The Vigilante of Cistern Savaşa Katılmak ya da Katılmamak Oku

{"version":2,"html":"AKIHIRO ATLASGölgeler Kralı… ha.İronik. Magnus’un nefret ettiği şeylerin tam ortasında duruyor bu unvan. Krallar, düzenler, hiyerarşiler… Hepsine karşıydı. Hâlâ da öyle. Bu yüzden bu… bir çelişki mi, yoksa daha büyük bir şeyin işareti mi?Şimdilik fark etmez.Bunu kazımak için doğru zaman değil.Ama unutmayacağım.Aklımın bir köşesinde kalacak bu. Sessiz, bekleyen bir soru gibi. Cevap vermesi gerekmeyen ama varlığıyla huzursuz eden bir şey.…çünkü Magnus böyle şeyleri “yanlışlıkla” yapmaz.Her şeyin bir anlamı vardır. Ya da o, olmasını sağlar.Gözlerimi kaldırıyorum.Zagreus.Magnus.Birbirlerine bakıyorlar.Hayır… bu sadece bakmak değil. Bu, iki varlığın birbirinin varlığını tartması. Güç değil sadece—anlam, irade, belki de… kim daha “gerçek”.Hava ağırlaşıyor.Sanki dünya, onların arasında karar vermeye zorlanıyormuş gibi.Magnus’un bakışlarında o tanıdık şey var—her şeyi çözen, parçalayan, anlamını söküp atan o soğuk farkındalık.Zagreus ise… geri çekilmiyor.İlginç.Çoğu kişi o bakıştan kaçardı.Ama o duruyor.Karşılık veriyor.…bu iyi değil. Ya da belki de tam olarak olması gereken şey bu.Nefesimi fark etmeden tutuyorum.Bu bir çatışma değil henüz.Belki şimdi olmayacak ya da olacak, bilmiyorum.Ancak, bu olduğunda… Gölgeler Kralı’nın hangi tarafta durduğunu öğrenmiş olacağım.Magnus’un bakışları Zagreus’a yöneldiğinde, ortamda değişen şey güç değildi; sanki anlamın kendisi yer değiştirmişti. Bu, bir üstünlük kurma çabası ya da baskı değildi. Daha çok, var olan her şeyin neden var olduğunu sorgulatan, rahatsız edici bir farkındalıktı. Zagreus’un etrafında titreşen kızıl enerji hâlâ yoğundu, kanatları hâlâ gökyüzünü kaplayacak kadar genişti, ama bütün o görkem… Magnus’un varlığı karşısında bir gösteriye dönüşmüş gibiydi.Magnus konuştuğunda sesi ne yükseldi ne de sertleşti; kelimeleri, sanki zaten orada var olan bir gerçeği yalnızca görünür kılıyormuş gibi sakince yayıldı. “Hâlâ aynı yolda yürüyorsun,” dedi, gözlerini Zagreus’tan ayırmadan. “Ama yol dediğin şeyin sana ait olduğunu sanıyorsun. Bu… senin en eski hatan.”Zagreus’un dudaklarında hafif bir kıpırdanma oldu. O alaycı ifade geri dönüyordu.Magnus devam etti. “Bir kehanetin içindesin, evet. Ama kehanetler sandığın gibi bir gelecek vaadi değildir. Onlar yalnızca… zaten verilmiş kararların yankılarıdır. Sen seçim yaptığını zannediyorsun. Oysa sen, çoktan yapılmış bir seçimin sonucusun.”Bu sözler bir saldırı değildi ama havada asılı kalmadı; doğrudan Zagreus’un varlığına temas etti. Yine de Zagreus geri çekilmedi. Aksine, başını hafifçe yana eğdi ve Magnus’a bakarken gözlerinde tanıdık bir küçümseme belirdi.“Yine aynı şeyler,” dedi Zagreus, sesi bu kez daha net, daha keskin. “Yine o bitmek bilmeyen boşluk hikâyelerin.” Kanatlarını hafifçe açtı, etrafındaki enerji bir anlık dalgalandı. “Sen değişmemişsin, Magnus. Hâlâ her şeyi anlamsızlaştırarak kendini üstün sanıyorsun.”Magnus’un ifadesi değişmedi.Zagreus’un gülümsemesi genişledi. “Ama ben senden farklıyım. Ben bir yankı değilim. Ben… sonucu getiren şeyim.” Elini hafifçe kaldırdı, etrafındaki kızıl enerji parmaklarının etrafında yoğunlaştı. “Sen hep izledin. Hep yorumladın. Ama hiçbir zaman gerçekten müdahale etmedin.”Gözlerini kısarak devam etti. “Çünkü edemezsin.”Bu cümle havada keskin bir iz bıraktı.