anlamsızlığın rengine. Bu manzaraya bakarken içimde yükselen duygu yalnızca bir savaş alanını değerlendiren bir komutanın soğukkanlılığı değildi; bu, daha derinde, daha eski bir yerden gelen bir sızıydı. İnsanlık… ne kadar kırılgandı. Güçlü olanların gölgesinde ezilen, çoğu zaman yalnızca “var oldukları” için bedel ödeyen o sayısız hayat… onların hiçbiri bu denklemi seçmemişti. Bir çocuk, gözlerini açtığında göreceği ilk şeyin gökyüzü değil de alevler olması gerektiğine kim karar vermişti? Bir annenin son nefesini verirken düşündüğü şeyin çocuğunun geleceği değil de onun ölümüne tanıklık etmek olması… hangi adaletin parçasıydı? Ben, bu dünyanın güçlülerinden biri olarak doğmuştum; hızım, gücüm, algım… hepsi bana verilmişti. Ama bu, içimdeki o soruyu susturamıyordu: Eğer güç, yalnızca yok edebilenlerin elinde anlam kazanıyorsa… o zaman güçsüz doğanların varlığı neden bu kadar kolay silinebiliyordu?</p><p>Gözlerimi yavaşça kaldırdım ve ufka baktım; ama artık ufuk diye bir şey kalmamıştı. Eskiden gökyüzüyle yerin birleştiği o çizgi, şimdi kara alevlerin dalgalanan duvarlarıyla yutulmuştu. Magnus’un yarattığı o karanlık, yalnızca ışığı engellemiyordu; sanki varlığın kendisini emiyor, her şeyi kendi içine çekiyor ve geriye hiçbir iz bırakmıyordu. Bu alevlerin doğası… tanımlanamazdı. Onlar yanmıyordu—onlar “reddediyordu.” Temas ettikleri her şey, önce biçimini kaybediyor, sonra anlamını yitiriyor ve en sonunda… hiç var olmamış gibi siliniyordu. Bu, bir yıkım değildi; bu, bir inkârdı. Ve bu inkârın ortasında… insanlık, en zayıf halkasıyla birlikte yok oluyordu.</p><p>Tam o an, görüş alanımın kenarında bir hareket fark ettim. Akihiro… o hâlâ oradaydı. Bu felaketin ortasında, bu yıkımın tam merkezinde duruyordu. Onun bakışlarını gördüğümde, içimdeki o ağır düşünceler bir anlığına kesildi. Çünkü onun gözlerinde… başka bir şey vardı. Bu, yalnızca bir savaşçının öfkesi değildi. Bu, bir idealin kırılma anıydı. Gözleri, kara alevlerin ilerleyişini izlerken daralmıştı; dudakları sıkılmış, nefesi düzensizleşmişti. Ama en çok dikkatimi çeken şey… onun o an kendisiyle savaşıyor olmasıydı. İçinde bir şey… parçalanıyordu.</p><p>“Magnus…” diye başladı, sesi ilk başta kontrol altındaydı, ama bu kontrol… zorlanmıştı, “…bunu… gerçekten bunu mu yapmak zorundaydın?”</p><p>Bu bir suçlama değildi henüz. Bu… bir cevap arayışıydı. Ama Magnus’tan gelen tek şey… sessizlikti. Ve o sessizlik, Akihiro’nun içinde biriken şeyi daha da büyüttü.</p><p>Aki’ye baktığımda gerçekten çok fazla duygu hissedebiliyordum. Ancak, benim fikrimce en bariz gözüken duygu, hayal kırıklığıydı.</p><p>Bir adım attı. Etrafındaki hava, onun ruh gücünün dalgalanmasıyla birlikte titredi. Yıldırım, kontrolsüz bir şekilde parmaklarının ucunda kıvılcımlar hâlinde belirmeye başladı. Bu, bilinçli bir çağrı değildi; bu, içindeki dengenin bozulduğunun açık bir göstergesiydi. “Bu… bu bir savaş değil!” dedi, sesi yükseldi, ama bu yükseliş bir bağırıştan çok… bastırılmış bir çığlığın dışarı sızması gibiydi. “Bu… bu kontrol değil! Bu… bir katliam, Magnus! Sen… sen bunu durdurabilecek tek kişisin!”</p><p>Sözleri, havada yankılanırken, arka planda kara alevler bir şehri daha yutuyordu. Yıkılan yapıların sesi artık ayırt edilemiyordu; çünkü hepsi aynı anda yok oluyordu. Ama Akihiro’nun dikkati… oradaydı. O, bu yıkımı yalnızca görmüyordu—hissediyordu.</p><p>“Orada insanlar var!” diye devam etti, sesi bu sefer çatladı, ama bu çatlak… zayıflık değil, yoğunluktu. “Hiçbiri bu savaşın parçası değil! Hiçbiri… bunu hak etmedi! Sen… nasıl… nasıl bu kadar kolay…?”</p><p>Cümlesi yarım kaldı. Çünkü kelimeler… yetmiyordu. Bu noktada, dilin sınırına gelmişti. İçindeki duygu… ifade edilemeyecek kadar büyüktü.</p><p>Ben… onu izliyordum. Çünkü bu an… bir savaşın gidişatını değil, bir insanın yönünü belirliyordu. Akihiro’nun gözlerinde, iki farklı yolun çatıştığını görebiliyordum. Biri… bu yıkıma karşı çıkmak, Magnus’a karşı durmak, onu durdurmaya çalışmak. Diğeri ise… bu yıkımın ortasında hâlâ kurtarılabilecek olanı kurtarmak.</p><p>Ve o…</p><p>Seçimini yaptı.</p><p>Gözleri bir anlığına bana kaydı. Bu bakış, uzun değildi. Ama içeriği… fazlasıyla yoğundu. O bakışta bir soru yoktu, bir tereddüt yoktu. Bu… bir iletimdi. Bir kararın, başka birine aktarılmasıydı.</p><p>Başını hafifçe eğdi.</p><p>Bu, bir rica değildi.</p><p>Bu… bir komuttu.</p><p>“Hareket et.”</p><p>Kelime söylemedi.</p><p>Ama ben… anladım.</p><p>Ardından, bakışını tekrar Magnus’a çevirdi. İçindeki öfke kaybolmamıştı. Ama artık o öfke… yön kazanmıştı. Kontrol altına alınmıştı. Ve bu kontrol, onu daha tehlikeli değil… daha etkili kılıyordu.</p><p>“Bunu… konuşacağız.” dedi, sesi artık daha düşüktü, ama bu düşüş… sakinlikten değil, yoğunluktan geliyordu. “Ama şimdi… önceliklerimiz farklı.”</p><p>Elini kaldırdı.</p><p>Bu sefer yıldırım… ona itaat etti. Etrafındaki enerji, dağınık kıvılcımlar hâlinden çıkıp belirli bir forma girmeye başladı. Işık yoğunlaştı, şekillendi, büyüdü. Bu, bir teknik değildi; bu, bir çağrıydı. Ve o çağrıya cevap… gecikmedi.</p><p>Ares.</p><p>Onun arkasında, devasa bir siluet olarak belirdi. Yıldırımın içinden doğmuş gibi, ama yalnızca elektrikten ibaret olmayan bir varlık. İçinde… savaşın özü vardı. Sessizdi, ama varlığı bile baskı yaratıyordu.</p><p>Akihiro’nun arkasında şekillenen varlık… ilk bakışta yalnızca yoğunlaşmış bir yıldırım kütlesi gibi görünse de, dikkatimi biraz daha odakladığımda bunun çok daha ötesinde bir şey olduğunu fark ettim. Ares… yalnızca bir tezahür değildi; o, savaşın kendisine verilmiş bir form gibiydi. Bedeni, sürekli hareket hâlindeki ışık katmanlarından oluşuyordu—keskin hatlara sahip ama aynı zamanda akışkan, bir an zırh gibi sertleşen, bir an dalga gibi dağılan bir yapı. Omuzları genişti, silueti insansıydı ama oranları… insan sınırlarının dışındaydı. Başının olduğu yerde belirgin bir yüz yoktu; yalnızca yoğunlaşmış bir ışık çekirdeği vardı ve o çekirdeğin içinden zaman zaman kıvılcımlar fırlıyor, sanki düşünceleri bile elektriksel bir patlama olarak dışa vuruluyordu.</p><p>Kolları uzun ve ağırdı; hareket ettikçe etrafındaki havayı büküyor, alanın kendisini titretiyordu. Parmakları belirgin değildi ama her uzantısı, keskin bir silah gibi hissediliyordu. Bedeninin yüzeyinde, damar gibi akan ince ışık çizgileri vardı—bunlar yalnızca enerji akışı değil, aynı zamanda bir düzenin göstergesiydi; kontrolsüz bir güç değil, yönlendirilmiş bir yıkım. Ayakları zemine tam basmıyordu; birkaç santim yukarıda, sanki gerçekliğe tam olarak ait değilmiş gibi süzülüyordu. Ama buna rağmen… ağırlığı hissediliyordu. Varlığı, bulunduğu alanı bastırıyor, çevresindeki her şeyi kendi ritmine zorlayacak kadar güçlü bir etki yayıyordu.</p><p>Onu izlerken şunu anladım: Ares, yalnızca Akihiro’nun gücünün bir parçası değildi. O… Akihiro’nun savaşma biçiminin somutlaşmış hâliydi. Ve bu hâl, henüz tamamlanmamış olsa bile… yeterince tehlikeliydi.</p><p>Akihiro, bir anlığına gözlerini kapattı. Bu, bir hazırlık değildi. Bu… bir kabul anıydı.</p><p>Sonra…</p><p>Gözlerini açtı.</p><p>Ve…</p><p>Gitti.</p><p>Bu bir hareket değildi. Bu, bir geçişti. Bir noktadan diğerine değil—bir karardan eyleme geçiş. Yıldırım gibi kayboldu, ama bu benzetme bile yetersizdi. Çünkü yıldırım bile bir yol izler. O ise… doğrudan vardı.</p><p>Ve ben…</p><p>Onun ardından bakarken, içimdeki o ağır duygu… yer değiştirdi. Çünkü artık sadece üzülmüyordum.</p><p>Artık… harekete geçmem gerekiyordu.</p><p>O gittikten sonra, gökten yıldırımlar indi. Yerin titreyişini hissedebiliyordum. Her şeyi kendi başına üstlenmeye çalışıyordu. Akihiro Atlas, her zaman buydu. Cistern’de onu çok tanıyamasam da yaptıklarına karşı her zaman saygı duyabiliyordum.</p><p>Akihiro Atlas… onu ilk gördüğüm andan itibaren zihnimde bir kategoriye yerleştirememiştim. Akademide sayısız yetenekli insan görmüştüm; disiplinli olanları, doğuştan güçlü olanları, zekâsıyla öne çıkanları… ama o, bunların hiçbirine tam olarak uymuyordu. Cistern’in kayıtlarında adı geçen başarılarını biliyordum—sınavları, görevleri, analizleri… hepsi neredeyse kusursuzdu. Akademi tarihinde bu kadar kısa sürede bu kadar yüksek bir performans sergileyen çok az kişi olmuştu ve o, bu azınlığın bile ötesindeydi. Ama onu farklı yapan şey… rakamlar değildi. O, başarıyı bir sonuç olarak değil, bir araç olarak kullanıyordu. Başkaları zirveye ulaşmak için güçlenirken, o… başkalarını koruyabilmek için güçleniyordu.</p><p>Onu Cistern’de yeterince tanıma fırsatım olmamıştı, ama yaptıkları… onu anlamam için yeterliydi. Görevlerde her zaman ön safta yer alması, en riskli kararları tereddütsüz üstlenmesi, başarısızlık ihtimali en yüksek olan durumlarda bile geri çekilmeyi reddetmesi… bunlar yalnızca cesaretle açıklanamazdı. Bu, daha derin bir şeydi. Bir bağlılık. Sevdiklerine, değer verdiği insanlara, hatta bazen yalnızca “insan” oldukları için tanımadığı kişilere bile… aynı kararlılıkla yaklaşabiliyordu. Bu, savaş alanında nadir görülen bir şeydi. Çünkü çoğu kişi, bir noktada seçmek zorunda kalır—kimi kurtaracağını, kimi geride bırakacağını. Ama o… o seçimi reddediyordu. Herkesi kurtarmaya çalışıyordu. Mantıksızdı. Tehlikeliydi. Ama… bir o kadar da etkileyiciydi.</p><p>Yalnızdı. Bunu görmek zor değildi. Onun etrafında her zaman bir boşluk vardı—insanlar ona saygı duyuyordu, onu takdir ediyordu, ama aynı zamanda… tam olarak yaklaşamıyordu. Çünkü onun taşıdığı şey… sıradan bir yük değildi. Ama buna rağmen… o boşluğu karanlıkla doldurmuyordu. Aksine… ışıkla dolduruyordu. Kendi içindeki o kırılgan ama inatçı ışıkla. Ve bu ışık, farkında olmadan etrafına yayılıyordu. İnsanlar onun yanında kendilerini daha güçlü hissediyordu, daha cesur, daha umutlu… sanki o var oldukça, her şey henüz bitmemiş gibi.</p><p>Ve şimdi…</p><p>Karşımda, bir ülkeyi yutan bir felaket dururken… o, yine aynı şeyi yapıyordu.</p><p>Durmuyordu. Akihiro Atlas, en kötü felakete bile korkusuzca atlayabiliyordu. Belki önündeki bir uçurumdu ve o en ufak bile cesaret kaybı yaşamadan o uçurumdan atlayabilecek bir aptaldı.</p><p>Asla… geri çekilmiyordu.</p><p>Mantığın, stratejinin, hatta hayatta kalma içgüdüsünün bile “dur” dediği bir noktada… o ileri atılıyordu. Bu felaketi durduramayacağını biliyordu. Bunu hissedebiliyordum. Ama buna rağmen… gözünü kırpmadan içine dalıyordu. Çünkü onun için mesele kazanmak değildi. Mesele… bir kişiyi daha kurtarabilmekti. Bir nefesi daha hayatta tutabilmekti.</p><p>Ve bu… Onu hem en güçlü, hem de en kırılgan yapan şeydi.</p><p>Aki’nin yıldırım gibi uzaklaşan varlığı gözlerimin önünden silinirken, ardında bıraktığı o kararlılık… içimde bir anlığına sessizlik yarattı. Ama o sessizlik uzun sürmedi. Çünkü arkamda hâlâ duran şey… bu felaketin asıl kaynağıydı. Yavaşça başımı çevirdim. Kara alevlerin içinde, sanki bu yıkımın ortasında hiçbir şey olmamış gibi duran Magnus’a baktım. Etrafındaki gerçeklik hâlâ titriyordu, alevler hâlâ yayılıyordu, ama o… sanki bu sahnenin bir parçası değilmiş gibi, yalnızca varlığıyla bile her şeyi bastıran bir ağırlıkla duruyordu.</p><p>Bir adım attım.</p><p>Bu bir saldırı değildi.</p><p>Bu… bir hesap sormaydı.</p><p>“Bu kadar ileri gitmenin… bir sebebi olmalı, Magnus.” dedim, sesim kontrol altındaydı ama içimde yükselen gerilim her kelimeye sızıyordu. Gözlerimi ondan ayırmadım. “Savaşlar gördüm. Katliamlar gördüm. Ama bu… bu başka bir şey. Bu bir hedef değil. Bu bir tepki.”</p><p>Kara alevlerin ışığı yüzüme vururken, onun ifadesini okumaya çalıştım. Ama Magnus… her zamanki gibi boştu. Ne öfke vardı yüzünde, ne pişmanlık, ne de en ufak bir tereddüt. Bu… en sinir bozucu yanıydı. Bu kadar büyük bir yıkımı yaratıp, ardından hiçbir şey olmamış gibi durabilmesi…</p><p>Bir an duraksadım.</p><p>Sonra… o ismi söyledim.</p><p>“Nahlorie.”</p><p>Kelime havada ağırlaştı. Söylerken bile içimde bir şey gerildi. Çünkü bu ismin… onda bir karşılık bulacağını biliyordum. Tahmin edebiliyordum. Ama tahmin etmek… yetmiyordu.