“Senin sorunun bu,” dedi Zagreus. “Sen her şeyi görüyorsun… ama hiçbir şeyi sahiplenmiyorsun. O yüzden ne yarattığın şeye sahipsin ne de yıkabilecek cesaretin var.” Magnus’un bakışları hâlâ sakindi, ama o sakinliğin içinde tarif edilemeyen bir derinlik vardı. Zagreus’un sözleri ona ulaşmıştı… ama etki bırakıp bırakmadığı anlaşılmıyordu.“Ben evrendeki bütün yüke sahibim.”Magnus, bu sözleri daha önce hiç duymadığım kadar sakin bir tonda söyledi.Zagreus bir adım daha yaklaştı. Bu bir meydan okuma değildi sadece; bu, geçmişten gelen bir hesaplaşmanın yankısıydı.“Beni durdurmaya gelmedin,” dedi alçak bir sesle. “Bunu ikimiz de biliyoruz.” Başını hafifçe eğdi. “Sadece izliyorsun. Her zamanki gibi.”Kısa bir duraksama.Sonra gülümsedi.“Ve bu sefer de farklı olmayacak.”Etrafındaki kızıl enerji yeniden yoğunlaştı, kanatları gökyüzünü keser gibi gerildi.“Ben görevimi tamamlayacağım,” dedi, bakışlarını tekrar bana kaydırıp sonra Magnus’a döndürerek. “İster kehanet de, ister sonuç… fark etmez.”Son cümlesini özellikle vurguladı.“Çünkü senin aksine… ben durmam.”Magnus hâlâ kıpırdamamıştı.Ama bu sessizlik…Artık yalnızca sakinlik değildi.Bir şeyin yaklaşmakta olduğunu hissettiriyordu.Magnus’un İmgesini ortaya çıkarmasını beklemiştim ancak böyle olmadı. O hâlâ öylece bekliyordu. Herhangi bir duygu veya hareketlenme göstermeden Zagreus’u izliyordu.“Seninle savaşmayacağım, Zagreus.” dedi.Zagreus, yavaşça elinde tekrardan İmgesi olan kılıcını oluştururken gözlerini kısıp Magnus’a aşağılayıcı bir şekilde baktı ve “Kelleni bedeninden ayırsam bile mi?” diye yanıtladı.Magnus, Zagreus’un sözlerini bölmedi. Onu dinlerken yüzünde ne bir tepki ne de bir değişim belirdi; sanki karşısındaki varlığın söyledikleri, çok önceden tüketilmiş bir düşüncenin tekrarıydı. Ancak bu sessizlik uzadıkça, taşıdığı anlam ağırlaşmaya başladı. Sonunda konuştuğunda sesi yine aynıydı—ne yükseliyor ne de bastırıyordu; yalnızca var olan bir gerçeği, kaçınılmaz bir biçimde ortaya koyuyordu. “Sen hâlâ zamanın doğrusal aktığını sanıyorsun,” dedi, bakışlarını Zagreus’un üzerine sabitleyerek. “Bu yüzden her karşılaşmayı bir sonuç, her çatışmayı bir dönüm noktası zannediyorsun. Oysa bazı anlar… yalnızca henüz gerçekleşmemesi gereken şeylerin önünde duran boşluklardır.”Zagreus’un etrafındaki enerji hafifçe dalgalandı, ama Magnus’un sesi kesilmedi.“Şu an burada yaptığın şey,” diye devam etti, “ne bir zafer doğuracak ne de bir son. Çünkü henüz çağrılmamış bir şeyin gölgesinde hareket ediyorsun. Ve gölge… kaynağı olmadan anlam taşımaz.”Başını çok hafif eğdi, bu sefer bakışlarında neredeyse fark edilmeyecek bir kesinlik vardı.“Efendin henüz uyanmadı.”Bu cümle, söyleniş biçimi yüzünden bir bilgi değil, bir hüküm gibi duyuldu.“Ve uyanışı, senin sandığın gibi bir ‘zaman’ meselesi değil. O, yalnızca belirli koşulların birbirine değdiği anda gerçekleşecek bir zorunluluk.” Magnus’un sesi, kelimeleri seçerken değil, onları yerleştirirken anlam kazanıyordu. “Sen ise o koşulların dışında hareket ediyorsun. Erken. Yersiz. Ve bu yüzden… etkisiz.”Zagreus’un bakışları sertleşti, ama Magnus devam etti.“Akihiro Atlas…” dedi, ilk kez benim adımı bu kadar doğrudan kullanarak, “henüz bir araç değil. Henüz bir anahtar da değil. O, şu an yalnızca… potansiyelin kendisi. Ve potansiyel, zamanı gelmeden zorlandığında… ya kırılır ya da anlamını yitirir.”Kısa bir duraksama oldu.Sonra Magnus’un bakışları yeniden Zagreus’a döndü.“Eğer efendin için bir anlam taşıyacaksa,” dedi sakince, “bunu zaten bilecek olan odur. Sen değil.”Bu cümlede küçümseme yoktu.Ama yine de…Keskin bir ayrım vardı.“Çünkü sen,” diye devam etti Magnus, sesi milim değişmeden, “onun iradesini taşıdığını sanıyorsun. Oysa sen… yalnızca o iradenin sana izin verdiği kadarını anlayabiliyorsun.”Zagreus’un etrafındaki enerji bir an yoğunlaştı.Magnus’un ifadesi değişmedi.“Ben onu senden daha uzun süredir tanıyorum,” dedi.Bu sefer kelimeler biraz daha ağır indi. “Ve senden daha derin.”Bir adım atmadı. Bir güç göstermedi. Ama bu cümle…Bir mesafe yarattı.“Bu yüzden sana söylediğim şey bir uyarı değil,” diye ekledi. “Sadece… kaçınılmaz olanın ifadesi.”Bakışları sabit kaldı.“Geri çekilmek bir zayıflık değildir. Yanlış zamanda ileri gitmek ise… anlamsızlıktır.”Son sözlerini söylerken sesi hâlâ sakindi.Ama bu sakinlik… Karşı çıkılması zor bir kesinlik taşıyordu.Zagreus’un bakışları bir an bile kaymadı. Magnus’un sözlerinin yarattığı o görünmez ağırlık, çoğu insanın omuzlarını çökertirdi; ama onda en ufak bir kırılma bile yaratmadı. Aksine, o ağırlığı olduğu gibi kabul etti—bükmeden, kaçmadan. Dudakları yavaşça aralandı, sesi yükselmedi ama bulunduğu alanın merkezine yerleşti.“Birini uzun süredir tanımak…” dedi, kelimeleri aceleye getirmeden, her birini bilinçli bir şekilde yerleştirerek, “onu gerçekten anladığın anlamına gelmez.”Sözlerinin ardından kısa bir sessizlik bıraktı. Bu, tereddüt değildi—düşüncelerinin oturmasına izin veren bir boşluktu. Gözleri Magnus’un gözlerinde sabitlenmişti; kaçış yoktu, yumuşatma yoktu.“Zaman… sadece birikimdir,” diye devam etti, sesi hâlâ aynı sakin kararlılığı taşıyordu. “Anılar, gözlemler, tekrarlar… Ama bunların hiçbiri tek başına ‘anlamak’ değildir. Çünkü anlamak, birini olduğu gibi görmekle başlar—onu değiştirmeye çalışmadan, kendi kalıplarına uydurmadan, onun üzerinde hak iddia etmeden.”Başını neredeyse fark edilmeyecek kadar eğdi, sanki kendi sözlerini bile tartıyordu.“Birinin yanında doğru şekilde durmak… onun ne olmasını istediğinle değil, ne olduğunu kabul etmekle ilgilidir. Onu kontrol etmeye çalışmadan, onu tanımlamaya kalkmadan, sadece… varlığına tanıklık ederek.”Nefesi sabitti. Ne hızlandı ne de kesildi.“Evet,” dedi, bu sefer daha net bir tonla, “ben onu senden daha az zamandır tanıyor olabilirim. Ama onun yanında geçirdiğim her an… gerçekten onunlaydım. Onu bir fikre, bir geçmişe ya da bir beklentiye indirgemeden.”Bir anlık duraksama.