</p><p>“Onun adı geçtiği anda… kontrolünü kaybettin.” diye devam ettim, bu sefer sesim daha keskinleşmişti. “Bunu görmemek için kör olmak gerekir. Ama ben kör değilim.”</p><p>Bir adım daha yaklaştım.</p><p>“Sebebini tahmin edebilirim.” dedim, gözlerim hâlâ ondaydı. “Ama tahmin etmek istemiyorum.”</p><p>Nefes aldım. Yavaşça nefesimi verdim. Sonrasında gözlerimi kıstım ve konuştum.</p><p>“Bunu… senin ağzından duymak istiyorum.”</p><p>Kısa bir sessizlik oldu.</p><p>Ama bu sessizlik… cevapsız kalmayacaktı.</p><p>Magnus’un sesi geldi. Sakindi.</p><p>Düzdü.</p><p>Bomboştu. Bir ressamın, tuvaline hiçbir dokunuş atmadan önceki hâli gibi hissediyordu. Yani, Magnus gibi hissettiriyordu.</p><p>“Konuşma şekli canımı sıkıyordu.”</p><p>O an…</p><p>İçimde bir şey koptu.</p><p>Bu kadar mıydı?</p><p>Bu kadar mı basitti onun için?</p><p>Bir ülkenin yok oluşu… sayısız hayatın silinmesi… hepsi… “can sıkıntısı” mıydı?</p><p>Gözlerim bir anda sertleşti. Adım atmama gerek kalmadı. Aramızdaki mesafe zaten yeterince kısaydı.</p><p>Elim refleksle hareket etti.</p><p>Yakasından tuttum.</p><p>Kumaş… elimde gerildi.</p><p>Onu kendime doğru çektim.</p><p>Bu bir güç gösterisi değildi.</p><p>Bu… sabrın tükenişiydi.</p><p>“Benimle dalga mı geçiyorsun?” dedim, sesim artık kontrol altında değildi. İçimdeki öfke… kelimelerin arasından taşmaya başlamıştı. “Bir ülkeyi yok ettin, Magnus. İnsanları… çocukları… her şeyi sildin!”</p><p>Onu biraz daha kendime çektim.</p><p>“Ve bana gelip…” dedim, dişlerimi sıkarak, “…‘canımı sıkıyordu’ diyorsun?”</p><p>Gözlerim onun gözlerine kilitlendi.</p><p>“Bu kadar mı düştün?” diye fısıldadım, ama bu fısıltı… bağırıştan daha ağırdı. “Yoksa hep böyle miydin?”</p><p>Elimi sıkıca tutmaya devam ettim.</p><p>Çünkü o an…</p><p>Onu bırakmak istemiyordum. Magnus’un bedeni, yakasından tutulmuş olmasına rağmen en ufak bir direnç göstermedi; ne geri çekildi ne de karşılık verdi. Sanki o temas… onun için fiziksel bir anlam taşımıyordu. Ama gözleri… o an ilk defa, gerçekten “orada”ydı. Bana bakıyordu. Soğuk, derin ve ölçen bir bakışla. Benim öfkem, benim titreyen ellerim, gözlerimde biriken o istemsiz yaşlar… hepsini görüyordu. Ve buna rağmen… ifadesi değişmedi. Yalnızca başını hafifçe eğdi, sanki söylediği şeyin ağırlığını tartıyormuş gibi, ardından konuştu—sesi ne yükseldi ne de alçaldı; ama her kelime, bulunduğumuz alanın dokusuna kazınır gibi ağırdı:</p><p>“Evren… merhametle işlemez, Nyoko. Onun yasaları, senin ya da benim içimizde büyüttüğümüz duygularla şekillenmez. Sen ‘masum’ diyorsun, ben ‘kaçınılmaz’ diyorum. Bir düşmanın kökünü kazımak… yalnızca onun bedenini yok etmek değildir; onunla birlikte var olan her ihtimali, her yankıyı, her uzantıyı da silmektir. Ve o uzantıların arasında… evet, senin ‘sivil’ dediğin hayatlar da vardır. Ama anlamadığın şey şu: O hayatlar, zaten o düşmanın gölgesinde doğmuş ve o gölgenin içinde var olmuştur. Bir ağacı keserken, gölgesini ayakta tutamazsın. Gölge… ağacın kaderine bağlıdır.”</p><p>Gözleri bir an bile benden ayrılmadı. Sesinde en ufak bir titreme yoktu; ne pişmanlık, ne savunma, ne de öfke. Bu… bir inançtı.</p><p>“Sen acıyı görüyorsun, ben sonucu görüyorum. Sen kaybı ölçüyorsun, ben dengeyi tartıyorum. Çünkü evrenin terazisi… tek tek hayatlarla değil, bütünün devamlılığıyla ilgilenir. Bir kıvılcımı söndürmek için bir ormanı yakmak gerekirse… o orman zaten yanmaya yazgılıdır. Ben yalnızca… o yazgıyı hızlandırırım. Tanrılar bunu ‘irade’ diye adlandırır, filozoflar ‘zorunluluk’ der, dinler ise ‘kurban’ olarak kutsar. Ama isimler değişse de gerçek değişmez: Büyük bir kurtuluş, küçük acıların üzerine inşa edilir.”</p><p>Sözleri ilerledikçe, etrafındaki kara alevler hafifçe dalgalandı; sanki onun söyledikleri, o karanlık enerjinin kendisiyle uyum içindeydi.</p><p>“Ve sen bana soruyorsun… neden bu kadar ileri gittim diye.” dedi, sesi hâlâ aynı düz çizgide ilerliyordu. “Çünkü geri durmak… daha büyük bir yıkımı kabullenmek olurdu. Sen bugün gördüğün ölümler için bana öfke duyuyorsun. Ama ben… yarın ölecek milyarlar için bugün karar veriyorum. Bu, bir seçim değil. Bu… bir yük. Ve ben o yükü, senin gibi gözlerimi kapatarak değil… bakarak taşıyorum.”</p><p>Kısa bir duraksama oldu.</p><p>Sonra, neredeyse fısıltıya yakın bir tonla ama aynı ağırlıkla ekledi:</p><p>“Sen beni canavar olarak görüyorsun. Haklısın. Çünkü bu evrende… kurtuluşu getiren şeyler, her zaman güzel görünmez.”</p><p>Gözlerim titriyordu, aklımı yitirmek üzereydim. Ona biraz bile hak vermiyordum. Suratının ortasına yumruğumu patlatmak istiyordum. Suratındaki maskeyi parçalarına ayıracak bir yumruk atmak istiyordum. Ama yapamadım…</p><p>Magnus’u tüm gücümle geri ittim ve aramızda biraz mesafe açıldı. Yapabileceğim bir şey vardı. Yapmam gereken bir şey vardı. Yavaşça eğildim ve ellerimi zemine koydum. Magnus, biliyordu. Bildiği için benimle böyle konuşuyordu, değil mi? Benim bunu durdurabileceğimi biliyordu.</p><p>Yavaşça nefes verdim. İçimde biriken o keskin, düzensiz öfke… dışarı çıkacak bir yol bulmuş gibiydi. Ama bu bir patlama değildi. Bu… yayılmaydı. Elimden süzülen o ilk ince buz katmanı, başlangıçta yalnızca derimin üzerinden geçen soğuk bir buhar gibi göründü. Ama saniyeler içinde… o buhar yoğunlaştı, ağırlaştı ve yere değdiği anda bir merkez gibi davranmaya başladı. Oradan yayılan şey artık sadece buz değildi; bu, benim irademdi. Kontrol ettiğim, yön verdiğim, bastırdığım ve serbest bıraktığım her şey… bu soğukta somutlaşıyordu.</p><p>Zemin önce ince bir tabakayla kaplandı. Ardından o tabaka çatladı—ama kırılmak için değil, çoğalmak için. Çatlakların içinden yeni buz damarları fırladı, damarlar birbirine bağlandı, birleşti ve genişledi. Birkaç saniye içinde sokaklar… tanınmaz hâle geldi. Asfaltın siyah yüzeyi, cam gibi parlak, donmuş bir yüzeye dönüştü. Araçlar… oldukları yerde dondu. Metal gövdeleri, üzerlerine çöken buz tabakasıyla birlikte şekil değiştirdi, keskin kenarlı, kristalimsi yapılara dönüştü. Camlar içe doğru çatladı, ardından dışa doğru dondu; sanki içlerindeki an bile kaçamasın diye mühürlenmiş gibiydi.</p><p>Ama bu yalnızca başlangıçtı.</p><p>Buz… durmadı.</p><p>Binalara ulaştı. Önce yüzeylerini sardı, ardından içlerine sızdı. Duvarların arasından geçti, kolonlara tutundu, çelik iskeletleri kavradı. Gökdelenler… yavaş yavaş donmuş heykellere dönüşmeye başladı. Cam cepheler opaklaştı, iç katmanlar birbirine kilitlendi. Bir kule… bir an için olduğu yerde direnir gibi oldu, sonra tüm yapısı boyunca yayılan buz basıncıyla birlikte içten içe “sessizce” çöktü—ama bu çöküş bir yıkım sesiyle değil, boğulmuş bir kırılma hissiyle gerçekleşti. Her şey… susturuluyordu.</p><p>Kuleler, binalar, sokaklar, köprüler…</p><p>Şehir…</p><p>Artık bir şehir değildi.</p><p>Devasa bir buz kütlesiydi.</p><p>Ve bu kütle… durmaksızın genişliyordu.</p><p>Soğuk, yalnızca yüzeyde kalmıyordu. Havanın kendisini de değiştiriyordu. Nem, kristalleşerek havada asılı kalıyor, nefes almak bile keskin bir acıya dönüşüyordu. Her soluk, iç organları kesen ince bir bıçak gibiydi. Rüzgâr yoktu… ama buna rağmen her şey titriyordu. Çünkü bu soğuk, doğal değildi. Bu… dayatılmış bir sessizlikti.</p><p>Ama bu sessizliğin içinde…</p><p>Hareket vardı.</p><p>Uzakta… bir yerde. Gözlerimi hafifçe kaldırdım.</p><p>Akihiro.</p><p>Onun varlığı… bu donmuş dünyanın içinde bir çatlak gibiydi. Yıldırım formuna bürünmüş bedeni, buzun içinde bir ışık çizgisi gibi ilerliyordu. Her hareketi… bir kırılma yaratıyordu. Donmuş kütlelerin içinden geçerken, o katı yapıyı parçalayarak ilerliyordu. Buz blokları, onun temas ettiği her noktada çatlıyor, patlıyor, dağılıyordu. Ama bu… kontrolsüz bir yıkım değildi.</p><p>Hayır.</p><p>O… arıyordu.</p><p>Her kırdığı yapının içinde… bir ihtimal arıyordu.</p><p>Bir nefes.</p><p>Bir yaşam belirtisi.</p><p>Bir kurtarılabilir parça.</p><p>Onu izlerken… ne yaptığını anladım. Bu buz, her şeyi donduruyordu ama aynı zamanda… koruyordu. Zamanı yavaşlatıyordu. Ölümü geciktiriyordu. Ve Akihiro… bu gecikmiş anların içinden hayat çekip çıkarmaya çalışıyordu. Her parçalayışı, bir kurtarma ihtimaliydi. Her hareketi… bir inat.</p><p>Belki de çoğu… çoktan gitmişti. Belki de hepsi… çoktan gitmişti.</p><p>Belki de bu çaba… sonuçsuz kalacaktı.</p><p>Ama o…</p><p>Durmuyordu. Akihiro Atlas, birilerini kurtarmak için bir an bile durmuyordu.</p><p>Benim yarattığım bu donmuş mezarlığın içinde… hâlâ bir şeyleri kurtarmaya çalışıyordu.</p><p>Belki de yaşayan bazı kişileri kurtarabilirdi…</p><p>Felaket dediğim şeyin biz güçlüler için çözümü bile bu kadar basit.</p><p>Ya masum canlar…?</p><p>Onları çoktan kaybettik. Magnus hepsini öldürdü.</p><p>Gözyaşlarımın yarattığım buzdan zemine döküldüğünü görebiliyordum. Zar zor sesimi toparlayıp söylemem gereken tek şeyi söyledim.</p><p>“Evet… Ben seni canavar olarak görüyorum…” duraksadım. Çünkü sıradaki söyleyeceklerim bu evren için çok ağırdı. Magnus, bunları duymayı hak eden birisi değildi. “Ama… Nahlorie seni seviyordu. Canavar olarak bile görmüyordu. Eğer görseydi bile… O yine seni severdi.” Yavaşça ayağa kalktım ve arkamı dönüp Magnus’un suratına baktım-</p><p>Kılıcını gözlerimin önünde gördüm. Bir santimetre daha yaklaşsam gözümü çıkaracaktı. Korkudan gözlerim fal taşı gibi açıldı.</p><p>“Onun adını bir daha ağzına alma!”</p><p>Kılıcın ucu… gözümün tam önündeydi. Soğuk metalin varlığını yalnızca görmüyordum—hissediyordum. Bir santimetre daha… ve karanlık. Bedenim bunu biliyordu. İçgüdülerim geri çekilmem için bağırıyordu. Ama… geri çekilmedim. Nefesim titredi, evet. Kalbim hızlandı, evet. Ama adım atmadım. Gözlerimi kapatmadım.</p><p>Yavaşça… elim yükseldi.</p><p>Parmaklarım, o kılıcın keskin yüzeyine dokunduğu an… acı gecikmedi. Derim, sanki hiç var olmamış gibi ikiye ayrıldı. İnce bir çizgi hâlinde başlayan kesik, parmaklarımın arasından bileğime doğru ilerledi. Kan… anında dışarı taştı. Sıcaklığı, bu donmuş dünyanın ortasında bile hissediliyordu. Ama elim geri çekilmedi.</p><p>Aksine…</p><p>Daha da sıkı tuttum.</p><p>Kılıcı kavradım.</p><p>Ve… zorladım.</p><p>Metal, elimin içinde kayarken kesikler derinleşti, et açıldı, kan damlaları kılıcın yüzeyine yayılıp aşağı doğru süzüldü. Ama ben… onu yüzümden uzaklaştırdım. Milim milim. Zorla. Acıyı bastırarak değil… kabul ederek.</p><p>Gözlerim Magnus’un gözlerine kilitlendi.</p><p>Ve bu sefer… geri çekilen o değildi.</p><p>Sesim titremiyordu artık.</p><p>“Evet…” dedim, dişlerimin arasından geçen o sert, keskin tonla. “Ben seni canavar olarak görüyorum.”</p><p>Elim hâlâ kılıcındaydı. Kanım, parmaklarımdan damlayarak zemindeki buza düşüyor, kırmızı lekeler hâlinde yayılıyordu.</p><p>“Ve biliyor musun ne daha korkunç?” diye devam ettim, bir adım daha yaklaşarak. “Senin canavar olman değil.”</p><p>Nefes aldım.</p><p>“Onun… seni canavar olarak bile görmemesi.”</p><p>Gözlerim sertleşti. İçimdeki öfke… artık bastırılabilir bir şey değildi. “Nahlorie…” dedim, ismini özellikle, bilerek, ağır ağır söyleyerek. “Seni asırlardır bekliyor.”</p><p>Her kelimeyi bastırarak söyledim.</p><p>“Zamanın ne demek olduğunu unutacak kadar uzun bir süre boyunca… seni bekliyor. Her şeyi bir kenara bırakarak. Kendi hayatını, kendi varlığını, kendi mutluluğunu… hepsini senin gölgenin altına koyarak.”</p><p>Elim daha da sıkıldı. Kılıcın keskinliği etimi biraz daha parçaladı ama artık acı… önemsizdi.</p><p>“Senin için yapmadığı şey kalmadı, Magnus!” dedim, sesim artık yükselmişti. “Senin için kendini tüketti! Senin için yaşadı! Senin için var oldu!”</p><p>Bir adım daha attım.</p><p>“Ve sen… sen ne yaptın?”</p><p>Gözlerim öfkeyle titredi.</p><p>“Hiçbir şey!”</p><p>Bu kelime… içimde biriken her şeyin patlamasıydı.</p><p>“Sen ona hiçbir şey vermedin! Ne bir söz! Ne bir bakış! Ne de… en basitinden bir sevgi kırıntısı!”</p><p>Nefesim hızlandı.</p><p>“Bir insan… hayır, bir varlık… bu kadar kör olabilir mi?” diye fısıldadım ama o fısıltı, bağırıştan daha ağırdı. “Birinin seni bu kadar sevdiğini görüp… hiçbir şey hissetmemek…”</p><p>Gözlerimi ondan ayırmadım.</p><p>“Bu… canavarlık değil, Magnus.”</p><p>Başımı hafifçe eğdim.</p><p>“Bu… eksiklik.”</p><p>Sesim tekrar sertleşti.</p><p>“Ve sen… o kadar eksiksin ki… seni sevmeye devam eden birine bile bakamıyorsun.”</p><p>Elim hâlâ kılıcındaydı. Kanım hâlâ akıyordu.</p><p>“Ama o…” dedim, sesim bu sefer farklıydı. Öfkenin içinde bir şey daha vardı. Bir acı. “O yine seni severdi.”</p><p>Kısa bir duraksama.</p><p>“Sen onu paramparça etsen bile.” Gözlerim daraldı.</p><p>“Ve biliyor musun en acısı ne?”</p><p>Yavaşça kılıcı biraz daha aşağı ittim.</p><p>“Sen… bunu bile hak etmiyorsun.”</p><p>Son kelimelerim… neredeyse nefretle kazınmış gibiydi:</p><p>“Şereften yoksun birisin, Magnus.”</p><p>Ve o an… içimdeki öfke artık saklanabilir bir şey değildi.</p><p>“Onun adını ağzıma almamamı söylüyorsun ya…” dedim, alayla karışık bir sertlikle. “Ben o ismi her söylediğimde… senin ne kadar aşağıda olduğunu hatırlıyorum.”</p><p>Bir an durdum. Birkaç saniye gözlerinin içindeki nefrete kilitlendim. Gözlerindeki boşluğun, nefrete dönüşmesi belki de onun içinde bir ruh olduğunu hissettirdiği için özel bir an olarak gelmişti.</p><p>Fakat, o bir çocuk değildi. Bu evrenin en yaşlılarındandı. Nefret, boşluk gibi kavramları çoktan aşmıştı.</p><p>Sonra… son darbeyi vurdum:</p><p>“Çünkü o… seni her şeyin üstüne koydu.”</p><p>Gözlerim… buz gibi soğuktu artık.</p><p>“Sen ise… onu hiç var olmamış gibi yaşadın.”</p><p>Senden… nefret ediyorum.</p><p>“Senin gibi bir varlığın hâlâ nefes alıyor olması bile midemi bulandırıyor, Magnus.” Sesimin neden bu kadar titrediğini anlayamıyordum; öfkeden mi, yoksa artık senden gerçekten tiksinmeye başladığım için mi bilmiyordum. “Nahlorie seni… zamanın bile anlamını kaybedeceği kadar uzun süre sevdi. Kendini sana adadı. Kendi hayatını, kendi varlığını, kendi benliğini senin gölgende eritti. Ama sen?” Dudaklarım küçümsemeyle kıvrıldı. “Sen dönüp ona bakmadın bile. Çünkü senin içinde sevgiye cevap verebilecek hiçbir şey yok. Sen boşsun, Magnus. Güçlü olduğun için değil… eksik olduğun için.” Yumruğumu daha da sıktım, tırnaklarım avucuma geçiyordu ama artık umurumda değildi. “Ve şimdi dönüp Aki’ye bakıyorum…” Gözlerim istemsizce uzakta insanları kurtarmaya çalışan siluete kaydı. O hâlâ başkalarını kurtarmaya çalışıyordu. Hâlâ insan kalmaya çalışıyordu. Senin gibi bir şeye rağmen. “O çocuk şu anda canını ortaya koyup insanların ölmemesi için savaşıyor. Seninse yaptığın tek şey ihanet etmek oldu. Ona ihanet ettin. Sana güvenen herkese ihanet ettiğin gibi… ona da ihanet ettin.” Sesim gittikçe sertleşiyordu; artık kelimeleri söylemiyordum, resmen yüzüne fırlatıyordum. “Çünkü sen dokunduğun her şeyi çürütüyorsun. Nahlorie’yi tükettin. Aki’nin omuzlarına acı yükledin. Ve hâlâ kendini üstün sanıyorsun öyle mi?” Bir adım daha attım. Gözlerimi gözlerinden ayırmadan konuştum. “Hayır… sen güçlü değilsin. Sen sadece içinde hiçbir şey kalmamış bir pisliksin. Şeref nedir bilmiyorsun. Sadakat nedir bilmiyorsun. Birinin seni gerçekten sevmesinin ağırlığını taşıyabilecek kadar bile ‘insan’ değilsin.” Nefesim düzensizleşmişti ama durmadım. Duramazdım. “İşte bu yüzden Nahlorie’nin sana neden baktığını asla anlayamayacaksın. Ve işte bu yüzden Aki’nin gözlerindeki hayal kırıklığını da asla kabul edemeyeceksin.” Birkaç saniye sustum. Sonra, içimde biriken bütün nefreti tek bir cümlede onun üstüne bıraktım: “Çünkü senin en büyük lanetin şu, Magnus… seni seven herkesi yok ettin ama buna rağmen hâlâ tek başınasın.”</p><p>…</p><p>Magnus’un yüzünde ilk defa gerçekten çatlayan bir şey vardı. O nefret dolu ifade, yerini tekrardan soğuk, boş, ölçülü ifadeye bıraktı. Ama bu sefer farklıydı. Sanki uzun süredir bastırdığı bir kırık, tek bir cümleyle yüzeye çıkmıştı.</p><p>“Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun!”</p><p>Sesi, bulunduğu alanı titreten bir baskıya dönüştü. Kara alevler bir anda yön değiştirdi, çevredeki buz katmanları çatlamaya başladı. Sanki sadece öfkesi bile fiziksel gerçekliği eğip büküyordu. Gözleri artık Nyoko’da değil… daha derin, daha uzak bir noktaya bakıyordu. Orada bir şey vardı. Bir yara gibi, kapanmayan bir şey.</p><p>“Hiçbir şey…!” diye devam etti, sesi yükseldikçe etrafındaki karanlık yoğunlaştı. “Benim taşıdığım şeyleri… benim gördüğüm şeyleri… benim seçmek zorunda bırakıldığım kayıpları… senin küçük ‘doğru-yanlış’ terazine koyamazsın!”</p><p>Magnus birkaç saniye boyunca sadece bana baktı. Ama o bakışın içinde öfke yoktu. Savunma yoktu. Hatta nefret bile yoktu. Sanki söylediklerim ona ulaşmamış gibiydi… ya da daha kötüsü, bunların hiçbirini gerçekten “önemsemiyordu.” Gözlerinin içindeki o dipsiz boşluk, bir insanın taşıyabileceği bir şey değildi. Ve sonra konuştu.</p><p>“Ne kadar küçük bir bakış açısıyla bana hüküm verdiğinin farkında bile değilsin, Nyoko.”</p><p>Sesi ağırdı. Sanki kelimeleri havaya değil de doğrudan zihnimin içine bırakıyordu. Dudaklarında beliren o silik tebessüm… beni daha da öfkelendirdi.</p><p>“Sevgi, sadakat, ihanet…” dedi yavaşça. “Sizler bu kavramları hâlâ kutsal sanıyorsunuz. Çünkü ömrünüz, onların çürümesini izleyecek kadar uzun değil.”</p><p>Gözleri bir anlığına Aki’nin olduğu tarafa kaydı. O hâlâ insanları kurtarmaya çalışıyordu. Hâlâ kendini parçalayarak başkalarını ayakta tutuyordu.</p><p>“Bir gün o çocuk da anlayacak,” dedi Magnus. “Kurtarmaya çalıştığı her şeyin sonunda yok olacağını… insanların uğruna parçalandığı değerlerin yalnızca ölmekten korkan zihinlerin icadı olduğunu.”</p><p>Yumruğumu sıktım. Ama o durmadı.</p><p>“Sen benim eksik olduğumu sanıyorsun.” Gözleri tekrar bana döndü. “Hayır. Ben sadece sizden önce gerçeğe ulaştım. Ben gerçeği yarattım. Ben gerçeğin ta kendisiyim! Her şeye bomboş bakmak mı? Bana mı anlatıyorsun bunları? Senden önce bana bunları söyleyen yok mu sanıyorsun? Benim bu evreni anlamadığımı mı? Sen ne hakkında konuştuğunu bile bilmiyorsun! Benim hakkımda tek bir şey dahi bilmiyorsun!”</p><p>Bir an sessizlik oldu.</p><p>Ve o sessizlik… söylediklerinden daha ağırdı.</p><p>“Gerçek şudur…” diye devam etti, sesi artık neredeyse soğuk bir fısıltıya dönüşmüştü. “Tanrılar yalnız kalmaz, Nyoko.”</p><p>Gözlerinin içindeki boşluk o anda daha korkunç bir hâl aldı.</p><p>“Onlar… en başından beri herkesten kopuktur.”</p><p>Yalnız olmanın sebebi, tanrı olman mı? Herkesi kendinden ayırdığın için mi yalnız olmayı seçiyorsun?</p><p>Bunları sesli söylemek istemiştim, ama belki de korkmuştum. Söyleyemedim.</p><p>“Ben bir tanrı değilim.”</p><p>…</p><p>Sanki aklımı okumuş gibi yanıtlamıştı.</p><p>“Ben bir insan değilim.”</p><p>Biliyorum… Az önce ben söylemiştim.</p><p>“Ben aynı anda hem hiçbir şeyim hem de her şeyim.” dedi.</p><p>Üstüne birkaç saniyeliğine ağzım refleks olarak açıldı ve şaşkınlığımı gizleyemedim.</p><p>Ne demek istediği üzerine düşünmeye fırsatım bile olmadan bir hamle yaptı.</p><p>Tam o anda, elini kaldırdı.</p><p>Kara alevler büküldü. Yer ve gökten kara alevler bütün bir atmosferi kaplarcasına birleşiyordu.</p><p>Hava çöktü.</p><p>Bir sonraki saldırı, sadece bir hamle değildi—bir kararın tamamlanmasıydı. Magnus’un beni resmen öldürmek istediğini o an anladım.</p><p>Ama o saldırı gerçekleşmedi.</p><p>Çünkü gökyüzü kırıldı. Sanki, gökyüzündeki yıldırımı kontrol eden bir kral bilerek göğü yarmıştı.</p><p>Bir yıldırım, doğrudan dünyaya düştü. Aki’nin varlığı, ışığın kendisini yararak indi. Saf hız değil… saf irade gibi. Çarpışma anında yer sarsıldı, buz tabakaları patladı, hava geriye doğru itildi. O düşüşün ardından gelen şey ise tek başına bir varlık değil, bir momentumdu.</p><p>Ve hemen ardından…</p><p>Ares geldi. Arkamda onun devasa silüetini görünce tekrardan bu evrende ne kadar küçük hayatlar olduğumuzu anladım. Ares’in mızrağından çıkan saldırı olmasa az önce ölmüştüm. Asırlarca süren hayatım sona erecekti. Nefret ettiğim kişi tarafından…</p><p>Ares, mızrağını elinde döndürdü ve iyice gerildikten sonra çok sert ve hızlı bir şekilde savurup havayı yardı. Savuruşunun gücüyle çevremizdeki bütün buz kütleleri paramparça oldu.</p><p>Mızrağın kesişi, gökyüzünü ikiye ayıran bir çizgi gibi ilerledi. Sanki hava değil de gerçeklik kesiliyordu. Magnus’a doğru giden saldırı, tek bir yön değil… çoklu bir ölüm ihtimali taşıyordu.</p><p>Ama Magnus… tereddüt etmedi.</p><p>“Tanrı’nın Eli.”</p><p>Sözcükler ağızdan çıktığı anda, kara alevler bir form kazandı. Devasa, soyut ama aynı zamanda “gerçek” hissi veren bir el… boşluğu kavrayarak oluştu. Yükselen saldırının tam üstüne bindirildiğinde, sanki fiziksel bir yasaymış gibi Ares’in mızrak darbesini yakaladı.</p><p>Çarpışma…</p><p>Bir anlık sessizlik yarattı.</p><p>Sonrasında devasa bir patlama geldi.</p><p>Kara alevler yukarı doğru açıldı ve Magnus, o dev elin üzerinde yükselerek göğe doğru çekildi. Yeryüzü aşağıda küçülürken, savaş artık sadece bir alan değil… bir yükseklik meselesine dönüşmüştü.</p><p>O kaotik anın içinde Aki, refleksle beni yakaladı. Kolunun birini dizimin altına ve birini de sırtıma geçirdi ve beni alıp hızla geri çekildi. Hareketi keskin, kontrollüydü; yıldırım hâlinde bile bir denge vardı.</p><p>“Tutun!” dedi kısa bir sesle.</p><p>Ares, o sırada Magnus’un karşısında yeniden konumlanmıştı. Magnus’un yarattığı el, onu öylesine yükseltmişti ki Ares’in devasa miğferinden dışarı parlayan devasa gözlerinin tam karşısında duruyordu. Aralarında uzun sayılabilecek bir mesafe vardı.</p><p>Ares’in devasa mızrağı hâlâ çatlamış havayı kesiyordu. Aki, bir an bile durmadı—beni kaldırıp Ares’in omzuna yerleşti, kendisi de dengeli bir şekilde konum aldı.</p><p>Ve o an… Her şey bir anlığına durdu.</p><p>Magnus, gökyüzünde sabitti.</p><p>Aki ve ben, Ares’in üzerindeydik.</p><p>Altımızda parçalanmış bir dünya vardı. Bizim, parçaladığımız bir dünya. Magnus’un yarattığı felaketten sonra benim düzeltmek ve kurtarmak adına yarattığım buzlar dünyası gibi bir şey…</p><p>Ve aralarında… konuşulmamış bir şey.</p><p>Tam o anda nefesim kesildi. Gözlerim hâlâ etrafı tarıyordu ama artık o analiz eden bakışımın bile içinde bir kırılma vardı. Bedenimdeki bütün sertlik bir anlık boşlukta çözüldü.</p><p>Düşecekmiş gibi hissettim ve bir anlık refleks ile boynundan Aki’ye sarıldım.</p><p>Aki, bir anlığına bana baktı ve biraz kızarırmış gibi oldu. Suratımız fazla yakındı. Bu yüzden bende bakışımı hemen Magnus’un olduğu yöne geri çevirdim.</p><p>Bu bir rahatlama değildi.</p><p>Bu benim için bir korkunun geç kalmış refleksiydi. Buzulları yaratırken Ruh Gücümden fazla harcamıştım.</p><p>Magnus, bize doğrudan baktı ve robot kolunu kaldırıp parmağını şıklattığı anda zeminden Ares’in ayaklarına kara alevlerden oluşmuş zincire benzer cisimler sarıldı ve Ares kıpırdamaya çalışsa da hareket edemiyordu.</p><p>Aki’nin gerginlikten omuzları titredi, parmaklarım Aki’nin kıyafetine sıkıca tutundu. Sanki bırakırsam… düşecekmişim gibi.</p><p>Aki bir anlığına dondu.</p><p>Çünkü o sarılma…</p><p>Savaşın içinde bir “insanlık hatası” gibiydi.</p><p>Ve yukarıda, kara alevlerin içinde yükselen Magnus… yeniden konuşmaya hazırlanıyordu.</p><p>“Senin ‘karşı duruş’ dediğin şey benim gözümde sadece gürültü, Nyoko. Evrenin çöküşünü izleyip yine de anlamını arayan kör bir bakışsın. Ben yok ettiğim her şeyin ağırlığını biliyorum… ve yine de ayaktayım. Ama sen? Sen Aki ile benim kurduğum dengeye bir katkı değil, bir hatasın. Varlığın fayda üretmiyor; sadece çatlak açıyor. Ve o çatlaklardan sızan tek şey, bizi zayıflatacak bir direnç değil—boş bir inat. bana karşı durduğunu sanman bile trajikomik… çünkü ben neye karşı durduğunu bile umursamayacak kadar ötesindeyim.”