“Bu yüzden geri çekilmek meselesi değil bu,” diye ekledi, sesi bu kez daha keskin bir netlik taşıyordu. “Mesele… nerede durduğunu bilmek. Ve neden orada durduğunu.”Aralarındaki mesafe hâlâ oradaydı—ama artık tek taraflı değildi. …Magnus’un ifadesi değişmedi.Zagreus’un sözleri, sıradan birinin yüzünde en azından küçük bir dalgalanma yaratırdı; ama Magnus’ta… hiçbir şey kıpırdamadı. Sanki söylenen her şey, daha söylenmeden önce değerlendirilmiş, yerleştirilmiş ve anlamını yitirmişti.Kısa bir sessizlik geçti.“Anlamak…” dedi sonunda.Kelime, ağzından çıktığı anda sıradanlığını kaybetti. Sanki Magnus, o kavramı sadece kullanmıyor—onu parçalarına ayırıyordu.“İnsanlar bu kelimeyi fazla kolay kullanır,” diye devam etti, sesi yine o değişmeyen, neredeyse mekanik sakinliğini koruyordu. “Sanki bir noktada ulaşılan, sabit kalan bir durum gibi.”Bakışları Zagreus’un üzerinden kaymadı.“Onu olduğu gibi görmekten bahsettin,” dedi, kelimeleri yavaşça, neredeyse tartarak seçerek. “Ama ‘olduğu şey’… sabit değildir.”Çok hafif bir duraksama.“Hiçbir zaman olmadı.”Hava, fark edilmeden daha da ağırlaştı.“İnsanlar, bu konuda iblislerden tamamen farksızdır, korktukları ve tiksindikleri o ırktan.” diye ekledi. “Bu, fazla yüzeysel olurdu. Onlar… parçalanır. Yeniden inşa edilir. Bazen kendi iradeleriyle, çoğu zaman ise… kaçınılmaz olan tarafından.”Gözleri hâlâ aynı noktadaydı. Kaçınılmaz, sabit, çözülmeyen.“Ve bu süreçte,” dedi, sesi neredeyse fısıltıya yaklaşmadan aynı düzlemde kalmayı başarıyordu, “en yakınlarında duranlar bile… gördüklerini sandıkları şeyi kaybederler.”Bir adım atmadı.Ama sözleri… bir adımın yaratabileceğinden çok daha büyük bir etki bıraktı.“Yanında doğru şekilde durduğunu düşünüyorsun,” dedi, bu sefer daha doğrudan, daha keskin bir netlikle. “Ama eğer gördüğün şey… sadece görmek istediğin şeyse—”Cümle havada asılı kaldı.Tamamlanmasına gerek yoktu.“…o zaman sen de diğerlerinden farklı değilsin.” Sessizlik geri döndü.Ama bu sefer… daha ağırdı.Bu kez Zagreus’un yüzündeki alaycı ifade ani bir tepkiyle değil, yavaş yavaş yer değiştirdi; küçümsemenin keskinliği törpülendi, yerine hesaplayan, tartan ve faydayı koklayan bir bakış yerleşti. Kanatları arkasında ağır bir ritimle açılıp kapanırken etrafındaki kızıl enerji de onunla birlikte daha derli toplu, daha disiplinli bir hâl aldı; bu artık öfkenin taşkınlığı değil, bilinçli bir geri çekilişin hazırlığıydı diye tahmin ediyorum. Uzun bir an boyunca konuşmadı, sanki Magnus’un söylediklerini çürütmek yerine kendi içinde yeniden düzenliyordu. Ardından başını hafifçe yana eğdi, dudaklarının kenarında ince, neredeyse saygısız bir kabullenişi andıran bir gülümseme belirdi. Magnus’a bakarken gözlerinde ilk kez açık bir karşı çıkış yerine soğuk bir çıkar hesabı vardı; bu, geri adım atmak değil, doğru anı seçmekti.