</p><p>Magnus, gözünü kırpmadan sağ elini şehri gösterircesine açtı ve üstünde bulunduğumuz cehennemi işaret etti. “Bak, Aki! Benim kurtarabileceğim insanlar şimdi buzların içinde soğuktan ölüyorlar! Kara alevlerimi geri çekebilirdim! Ancak, bana güvenilmemesinin sonucu! Benim kimseye karşı pozitif ayrımcılık yapmadığımı düşünenlerin yarattığı evrenin sonucu! O kadını bırak! Onu öldürmeyeceğim… Fakat, onun tarafında konumlanmak istiyorsan sen de benim karşımda olacaksın!” Sözlerine devam etmeden önce birkaç saniye duraksadı ve gözlerini kaçırdı.</p><p>“Seninle savaşmak istemiyorum, Aki...”</p><p>Magnus’un bu dediklerinin ağırlığını hissedebiliyordum. Aki, muhtemelen senelerdir onunlaydı ve onun gücünün de farkındaydı. Benim tarafımda kalıp onunla savaşmak Aki içinde zor olmalı… İkimiz bile gücümüzü birleştirsek onu yenemeyebiliriz…</p><p>Gözlerimi yavaşça Aki’ye çevirdim. Tekrardan göz göze geldik. O tatlıydı. Bir erkeğe göre fazla tatlıydı ve boyu da pek uzun sayılmadığından beni taşıması biraz orantısızdı. Boynuna sarıldığımdan anlayabiliyordum. Kasları gerilmiş, nefes alışverişleri sıklaşmıştı. Yıllarını verdiği, kudretini bizzat gördüğü bu adama karşı durmak… Biliyordum, bu sadece fiziksel bir savaş değildi onun için. Geçmişine, belki de inandığı bazı şeylere sırtını dönmesi demekti. "Aki," diye fısıldayabildim sadece. "Benim yüzümden kendini feda etmek zorunda değilsin…"</p><p>Aki, beklenmedik bir şekilde gözlerini kıstı ve başını sağa sola doğru ‘hayır’ dercesine salladı.</p><p>Derin bir nefes aldı Aki. Sesi, etraftaki yıkımın uğultusunu ve rüzgarın çığlıklarını bastıracak kadar net, çelik gibi soğuk bir tonla yankılandı:</p><p>"Senin 'denge' dediğin şey, yalnızca sana boyun eğenlerin hayatta kaldığı bir mezarlıktan ibaret, Magnus!" Mızrağı yavaşça, elinden çevreye saçılan yıldırımlarla oluştu; metalin o keskin sesi, aramızdaki gerginliği kopmak üzere olan bir keman teli gibi gerdi. "Eğer insanları kurtarmak için önce onları ölümle tehdit etmen gerekiyorsa, senin kudret sandığın şey sadece korkaklıktır. Nyoko bir hata değil... O, senin bu hastalıklı düzeninde yakıp yıkma noktasına getirdiğin insanlığı korumak isteyenlerden birisi. Ve eğer onu yaşatmanın bedeli senin karşına dikilmekse..." Mızraığnın ucunu tereddütsüz bir şekilde, gökyüzündeki Magnus'un tam kalbine hizalanacak şekilde doğrulttu. "...ben safımı çoktan seçtim. Gelsin kara alevlerin! Bakalım ikimizi birden küle çevirmeye yetecek mi?"</p><p>Aki’nin bu sözlerinin ardından dünya adeta dondu. Etrafımızdaki hava o kadar ağırlaştı ki, nefes almak bile göğüs kafesimi parçalayan bir eyleme dönüştü. İki eski müttefik, şimdi uçurumun iki ayrı yakasında duran düşmanlar gibi birbirlerine bakıyordu. Magnus’un yüzündeki o tanrısal, alaycı ifade yavaşça silindi; yerini saf, karanlık ve sessiz bir öfkeye bıraktı. Etrafında dönen siyah alevler Aki'nin kelimeleriyle daha da harladı, gökyüzünü bir girdap gibi yutmaya başladı.</p><p>Aramızdaki mesafe sadece birkaç metreydi ama o an, ikisinin arasındaki o bakışma tüm evrendeki en tehlikeli, en yıkıcı şeydi. Çıt çıksa gökyüzü başımıza yıkılacakmış gibi sağır edici bir sessizlik çöktü. Aki’nin kılıcından yayılan o sarsılmaz irade ile Magnus’un göğü yırtan kudreti havada çarpışıyordu. Savaş henüz fiziksel olarak başlamamıştı belki ama zihinlerde ve ruhlarda kılıçlar çoktan çekilmiş, ilk kan dökülmüştü. Aki, Magnus'un yarattığı cehennemin ortasında benim için sığınılacak tek kaleydi. Yine de onu bu şekilde bırakamazdım. Yalnız başına savaşmasına izin vermeyecektim.</p><p>Yavaşça boynundan kollarımı çektim. Bedenlerimiz biraz sürtündü ama aldırış etmemeye çalışıp kollarından zorla indim ve önünde dikilerek Magnus’a döndüm.</p><p>“Ben de savaşacağım, ikimizi birden yenmen gerekiyor. Sözlerimin arkasındayım. Asırlık bekleyişi veremediğin kadın için anlayamayacağın kadar üzülüyorum… Şimdilik, seni onun için öldürmek istemesem de, yine de Aki için savaşmak zorundayım.”</p><p>Magnus, sessiz kaldı. Aki’de arkamdan Magnus’u dikkatlice seyrediyordu. Onun yapacağı hamleye karşı temkinli bir şekilde bekleyiş halindeydik.</p><p>“İyi öyleyse. Ben ayrılıyorum.”</p><p>Magnus’un yarattığı Tanrı’nın Eli, kendi ekseninde döndü ve bize sırtı dönük pozisyona geçti.</p><p>“Nereye gidiyorsun, Magnus?!” diye bağırdı Aki.</p><p>“Bizim seninle olan yolculuğumuz buraya kadarmış, ya da belki şimdilik buraya kadarmış. Ne de olsa yolculuk hikayeleri biri ölene kadar sona ermez.” dedi ve elin yüksek bir süratle hareket etmesiyle ortalıktan kayboldu.</p><p>Az önce tanık olduğum onlarca şeyin açıklamasına ihtiyacım var… Yoruldum ya.</p><p>Arkamı döndüm.</p><p>“Bir şeyler içmek ister misin?” diye sordum nefes verdikten sonra.</p><p>Ah, doğru. Zaten tüm şehir az önce yok oldu. Neyse ki ben aşırı hızlı bir kraliçe olduğumdan Aki’yi hemen bir yere götürebilirim–?</p><p>Aki’nin gözyaşlarının aktığını ve başını eğdiği için suratını tam olarak göremediğimi fark ettim.</p><p>“İyi misin?” diye sordum üzgün ve kısık bir ses tonuyla.</p><p>“Yine… Yine aynısı oldu. Ben yalnızım.”</p><p>Sözleri havada asılı kaldı. Birkaç saniye boyunca ne yapacağımı bilemedim—zaman sanki donmuştu.</p><p>Birkaç saniye ne yapacağımı bilemedim ve Aki’nin bedeninin yavaşça düşmekte olduğunu fark edince hemen ona yaklaştım ve dizlerinin üstüne kapaklanırken bedenimi ona yastık ettim. Başını omzuna dayadı ve bir süre hiçbir şey söylemedim—çünkü bazı acılar kelimelerle daha da ağırlaşır. Sadece onunla birlikte, Ares’in omzunda otururken sessizliğin içinde ağlamasına izin verdim.</p><p>“Üzülme. Ben buradayım.”</p><p>BÖLÜM SONU</p>","json":{"type":"doc","content":[{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"NYOKO"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Yıkımın ortasında dururken, etrafımda kalan her şeyin yalnızca “kalıntı” olmaktan öteye geçemediğini fark ettim; taş, metal, toprak… hepsi bir zamanlar bir anlam taşıyordu, birinin yaşamına, birinin hatırasına, birinin umutlarına bağlıydı, ama şimdi hepsi aynı renge boyanmıştı—anlamsızlığın rengine. Bu manzaraya bakarken içimde yükselen duygu yalnızca bir savaş alanını değerlendiren bir komutanın soğukkanlılığı değildi; bu, daha derinde, daha eski bir yerden gelen bir sızıydı. İnsanlık… ne kadar kırılgandı. Güçlü olanların gölgesinde ezilen, çoğu zaman yalnızca “var oldukları” için bedel ödeyen o sayısız hayat… onların hiçbiri bu denklemi seçmemişti. Bir çocuk, gözlerini açtığında göreceği ilk şeyin gökyüzü değil de alevler olması gerektiğine kim karar vermişti? Bir annenin son nefesini verirken düşündüğü şeyin çocuğunun geleceği değil de onun ölümüne tanıklık etmek olması… hangi adaletin parçasıydı? Ben, bu dünyanın güçlülerinden biri olarak doğmuştum; hızım, gücüm, algım… hepsi bana verilmişti. Ama bu, içimdeki o soruyu susturamıyordu: Eğer güç, yalnızca yok edebilenlerin elinde anlam kazanıyorsa… o zaman güçsüz doğanların varlığı neden bu kadar kolay silinebiliyordu?"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözlerimi yavaşça kaldırdım ve ufka baktım; ama artık ufuk diye bir şey kalmamıştı. Eskiden gökyüzüyle yerin birleştiği o çizgi, şimdi kara alevlerin dalgalanan duvarlarıyla yutulmuştu. Magnus’un yarattığı o karanlık, yalnızca ışığı engellemiyordu; sanki varlığın kendisini emiyor, her şeyi kendi içine çekiyor ve geriye hiçbir iz bırakmıyordu. Bu alevlerin doğası… tanımlanamazdı. Onlar yanmıyordu—onlar “reddediyordu.” Temas ettikleri her şey, önce biçimini kaybediyor, sonra anlamını yitiriyor ve en sonunda… hiç var olmamış gibi siliniyordu. Bu, bir yıkım değildi; bu, bir inkârdı. Ve bu inkârın ortasında… insanlık, en zayıf halkasıyla birlikte yok oluyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Tam o an, görüş alanımın kenarında bir hareket fark ettim. Akihiro… o hâlâ oradaydı. Bu felaketin ortasında, bu yıkımın tam merkezinde duruyordu. Onun bakışlarını gördüğümde, içimdeki o ağır düşünceler bir anlığına kesildi. Çünkü onun gözlerinde… başka bir şey vardı. Bu, yalnızca bir savaşçının öfkesi değildi. Bu, bir idealin kırılma anıydı. Gözleri, kara alevlerin ilerleyişini izlerken daralmıştı; dudakları sıkılmış, nefesi düzensizleşmişti. Ama en çok dikkatimi çeken şey… onun o an kendisiyle savaşıyor olmasıydı. İçinde bir şey… parçalanıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Magnus…” diye başladı, sesi ilk başta kontrol altındaydı, ama bu kontrol… zorlanmıştı, “…bunu… gerçekten bunu mu yapmak zorundaydın?”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu bir suçlama değildi henüz. Bu… bir cevap arayışıydı. Ama Magnus’tan gelen tek şey… sessizlikti. Ve o sessizlik, Akihiro’nun içinde biriken şeyi daha da büyüttü."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Aki’ye baktığımda gerçekten çok fazla duygu hissedebiliyordum. Ancak, benim fikrimce en bariz gözüken duygu, hayal kırıklığıydı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir adım attı. Etrafındaki hava, onun ruh gücünün dalgalanmasıyla birlikte titredi. Yıldırım, kontrolsüz bir şekilde parmaklarının ucunda kıvılcımlar hâlinde belirmeye başladı. Bu, bilinçli bir çağrı değildi; bu, içindeki dengenin bozulduğunun açık bir göstergesiydi. “Bu… bu bir savaş değil!” dedi, sesi yükseldi, ama bu yükseliş bir bağırıştan çok… bastırılmış bir çığlığın dışarı sızması gibiydi. “Bu… bu kontrol değil! Bu… bir katliam, Magnus! Sen… sen bunu durdurabilecek tek kişisin!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sözleri, havada yankılanırken, arka planda kara alevler bir şehri daha yutuyordu. Yıkılan yapıların sesi artık ayırt edilemiyordu; çünkü hepsi aynı anda yok oluyordu. Ama Akihiro’nun dikkati… oradaydı. O, bu yıkımı yalnızca görmüyordu—hissediyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Orada insanlar var!” diye devam etti, sesi bu sefer çatladı, ama bu çatlak… zayıflık değil, yoğunluktu. “Hiçbiri bu savaşın parçası değil! Hiçbiri… bunu hak etmedi! Sen… nasıl… nasıl bu kadar kolay…?”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Cümlesi yarım kaldı. Çünkü kelimeler… yetmiyordu. Bu noktada, dilin sınırına gelmişti. İçindeki duygu… ifade edilemeyecek kadar büyüktü."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ben… onu izliyordum. Çünkü bu an… bir savaşın gidişatını değil, bir insanın yönünü belirliyordu. Akihiro’nun gözlerinde, iki farklı yolun çatıştığını görebiliyordum. Biri… bu yıkıma karşı çıkmak, Magnus’a karşı durmak, onu durdurmaya çalışmak. Diğeri ise… bu yıkımın ortasında hâlâ kurtarılabilecek olanı kurtarmak."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ve o…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Seçimini yaptı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözleri bir anlığına bana kaydı. Bu bakış, uzun değildi. Ama içeriği… fazlasıyla yoğundu. O bakışta bir soru yoktu, bir tereddüt yoktu. Bu… bir iletimdi. Bir kararın, başka birine aktarılmasıydı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Başını hafifçe eğdi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu, bir rica değildi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu… bir komuttu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Hareket et.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kelime söylemedi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama ben… anladım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ardından, bakışını tekrar Magnus’a çevirdi. İçindeki öfke kaybolmamıştı. Ama artık o öfke… yön kazanmıştı. Kontrol altına alınmıştı. Ve bu kontrol, onu daha tehlikeli değil… daha etkili kılıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Bunu… konuşacağız.” dedi, sesi artık daha düşüktü, ama bu düşüş… sakinlikten değil, yoğunluktan geliyordu. “Ama şimdi… önceliklerimiz farklı.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Elini kaldırdı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu sefer yıldırım… ona itaat etti. Etrafındaki enerji, dağınık kıvılcımlar hâlinden çıkıp belirli bir forma girmeye başladı. Işık yoğunlaştı, şekillendi, büyüdü. Bu, bir teknik değildi; bu, bir çağrıydı. Ve o çağrıya cevap… gecikmedi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ares."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Onun arkasında, devasa bir siluet olarak belirdi. Yıldırımın içinden doğmuş gibi, ama yalnızca elektrikten ibaret olmayan bir varlık. İçinde… savaşın özü vardı. Sessizdi, ama varlığı bile baskı yaratıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Akihiro’nun arkasında şekillenen varlık… ilk bakışta yalnızca yoğunlaşmış bir yıldırım kütlesi gibi görünse de, dikkatimi biraz daha odakladığımda bunun çok daha ötesinde bir şey olduğunu fark ettim. Ares… yalnızca bir tezahür değildi; o, savaşın kendisine verilmiş bir form gibiydi. Bedeni, sürekli hareket hâlindeki ışık katmanlarından oluşuyordu—keskin hatlara sahip ama aynı zamanda akışkan, bir an zırh gibi sertleşen, bir an dalga gibi dağılan bir yapı. Omuzları genişti, silueti insansıydı ama oranları… insan sınırlarının dışındaydı. Başının olduğu yerde belirgin bir yüz yoktu; yalnızca yoğunlaşmış bir ışık çekirdeği vardı ve o çekirdeğin içinden zaman zaman kıvılcımlar fırlıyor, sanki düşünceleri bile elektriksel bir patlama olarak dışa vuruluyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kolları uzun ve ağırdı; hareket ettikçe etrafındaki havayı büküyor, alanın kendisini titretiyordu. Parmakları belirgin değildi ama her uzantısı, keskin bir silah gibi hissediliyordu. Bedeninin yüzeyinde, damar gibi akan ince ışık çizgileri vardı—bunlar yalnızca enerji akışı değil, aynı zamanda bir düzenin göstergesiydi; kontrolsüz bir güç değil, yönlendirilmiş bir yıkım. Ayakları zemine tam basmıyordu; birkaç santim yukarıda, sanki gerçekliğe tam olarak ait değilmiş gibi süzülüyordu. Ama buna rağmen… ağırlığı hissediliyordu. Varlığı, bulunduğu alanı bastırıyor, çevresindeki her şeyi kendi ritmine zorlayacak kadar güçlü bir etki yayıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Onu izlerken şunu anladım: Ares, yalnızca Akihiro’nun gücünün bir parçası değildi. O… Akihiro’nun savaşma biçiminin somutlaşmış hâliydi. Ve bu hâl, henüz tamamlanmamış olsa bile… yeterince tehlikeliydi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Akihiro, bir anlığına gözlerini kapattı. Bu, bir hazırlık değildi. Bu… bir kabul anıydı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sonra…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözlerini açtı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ve…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gitti."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu bir hareket değildi. Bu, bir geçişti. Bir noktadan diğerine değil—bir karardan eyleme geçiş. Yıldırım gibi kayboldu, ama bu benzetme bile yetersizdi. Çünkü yıldırım bile bir yol izler. O ise… doğrudan vardı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ve ben…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Onun ardından bakarken, içimdeki o ağır duygu… yer değiştirdi. Çünkü artık sadece üzülmüyordum."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Artık… harekete geçmem gerekiyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"O gittikten sonra, gökten yıldırımlar indi. Yerin titreyişini hissedebiliyordum. Her şeyi kendi başına üstlenmeye çalışıyordu. Akihiro Atlas, her zaman buydu. Cistern’de onu çok tanıyamasam da yaptıklarına karşı her zaman saygı duyabiliyordum."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Akihiro Atlas… onu ilk gördüğüm andan itibaren zihnimde bir kategoriye yerleştirememiştim. Akademide sayısız yetenekli insan görmüştüm; disiplinli olanları, doğuştan güçlü olanları, zekâsıyla öne çıkanları… ama o, bunların hiçbirine tam olarak uymuyordu. Cistern’in kayıtlarında adı geçen başarılarını biliyordum—sınavları, görevleri, analizleri… hepsi neredeyse kusursuzdu. Akademi tarihinde bu kadar kısa sürede bu kadar yüksek bir performans sergileyen çok az kişi olmuştu ve o, bu azınlığın bile ötesindeydi. Ama onu farklı yapan şey… rakamlar değildi. O, başarıyı bir sonuç olarak değil, bir araç olarak kullanıyordu. Başkaları zirveye ulaşmak için güçlenirken, o… başkalarını koruyabilmek için güçleniyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Onu Cistern’de yeterince tanıma fırsatım olmamıştı, ama yaptıkları… onu anlamam için yeterliydi. Görevlerde her zaman ön safta yer alması, en riskli kararları tereddütsüz üstlenmesi, başarısızlık ihtimali en yüksek olan durumlarda bile geri çekilmeyi reddetmesi… bunlar yalnızca cesaretle açıklanamazdı. Bu, daha derin bir şeydi. Bir bağlılık. Sevdiklerine, değer verdiği insanlara, hatta bazen yalnızca “insan” oldukları için tanımadığı kişilere bile… aynı kararlılıkla yaklaşabiliyordu. Bu, savaş alanında nadir görülen bir şeydi. Çünkü çoğu kişi, bir noktada seçmek zorunda kalır—kimi kurtaracağını, kimi geride bırakacağını. Ama o… o seçimi reddediyordu. Herkesi kurtarmaya çalışıyordu. Mantıksızdı. Tehlikeliydi. Ama… bir o kadar da etkileyiciydi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Yalnızdı. Bunu görmek zor değildi. Onun etrafında her zaman bir boşluk vardı—insanlar ona saygı duyuyordu, onu takdir ediyordu, ama aynı zamanda… tam olarak yaklaşamıyordu. Çünkü onun taşıdığı şey… sıradan bir yük değildi. Ama buna rağmen… o boşluğu karanlıkla doldurmuyordu. Aksine… ışıkla dolduruyordu. Kendi içindeki o kırılgan ama inatçı ışıkla. Ve bu ışık, farkında olmadan etrafına yayılıyordu. İnsanlar onun yanında kendilerini daha güçlü hissediyordu, daha cesur, daha umutlu… sanki o var oldukça, her şey henüz bitmemiş gibi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ve şimdi…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Karşımda, bir ülkeyi yutan bir felaket dururken… o, yine aynı şeyi yapıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Durmuyordu. Akihiro Atlas, en kötü felakete bile korkusuzca atlayabiliyordu. Belki önündeki bir uçurumdu ve o en ufak bile cesaret kaybı yaşamadan o uçurumdan atlayabilecek bir aptaldı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Asla… geri çekilmiyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Mantığın, stratejinin, hatta hayatta kalma içgüdüsünün bile “dur” dediği bir noktada… o ileri atılıyordu. Bu felaketi durduramayacağını biliyordu. Bunu hissedebiliyordum. Ama buna rağmen… gözünü kırpmadan içine dalıyordu. Çünkü onun için mesele kazanmak değildi. Mesele… bir kişiyi daha kurtarabilmekti. Bir nefesi daha hayatta tutabilmekti."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ve bu… Onu hem en güçlü, hem de en kırılgan yapan şeydi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Aki’nin yıldırım gibi uzaklaşan varlığı gözlerimin önünden silinirken, ardında bıraktığı o kararlılık… içimde bir anlığına sessizlik yarattı. Ama o sessizlik uzun sürmedi. Çünkü arkamda hâlâ duran şey… bu felaketin asıl kaynağıydı. Yavaşça başımı çevirdim. Kara alevlerin içinde, sanki bu yıkımın ortasında hiçbir şey olmamış gibi duran Magnus’a baktım. Etrafındaki gerçeklik hâlâ titriyordu, alevler hâlâ yayılıyordu, ama o… sanki bu sahnenin bir parçası değilmiş gibi, yalnızca varlığıyla bile her şeyi bastıran bir ağırlıkla duruyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir adım attım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu bir saldırı değildi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu… bir hesap sormaydı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Bu kadar ileri gitmenin… bir sebebi olmalı, Magnus.” dedim, sesim kontrol altındaydı ama içimde yükselen gerilim her kelimeye sızıyordu. Gözlerimi ondan ayırmadım. “Savaşlar gördüm. Katliamlar gördüm. Ama bu… bu başka bir şey. Bu bir hedef değil. Bu bir tepki.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kara alevlerin ışığı yüzüme vururken, onun ifadesini okumaya çalıştım. Ama Magnus… her zamanki gibi boştu. Ne öfke vardı yüzünde, ne pişmanlık, ne de en ufak bir tereddüt. Bu… en sinir bozucu yanıydı. Bu kadar büyük bir yıkımı yaratıp, ardından hiçbir şey olmamış gibi durabilmesi…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir an duraksadım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sonra… o ismi söyledim."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Nahlorie.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kelime havada ağırlaştı. Söylerken bile içimde bir şey gerildi. Çünkü bu ismin… onda bir karşılık bulacağını biliyordum. Tahmin edebiliyordum. Ama tahmin etmek… yetmiyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Onun adı geçtiği anda… kontrolünü kaybettin.” diye devam ettim, bu sefer sesim daha keskinleşmişti. “Bunu görmemek için kör olmak gerekir. Ama ben kör değilim.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir adım daha yaklaştım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Sebebini tahmin edebilirim.” dedim, gözlerim hâlâ ondaydı. “Ama tahmin etmek istemiyorum.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Nefes aldım. Yavaşça nefesimi verdim. Sonrasında gözlerimi kıstım ve konuştum."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Bunu… senin ağzından duymak istiyorum.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kısa bir sessizlik oldu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama bu sessizlik… cevapsız kalmayacaktı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus’un sesi geldi. Sakindi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Düzdü."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bomboştu. Bir ressamın, tuvaline hiçbir dokunuş atmadan önceki hâli gibi hissediyordu. Yani, Magnus gibi hissettiriyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Konuşma şekli canımı sıkıyordu.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"O an…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"İçimde bir şey koptu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu kadar mıydı?"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu kadar mı basitti onun için?"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir ülkenin yok oluşu… sayısız hayatın silinmesi… hepsi… “can sıkıntısı” mıydı?"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözlerim bir anda sertleşti. Adım atmama gerek kalmadı. Aramızdaki mesafe zaten yeterince kısaydı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Elim refleksle hareket etti."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Yakasından tuttum."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kumaş… elimde gerildi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Onu kendime doğru çektim."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu bir güç gösterisi değildi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu… sabrın tükenişiydi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Benimle dalga mı geçiyorsun?” dedim, sesim artık kontrol altında değildi. İçimdeki öfke… kelimelerin arasından taşmaya başlamıştı. “Bir ülkeyi yok ettin, Magnus. İnsanları… çocukları… her şeyi sildin!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Onu biraz daha kendime çektim."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ve bana gelip…” dedim, dişlerimi sıkarak, “…‘canımı sıkıyordu’ diyorsun?”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözlerim onun gözlerine kilitlendi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Bu kadar mı düştün?” diye fısıldadım, ama bu fısıltı… bağırıştan daha ağırdı. “Yoksa hep böyle miydin?”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Elimi sıkıca tutmaya devam ettim."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Çünkü o an…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Onu bırakmak istemiyordum. Magnus’un bedeni, yakasından tutulmuş olmasına rağmen en ufak bir direnç göstermedi; ne geri çekildi ne de karşılık verdi. Sanki o temas… onun için fiziksel bir anlam taşımıyordu. Ama gözleri… o an ilk defa, gerçekten “orada”ydı. Bana bakıyordu. Soğuk, derin ve ölçen bir bakışla. Benim öfkem, benim titreyen ellerim, gözlerimde biriken o istemsiz yaşlar… hepsini görüyordu. Ve buna rağmen… ifadesi değişmedi. Yalnızca başını hafifçe eğdi, sanki söylediği şeyin ağırlığını tartıyormuş gibi, ardından konuştu—sesi ne yükseldi ne de alçaldı; ama her kelime, bulunduğumuz alanın dokusuna kazınır gibi ağırdı:"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Evren… merhametle işlemez, Nyoko. Onun yasaları, senin ya da benim içimizde büyüttüğümüz duygularla şekillenmez. Sen ‘masum’ diyorsun, ben ‘kaçınılmaz’ diyorum. Bir düşmanın kökünü kazımak… yalnızca onun bedenini yok etmek değildir; onunla birlikte var olan her ihtimali, her yankıyı, her uzantıyı da silmektir. Ve o uzantıların arasında… evet, senin ‘sivil’ dediğin hayatlar da vardır. Ama anlamadığın şey şu: O hayatlar, zaten o düşmanın gölgesinde doğmuş ve o gölgenin içinde var olmuştur. Bir ağacı keserken, gölgesini ayakta tutamazsın. Gölge… ağacın kaderine bağlıdır.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözleri bir an bile benden ayrılmadı. Sesinde en ufak bir titreme yoktu; ne pişmanlık, ne savunma, ne de öfke. Bu… bir inançtı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Sen acıyı görüyorsun, ben sonucu görüyorum. Sen kaybı ölçüyorsun, ben dengeyi tartıyorum. Çünkü evrenin terazisi… tek tek hayatlarla değil, bütünün devamlılığıyla ilgilenir. Bir kıvılcımı söndürmek için bir ormanı yakmak gerekirse… o orman zaten yanmaya yazgılıdır. Ben yalnızca… o yazgıyı hızlandırırım. Tanrılar bunu ‘irade’ diye adlandırır, filozoflar ‘zorunluluk’ der, dinler ise ‘kurban’ olarak kutsar. Ama isimler değişse de gerçek değişmez: Büyük bir kurtuluş, küçük acıların üzerine inşa edilir.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sözleri ilerledikçe, etrafındaki kara alevler hafifçe dalgalandı; sanki onun söyledikleri, o karanlık enerjinin kendisiyle uyum içindeydi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ve sen bana soruyorsun… neden bu kadar ileri gittim diye.” dedi, sesi hâlâ aynı düz çizgide ilerliyordu. “Çünkü geri durmak… daha büyük bir yıkımı kabullenmek olurdu. Sen bugün gördüğün ölümler için bana öfke duyuyorsun. Ama ben… yarın ölecek milyarlar için bugün karar veriyorum. Bu, bir seçim değil. Bu… bir yük. Ve ben o yükü, senin gibi gözlerimi kapatarak değil… bakarak taşıyorum.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kısa bir duraksama oldu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sonra, neredeyse fısıltıya yakın bir tonla ama aynı ağırlıkla ekledi:"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Sen beni canavar olarak görüyorsun. Haklısın. Çünkü bu evrende… kurtuluşu getiren şeyler, her zaman güzel görünmez.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözlerim titriyordu, aklımı yitirmek üzereydim. Ona biraz bile hak vermiyordum. Suratının ortasına yumruğumu patlatmak istiyordum. Suratındaki maskeyi parçalarına ayıracak bir yumruk atmak istiyordum. Ama yapamadım…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus’u tüm gücümle geri ittim ve aramızda biraz mesafe açıldı. Yapabileceğim bir şey vardı. Yapmam gereken bir şey vardı. Yavaşça eğildim ve ellerimi zemine koydum. Magnus, biliyordu. Bildiği için benimle böyle konuşuyordu, değil mi? Benim bunu durdurabileceğimi biliyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Yavaşça nefes verdim. İçimde biriken o keskin, düzensiz öfke… dışarı çıkacak bir yol bulmuş gibiydi. Ama bu bir patlama değildi. Bu… yayılmaydı. Elimden süzülen o ilk ince buz katmanı, başlangıçta yalnızca derimin üzerinden geçen soğuk bir buhar gibi göründü. Ama saniyeler içinde… o buhar yoğunlaştı, ağırlaştı ve yere değdiği anda bir merkez gibi davranmaya başladı. Oradan yayılan şey artık sadece buz değildi; bu, benim irademdi. Kontrol ettiğim, yön verdiğim, bastırdığım ve serbest bıraktığım her şey… bu soğukta somutlaşıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Zemin önce ince bir tabakayla kaplandı. Ardından o tabaka çatladı—ama kırılmak için değil, çoğalmak için. Çatlakların içinden yeni buz damarları fırladı, damarlar birbirine bağlandı, birleşti ve genişledi. Birkaç saniye içinde sokaklar… tanınmaz hâle geldi. Asfaltın siyah yüzeyi, cam gibi parlak, donmuş bir yüzeye dönüştü. Araçlar… oldukları yerde dondu. Metal gövdeleri, üzerlerine çöken buz tabakasıyla birlikte şekil değiştirdi, keskin kenarlı, kristalimsi yapılara dönüştü. Camlar içe doğru çatladı, ardından dışa doğru dondu; sanki içlerindeki an bile kaçamasın diye mühürlenmiş gibiydi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama bu yalnızca başlangıçtı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Buz… durmadı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Binalara ulaştı. Önce yüzeylerini sardı, ardından içlerine sızdı. Duvarların arasından geçti, kolonlara tutundu, çelik iskeletleri kavradı. Gökdelenler… yavaş yavaş donmuş heykellere dönüşmeye başladı. Cam cepheler opaklaştı, iç katmanlar birbirine kilitlendi. Bir kule… bir an için olduğu yerde direnir gibi oldu, sonra tüm yapısı boyunca yayılan buz basıncıyla birlikte içten içe “sessizce” çöktü—ama bu çöküş bir yıkım sesiyle değil, boğulmuş bir kırılma hissiyle gerçekleşti. Her şey… susturuluyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kuleler, binalar, sokaklar, köprüler…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Şehir…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Artık bir şehir değildi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Devasa bir buz kütlesiydi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ve bu kütle… durmaksızın genişliyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Soğuk, yalnızca yüzeyde kalmıyordu. Havanın kendisini de değiştiriyordu. Nem, kristalleşerek havada asılı kalıyor, nefes almak bile keskin bir acıya dönüşüyordu. Her soluk, iç organları kesen ince bir bıçak gibiydi. Rüzgâr yoktu… ama buna rağmen her şey titriyordu. Çünkü bu soğuk, doğal değildi. Bu… dayatılmış bir sessizlikti."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama bu sessizliğin içinde…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Hareket vardı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Uzakta… bir yerde. Gözlerimi hafifçe kaldırdım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Akihiro."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Onun varlığı… bu donmuş dünyanın içinde bir çatlak gibiydi. Yıldırım formuna bürünmüş bedeni, buzun içinde bir ışık çizgisi gibi ilerliyordu. Her hareketi… bir kırılma yaratıyordu. Donmuş kütlelerin içinden geçerken, o katı yapıyı parçalayarak ilerliyordu. Buz blokları, onun temas ettiği her noktada çatlıyor, patlıyor, dağılıyordu. Ama bu… kontrolsüz bir yıkım değildi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Hayır."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"O… arıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Her kırdığı yapının içinde… bir ihtimal arıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir nefes."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir yaşam belirtisi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir kurtarılabilir parça."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Onu izlerken… ne yaptığını anladım. Bu buz, her şeyi donduruyordu ama aynı zamanda… koruyordu. Zamanı yavaşlatıyordu. Ölümü geciktiriyordu. Ve Akihiro… bu gecikmiş anların içinden hayat çekip çıkarmaya çalışıyordu. Her parçalayışı, bir kurtarma ihtimaliydi. Her hareketi… bir inat."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Belki de çoğu… çoktan gitmişti. Belki de hepsi… çoktan gitmişti."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Belki de bu çaba… sonuçsuz kalacaktı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama o…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Durmuyordu. Akihiro Atlas, birilerini kurtarmak için bir an bile durmuyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Benim yarattığım bu donmuş mezarlığın içinde… hâlâ bir şeyleri kurtarmaya çalışıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Belki de yaşayan bazı kişileri kurtarabilirdi…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Felaket dediğim şeyin biz güçlüler için çözümü bile bu kadar basit."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ya masum canlar…?"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Onları çoktan kaybettik. Magnus hepsini öldürdü."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözyaşlarımın yarattığım buzdan zemine döküldüğünü görebiliyordum. Zar zor sesimi toparlayıp söylemem gereken tek şeyi söyledim."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Evet… Ben seni canavar olarak görüyorum…” duraksadım. Çünkü sıradaki söyleyeceklerim bu evren için çok ağırdı. Magnus, bunları duymayı hak eden birisi değildi. “Ama… Nahlorie seni seviyordu. Canavar olarak bile görmüyordu. Eğer görseydi bile… O yine seni severdi.” Yavaşça ayağa kalktım ve arkamı dönüp Magnus’un suratına baktım-"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kılıcını gözlerimin önünde gördüm. Bir santimetre daha yaklaşsam gözümü çıkaracaktı. Korkudan gözlerim fal taşı gibi açıldı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Onun adını bir daha ağzına alma!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kılıcın ucu… gözümün tam önündeydi. Soğuk metalin varlığını yalnızca görmüyordum—hissediyordum. Bir santimetre daha… ve karanlık. Bedenim bunu biliyordu. İçgüdülerim geri çekilmem için bağırıyordu. Ama… geri çekilmedim. Nefesim titredi, evet. Kalbim hızlandı, evet. Ama adım atmadım. Gözlerimi kapatmadım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Yavaşça… elim yükseldi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Parmaklarım, o kılıcın keskin yüzeyine dokunduğu an… acı gecikmedi. Derim, sanki hiç var olmamış gibi ikiye ayrıldı. İnce bir çizgi hâlinde başlayan kesik, parmaklarımın arasından bileğime doğru ilerledi. Kan… anında dışarı taştı. Sıcaklığı, bu donmuş dünyanın ortasında bile hissediliyordu. Ama elim geri çekilmedi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Aksine…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Daha da sıkı tuttum."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kılıcı kavradım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ve… zorladım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Metal, elimin içinde kayarken kesikler derinleşti, et açıldı, kan damlaları kılıcın yüzeyine yayılıp aşağı doğru süzüldü. Ama ben… onu yüzümden uzaklaştırdım. Milim milim. Zorla. Acıyı bastırarak değil… kabul ederek."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözlerim Magnus’un gözlerine kilitlendi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ve bu sefer… geri çekilen o değildi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sesim titremiyordu artık."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Evet…” dedim, dişlerimin arasından geçen o sert, keskin tonla. “Ben seni canavar olarak görüyorum.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Elim hâlâ kılıcındaydı. Kanım, parmaklarımdan damlayarak zemindeki buza düşüyor, kırmızı lekeler hâlinde yayılıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ve biliyor musun ne daha korkunç?” diye devam ettim, bir adım daha yaklaşarak. “Senin canavar olman değil.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Nefes aldım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Onun… seni canavar olarak bile görmemesi.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözlerim sertleşti. İçimdeki öfke… artık bastırılabilir bir şey değildi. “Nahlorie…” dedim, ismini özellikle, bilerek, ağır ağır söyleyerek. “Seni asırlardır bekliyor.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Her kelimeyi bastırarak söyledim."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Zamanın ne demek olduğunu unutacak kadar uzun bir süre boyunca… seni bekliyor. Her şeyi bir kenara bırakarak. Kendi hayatını, kendi varlığını, kendi mutluluğunu… hepsini senin gölgenin altına koyarak.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Elim daha da sıkıldı. Kılıcın keskinliği etimi biraz daha parçaladı ama artık acı… önemsizdi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Senin için yapmadığı şey kalmadı, Magnus!” dedim, sesim artık yükselmişti. “Senin için kendini tüketti! Senin için yaşadı! Senin için var oldu!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir adım daha attım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ve sen… sen ne yaptın?”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözlerim öfkeyle titredi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Hiçbir şey!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu kelime… içimde biriken her şeyin patlamasıydı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Sen ona hiçbir şey vermedin! Ne bir söz! Ne bir bakış! Ne de… en basitinden bir sevgi kırıntısı!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Nefesim hızlandı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Bir insan… hayır, bir varlık… bu kadar kör olabilir mi?” diye fısıldadım ama o fısıltı, bağırıştan daha ağırdı. “Birinin seni bu kadar sevdiğini görüp… hiçbir şey hissetmemek…”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözlerimi ondan ayırmadım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Bu… canavarlık değil, Magnus.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Başımı hafifçe eğdim."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Bu… eksiklik.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sesim tekrar sertleşti."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ve sen… o kadar eksiksin ki… seni sevmeye devam eden birine bile bakamıyorsun.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Elim hâlâ kılıcındaydı. Kanım hâlâ akıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ama o…” dedim, sesim bu sefer farklıydı. Öfkenin içinde bir şey daha vardı. Bir acı. “O yine seni severdi.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kısa bir duraksama."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Sen onu paramparça etsen bile.” Gözlerim daraldı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ve biliyor musun en acısı ne?”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Yavaşça kılıcı biraz daha aşağı ittim."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Sen… bunu bile hak etmiyorsun.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Son kelimelerim… neredeyse nefretle kazınmış gibiydi:"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Şereften yoksun birisin, Magnus.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ve o an… içimdeki öfke artık saklanabilir bir şey değildi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Onun adını ağzıma almamamı söylüyorsun ya…” dedim, alayla karışık bir sertlikle. “Ben o ismi her söylediğimde… senin ne kadar aşağıda olduğunu hatırlıyorum.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir an durdum. Birkaç saniye gözlerinin içindeki nefrete kilitlendim. Gözlerindeki boşluğun, nefrete dönüşmesi belki de onun içinde bir ruh olduğunu hissettirdiği için özel bir an olarak gelmişti."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Fakat, o bir çocuk değildi. Bu evrenin en yaşlılarındandı. Nefret, boşluk gibi kavramları çoktan aşmıştı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sonra… son darbeyi vurdum:"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Çünkü o… seni her şeyin üstüne koydu.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözlerim… buz gibi soğuktu artık."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Sen ise… onu hiç var olmamış gibi yaşadın.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Senden… nefret ediyorum."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Senin gibi bir varlığın hâlâ nefes alıyor olması bile midemi bulandırıyor, Magnus.” Sesimin neden bu kadar titrediğini anlayamıyordum; öfkeden mi, yoksa artık senden gerçekten tiksinmeye başladığım için mi bilmiyordum. “Nahlorie seni… zamanın bile anlamını kaybedeceği kadar uzun süre sevdi. Kendini sana adadı. Kendi hayatını, kendi varlığını, kendi benliğini senin gölgende eritti. Ama sen?” Dudaklarım küçümsemeyle kıvrıldı. “Sen dönüp ona bakmadın bile. Çünkü senin içinde sevgiye cevap verebilecek hiçbir şey yok. Sen boşsun, Magnus. Güçlü olduğun için değil… eksik olduğun için.” Yumruğumu daha da sıktım, tırnaklarım avucuma geçiyordu ama artık umurumda değildi. “Ve şimdi dönüp Aki’ye bakıyorum…” Gözlerim istemsizce uzakta insanları kurtarmaya çalışan siluete kaydı. O hâlâ başkalarını kurtarmaya çalışıyordu. Hâlâ insan kalmaya çalışıyordu. Senin gibi bir şeye rağmen. “O çocuk şu anda canını ortaya koyup insanların ölmemesi için savaşıyor. Seninse yaptığın tek şey ihanet etmek oldu. Ona ihanet ettin. Sana güvenen herkese ihanet ettiğin gibi… ona da ihanet ettin.” Sesim gittikçe sertleşiyordu; artık kelimeleri söylemiyordum, resmen yüzüne fırlatıyordum. “Çünkü sen dokunduğun her şeyi çürütüyorsun. Nahlorie’yi tükettin. Aki’nin omuzlarına acı yükledin. Ve hâlâ kendini üstün sanıyorsun öyle mi?” Bir adım daha attım. Gözlerimi gözlerinden ayırmadan konuştum. “Hayır… sen güçlü değilsin. Sen sadece içinde hiçbir şey kalmamış bir pisliksin. Şeref nedir bilmiyorsun. Sadakat nedir bilmiyorsun. Birinin seni gerçekten sevmesinin ağırlığını taşıyabilecek kadar bile ‘insan’ değilsin.” Nefesim düzensizleşmişti ama durmadım. Duramazdım. “İşte bu yüzden Nahlorie’nin sana neden baktığını asla anlayamayacaksın. Ve işte bu yüzden Aki’nin gözlerindeki hayal kırıklığını da asla kabul edemeyeceksin.” Birkaç saniye sustum. Sonra, içimde biriken bütün nefreti tek bir cümlede onun üstüne bıraktım: “Çünkü senin en büyük lanetin şu, Magnus… seni seven herkesi yok ettin ama buna rağmen hâlâ tek başınasın.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus’un yüzünde ilk defa gerçekten çatlayan bir şey vardı. O nefret dolu ifade, yerini tekrardan soğuk, boş, ölçülü ifadeye bıraktı. Ama bu sefer farklıydı. Sanki uzun süredir bastırdığı bir kırık, tek bir cümleyle yüzeye çıkmıştı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sesi, bulunduğu alanı titreten bir baskıya dönüştü. Kara alevler bir anda yön değiştirdi, çevredeki buz katmanları çatlamaya başladı. Sanki sadece öfkesi bile fiziksel gerçekliği eğip büküyordu. Gözleri artık Nyoko’da değil… daha derin, daha uzak bir noktaya bakıyordu. Orada bir şey vardı. Bir yara gibi, kapanmayan bir şey."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Hiçbir şey…!” diye devam etti, sesi yükseldikçe etrafındaki karanlık yoğunlaştı. “Benim taşıdığım şeyleri… benim gördüğüm şeyleri… benim seçmek zorunda bırakıldığım kayıpları… senin küçük ‘doğru-yanlış’ terazine koyamazsın!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus birkaç saniye boyunca sadece bana baktı. Ama o bakışın içinde öfke yoktu. Savunma yoktu. Hatta nefret bile yoktu. Sanki söylediklerim ona ulaşmamış gibiydi… ya da daha kötüsü, bunların hiçbirini gerçekten “önemsemiyordu.” Gözlerinin içindeki o dipsiz boşluk, bir insanın taşıyabileceği bir şey değildi. Ve sonra konuştu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ne kadar küçük bir bakış açısıyla bana hüküm verdiğinin farkında bile değilsin, Nyoko.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sesi ağırdı. Sanki kelimeleri havaya değil de doğrudan zihnimin içine bırakıyordu. Dudaklarında beliren o silik tebessüm… beni daha da öfkelendirdi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Sevgi, sadakat, ihanet…” dedi yavaşça. “Sizler bu kavramları hâlâ kutsal sanıyorsunuz. Çünkü ömrünüz, onların çürümesini izleyecek kadar uzun değil.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözleri bir anlığına Aki’nin olduğu tarafa kaydı. O hâlâ insanları kurtarmaya çalışıyordu. Hâlâ kendini parçalayarak başkalarını ayakta tutuyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Bir gün o çocuk da anlayacak,” dedi Magnus. “Kurtarmaya çalıştığı her şeyin sonunda yok olacağını… insanların uğruna parçalandığı değerlerin yalnızca ölmekten korkan zihinlerin icadı olduğunu.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Yumruğumu sıktım. Ama o durmadı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Sen benim eksik olduğumu sanıyorsun.” Gözleri tekrar bana döndü. “Hayır. Ben sadece sizden önce gerçeğe ulaştım. Ben gerçeği yarattım. Ben gerçeğin ta kendisiyim! Her şeye bomboş bakmak mı? Bana mı anlatıyorsun bunları? Senden önce bana bunları söyleyen yok mu sanıyorsun? Benim bu evreni anlamadığımı mı? Sen ne hakkında konuştuğunu bile bilmiyorsun! Benim hakkımda tek bir şey dahi bilmiyorsun!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir an sessizlik oldu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ve o sessizlik… söylediklerinden daha ağırdı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Gerçek şudur…” diye devam etti, sesi artık neredeyse soğuk bir fısıltıya dönüşmüştü. “Tanrılar yalnız kalmaz, Nyoko.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözlerinin içindeki boşluk o anda daha korkunç bir hâl aldı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Onlar… en başından beri herkesten kopuktur.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Yalnız olmanın sebebi, tanrı olman mı? Herkesi kendinden ayırdığın için mi yalnız olmayı seçiyorsun?"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bunları sesli söylemek istemiştim, ama belki de korkmuştum. Söyleyemedim."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ben bir tanrı değilim.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sanki aklımı okumuş gibi yanıtlamıştı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ben bir insan değilim.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Biliyorum… Az önce ben söylemiştim."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ben aynı anda hem hiçbir şeyim hem de her şeyim.” dedi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Üstüne birkaç saniyeliğine ağzım refleks olarak açıldı ve şaşkınlığımı gizleyemedim."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ne demek istediği üzerine düşünmeye fırsatım bile olmadan bir hamle yaptı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Tam o anda, elini kaldırdı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kara alevler büküldü. Yer ve gökten kara alevler bütün bir atmosferi kaplarcasına birleşiyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Hava çöktü."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir sonraki saldırı, sadece bir hamle değildi—bir kararın tamamlanmasıydı. Magnus’un beni resmen öldürmek istediğini o an anladım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama o saldırı gerçekleşmedi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Çünkü gökyüzü kırıldı. Sanki, gökyüzündeki yıldırımı kontrol eden bir kral bilerek göğü yarmıştı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir yıldırım, doğrudan dünyaya düştü. Aki’nin varlığı, ışığın kendisini yararak indi. Saf hız değil… saf irade gibi. Çarpışma anında yer sarsıldı, buz tabakaları patladı, hava geriye doğru itildi. O düşüşün ardından gelen şey ise tek başına bir varlık değil, bir momentumdu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ve hemen ardından…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ares geldi. Arkamda onun devasa silüetini görünce tekrardan bu evrende ne kadar küçük hayatlar olduğumuzu anladım. Ares’in mızrağından çıkan saldırı olmasa az önce ölmüştüm. Asırlarca süren hayatım sona erecekti. Nefret ettiğim kişi tarafından…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ares, mızrağını elinde döndürdü ve iyice gerildikten sonra çok sert ve hızlı bir şekilde savurup havayı yardı. Savuruşunun gücüyle çevremizdeki bütün buz kütleleri paramparça oldu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Mızrağın kesişi, gökyüzünü ikiye ayıran bir çizgi gibi ilerledi. Sanki hava değil de gerçeklik kesiliyordu. Magnus’a doğru giden saldırı, tek bir yön değil… çoklu bir ölüm ihtimali taşıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama Magnus… tereddüt etmedi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Tanrı’nın Eli.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sözcükler ağızdan çıktığı anda, kara alevler bir form kazandı. Devasa, soyut ama aynı zamanda “gerçek” hissi veren bir el… boşluğu kavrayarak oluştu. Yükselen saldırının tam üstüne bindirildiğinde, sanki fiziksel bir yasaymış gibi Ares’in mızrak darbesini yakaladı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Çarpışma…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir anlık sessizlik yarattı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sonrasında devasa bir patlama geldi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kara alevler yukarı doğru açıldı ve Magnus, o dev elin üzerinde yükselerek göğe doğru çekildi. Yeryüzü aşağıda küçülürken, savaş artık sadece bir alan değil… bir yükseklik meselesine dönüşmüştü."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"O kaotik anın içinde Aki, refleksle beni yakaladı. Kolunun birini dizimin altına ve birini de sırtıma geçirdi ve beni alıp hızla geri çekildi. Hareketi keskin, kontrollüydü; yıldırım hâlinde bile bir denge vardı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Tutun!” dedi kısa bir sesle."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ares, o sırada Magnus’un karşısında yeniden konumlanmıştı. Magnus’un yarattığı el, onu öylesine yükseltmişti ki Ares’in devasa miğferinden dışarı parlayan devasa gözlerinin tam karşısında duruyordu. Aralarında uzun sayılabilecek bir mesafe vardı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ares’in devasa mızrağı hâlâ çatlamış havayı kesiyordu. Aki, bir an bile durmadı—beni kaldırıp Ares’in omzuna yerleşti, kendisi de dengeli bir şekilde konum aldı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ve o an… Her şey bir anlığına durdu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus, gökyüzünde sabitti."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Aki ve ben, Ares’in üzerindeydik."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Altımızda parçalanmış bir dünya vardı. Bizim, parçaladığımız bir dünya. Magnus’un yarattığı felaketten sonra benim düzeltmek ve kurtarmak adına yarattığım buzlar dünyası gibi bir şey…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ve aralarında… konuşulmamış bir şey."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Tam o anda nefesim kesildi. Gözlerim hâlâ etrafı tarıyordu ama artık o analiz eden bakışımın bile içinde bir kırılma vardı. Bedenimdeki bütün sertlik bir anlık boşlukta çözüldü."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Düşecekmiş gibi hissettim ve bir anlık refleks ile boynundan Aki’ye sarıldım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Aki, bir anlığına bana baktı ve biraz kızarırmış gibi oldu. Suratımız fazla yakındı. Bu yüzden bende bakışımı hemen Magnus’un olduğu yöne geri çevirdim."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu bir rahatlama değildi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu benim için bir korkunun geç kalmış refleksiydi. Buzulları yaratırken Ruh Gücümden fazla harcamıştım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus, bize doğrudan baktı ve robot kolunu kaldırıp parmağını şıklattığı anda zeminden Ares’in ayaklarına kara alevlerden oluşmuş zincire benzer cisimler sarıldı ve Ares kıpırdamaya çalışsa da hareket edemiyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Aki’nin gerginlikten omuzları titredi, parmaklarım Aki’nin kıyafetine sıkıca tutundu. Sanki bırakırsam… düşecekmişim gibi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Aki bir anlığına dondu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Çünkü o sarılma…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Savaşın içinde bir “insanlık hatası” gibiydi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ve yukarıda, kara alevlerin içinde yükselen Magnus… yeniden konuşmaya hazırlanıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Senin ‘karşı duruş’ dediğin şey benim gözümde sadece gürültü, Nyoko. Evrenin çöküşünü izleyip yine de anlamını arayan kör bir bakışsın. Ben yok ettiğim her şeyin ağırlığını biliyorum… ve yine de ayaktayım. Ama sen? Sen Aki ile benim kurduğum dengeye bir katkı değil, bir hatasın. Varlığın fayda üretmiyor; sadece çatlak açıyor. Ve o çatlaklardan sızan tek şey, bizi zayıflatacak bir direnç değil—boş bir inat. bana karşı durduğunu sanman bile trajikomik… çünkü ben neye karşı durduğunu bile umursamayacak kadar ötesindeyim.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus, gözünü kırpmadan sağ elini şehri gösterircesine açtı ve üstünde bulunduğumuz cehennemi işaret etti. “Bak, Aki! Benim kurtarabileceğim insanlar şimdi buzların içinde soğuktan ölüyorlar! Kara alevlerimi geri çekebilirdim! Ancak, bana güvenilmemesinin sonucu! Benim kimseye karşı pozitif ayrımcılık yapmadığımı düşünenlerin yarattığı evrenin sonucu! O kadını bırak! Onu öldürmeyeceğim… Fakat, onun tarafında konumlanmak istiyorsan sen de benim karşımda olacaksın!” Sözlerine devam etmeden önce birkaç saniye duraksadı ve gözlerini kaçırdı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Seninle savaşmak istemiyorum, Aki...”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus’un bu dediklerinin ağırlığını hissedebiliyordum. Aki, muhtemelen senelerdir onunlaydı ve onun gücünün de farkındaydı. Benim tarafımda kalıp onunla savaşmak Aki içinde zor olmalı… İkimiz bile gücümüzü birleştirsek onu yenemeyebiliriz…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözlerimi yavaşça Aki’ye çevirdim. Tekrardan göz göze geldik. O tatlıydı. Bir erkeğe göre fazla tatlıydı ve boyu da pek uzun sayılmadığından beni taşıması biraz orantısızdı. Boynuna sarıldığımdan anlayabiliyordum. Kasları gerilmiş, nefes alışverişleri sıklaşmıştı. Yıllarını verdiği, kudretini bizzat gördüğü bu adama karşı durmak… Biliyordum, bu sadece fiziksel bir savaş değildi onun için. Geçmişine, belki de inandığı bazı şeylere sırtını dönmesi demekti. "Aki," diye fısıldayabildim sadece. "Benim yüzümden kendini feda etmek zorunda değilsin…""}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Aki, beklenmedik bir şekilde gözlerini kıstı ve başını sağa sola doğru ‘hayır’ dercesine salladı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Derin bir nefes aldı Aki. Sesi, etraftaki yıkımın uğultusunu ve rüzgarın çığlıklarını bastıracak kadar net, çelik gibi soğuk bir tonla yankılandı:"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":""Senin 'denge' dediğin şey, yalnızca sana boyun eğenlerin hayatta kaldığı bir mezarlıktan ibaret, Magnus!" Mızrağı yavaşça, elinden çevreye saçılan yıldırımlarla oluştu; metalin o keskin sesi, aramızdaki gerginliği kopmak üzere olan bir keman teli gibi gerdi. "Eğer insanları kurtarmak için önce onları ölümle tehdit etmen gerekiyorsa, senin kudret sandığın şey sadece korkaklıktır. Nyoko bir hata değil... O, senin bu hastalıklı düzeninde yakıp yıkma noktasına getirdiğin insanlığı korumak isteyenlerden birisi. Ve eğer onu yaşatmanın bedeli senin karşına dikilmekse..." Mızraığnın ucunu tereddütsüz bir şekilde, gökyüzündeki Magnus'un tam kalbine hizalanacak şekilde doğrulttu. "...ben safımı çoktan seçtim. Gelsin kara alevlerin! Bakalım ikimizi birden küle çevirmeye yetecek mi?""}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Aki’nin bu sözlerinin ardından dünya adeta dondu. Etrafımızdaki hava o kadar ağırlaştı ki, nefes almak bile göğüs kafesimi parçalayan bir eyleme dönüştü. İki eski müttefik, şimdi uçurumun iki ayrı yakasında duran düşmanlar gibi birbirlerine bakıyordu. Magnus’un yüzündeki o tanrısal, alaycı ifade yavaşça silindi; yerini saf, karanlık ve sessiz bir öfkeye bıraktı. Etrafında dönen siyah alevler Aki'nin kelimeleriyle daha da harladı, gökyüzünü bir girdap gibi yutmaya başladı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Aramızdaki mesafe sadece birkaç metreydi ama o an, ikisinin arasındaki o bakışma tüm evrendeki en tehlikeli, en yıkıcı şeydi. Çıt çıksa gökyüzü başımıza yıkılacakmış gibi sağır edici bir sessizlik çöktü. Aki’nin kılıcından yayılan o sarsılmaz irade ile Magnus’un göğü yırtan kudreti havada çarpışıyordu. Savaş henüz fiziksel olarak başlamamıştı belki ama zihinlerde ve ruhlarda kılıçlar çoktan çekilmiş, ilk kan dökülmüştü. Aki, Magnus'un yarattığı cehennemin ortasında benim için sığınılacak tek kaleydi. Yine de onu bu şekilde bırakamazdım. Yalnız başına savaşmasına izin vermeyecektim."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Yavaşça boynundan kollarımı çektim. Bedenlerimiz biraz sürtündü ama aldırış etmemeye çalışıp kollarından zorla indim ve önünde dikilerek Magnus’a döndüm."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ben de savaşacağım, ikimizi birden yenmen gerekiyor. Sözlerimin arkasındayım. Asırlık bekleyişi veremediğin kadın için anlayamayacağın kadar üzülüyorum… Şimdilik, seni onun için öldürmek istemesem de, yine de Aki için savaşmak zorundayım.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus, sessiz kaldı. Aki’de arkamdan Magnus’u dikkatlice seyrediyordu. Onun yapacağı hamleye karşı temkinli bir şekilde bekleyiş halindeydik."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“İyi öyleyse. Ben ayrılıyorum.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus’un yarattığı Tanrı’nın Eli, kendi ekseninde döndü ve bize sırtı dönük pozisyona geçti."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Nereye gidiyorsun, Magnus?!” diye bağırdı Aki."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Bizim seninle olan yolculuğumuz buraya kadarmış, ya da belki şimdilik buraya kadarmış. Ne de olsa yolculuk hikayeleri biri ölene kadar sona ermez.” dedi ve elin yüksek bir süratle hareket etmesiyle ortalıktan kayboldu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Az önce tanık olduğum onlarca şeyin açıklamasına ihtiyacım var… Yoruldum ya."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Arkamı döndüm."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Bir şeyler içmek ister misin?” diye sordum nefes verdikten sonra."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ah, doğru. Zaten tüm şehir az önce yok oldu. Neyse ki ben aşırı hızlı bir kraliçe olduğumdan Aki’yi hemen bir yere götürebilirim–?"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Aki’nin gözyaşlarının aktığını ve başını eğdiği için suratını tam olarak göremediğimi fark ettim."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“İyi misin?” diye sordum üzgün ve kısık bir ses tonuyla."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Yine… Yine aynısı oldu. Ben yalnızım.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sözleri havada asılı kaldı. Birkaç saniye boyunca ne yapacağımı bilemedim—zaman sanki donmuştu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Birkaç saniye ne yapacağımı bilemedim ve Aki’nin bedeninin yavaşça düşmekte olduğunu fark edince hemen ona yaklaştım ve dizlerinin üstüne kapaklanırken bedenimi ona yastık ettim. Başını omzuna dayadı ve bir süre hiçbir şey söylemedim—çünkü bazı acılar kelimelerle daha da ağırlaşır. Sadece onunla birlikte, Ares’in omzunda otururken sessizliğin içinde ağlamasına izin verdim."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Üzülme. Ben buradayım.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"BÖLÜM SONU"}]}]}}