“Senin o bitmeyen çıkarımların…” diye başladı, sesi hâlâ sertti ama bu sertlik düşünülmemiş bir öfke değil, bilinçli bir tondu. “Her şeyi anlamlandırmaya çalışırken kendini her şeyin üstünde sanman… değişmemiş.” Kısa bir duraksama yaptı, ama bu duraksama sözünü zayıflatmadı; aksine, devamında söyleyeceklerine ağırlık kazandırdı. “Yine de bu sefer söylediklerin tamamen değersiz değil.” Gözlerini kısmadan Magnus’a baktı, ardından bakışlarını çok kısa bir anlığına bana kaydırıp tekrar ona sabitledi. “Eğer zaman henüz gelmediyse, onu zorlamanın bir anlamı yok. Efendimin iradesi… senin dediğin gibi, kendi anını zaten yaratır. Benim acele etmem ya da etmemem bu gerçeği değiştirmez.”Sözlerinin tonu burada belirgin bir şekilde değişti; bu bir kabullenişti ama boyun eğme değildi. “Ama bunu geri çekilmek olarak görme,” dedi, sesi yeniden keskinleşirken. “Bu sadece… erteleme. Ve ben ertelediğim şeyleri unutmam.” Kanatları bu sözlerle birlikte biraz daha açıldı, etrafındaki enerji bir an yoğunlaşıp sonra tekrar dengeye oturdu. Magnus’a doğru bakarken gülümsemesi geri döndü, ama bu gülümseme artık alaydan çok bir vaadi andırıyordu. “Yakında tekrar karşılaşacağız. Ve o zaman… bu konuşmayı hatırlayacaksın. Çünkü işler senin o kusursuz sandığın düzenine göre ilerlemeyecek.”Bakışları bana döndüğünde ise o hesapçı soğukluk yerini daha doğrudan, daha kişisel bir sertliğe bıraktı. “Ve sen…” dedi, sesindeki ton belirgin şekilde ağırlaşarak. “Bugün hayatta kalman bir sonuç değil, sadece bir gecikme.” Gözlerini üzerimde sabit tuttu, sanki sözlerinin yalnızca kulağıma değil, zihnimin en derin yerine kazınmasını istiyordu. “Seni unuttuğumu sanma, Akihiro Atlas. Bu yalnızca… sırasını bekleyen bir mesele.” Bu cümlede tehditten çok kesinlik vardı; gerçekleşeceğinden emin olunan bir geleceğin ifadesi gibi.Ardından kılıcını yavaşça kaldırdı. Bu hareket aceleci değildi, ama içinde tartışmasız bir kesinlik taşıyordu. Kılıcını havada savurduğunda, önündeki boşluk bir yüzey gibi yarıldı; kesilen şey hava değilmiş gibi, daha derinde bir şey açılmıştı. Oluşan yarık kızıl bir ışıkla titriyordu ve içi, tanımlanamayan bir derinliğe açılıyordu; bu, yalnızca bir geçit değil, başka bir düzenin kendisini dayattığı bir kırılmaydı. Geçidin kenarları dalgalanıyor, sanki bu dünyanın dokusu o açıklığı kapatmak için direniyordu ama başaramıyordu.Zagreus, geçidin önünde kısa bir an durdu. Başını Magnus’a çevirdiğinde gözlerinde hâlâ o tanıdık meydan okuma vardı. “Bir dahaki sefere sadece izlemekle yetinip yetinmeyeceğini merak ediyorum,” dedi, sesi sakin ama altı doluydu. “Belki o zaman gerçekten bir taraf seçmek zorunda kalırsın.” Bu sözler bir davet değil, daha çok geçmişten gelen bir hesaplaşmanın habercisiydi.Sonra bana baktı. Bu bakış kısa sürdü ama taşıdığı anlam ağırdı; kaçınılmaz bir karşılaşmanın habercisi gibi. “Hazır ol,” dedi son kez. “Çünkü ben… geri döneceğim.” Ardından arkasını döndü ve hiçbir tereddüt göstermeden o kızıl yarığın içine adım attı. Geçit birkaç saniye daha açık kaldı; içinden gelen baskı, bulunduğumuz dünyaya ait olmayan bir düzenin nefesini taşıyordu. Sonra yavaşça kapandı ve geriye yalnızca ağırlaşmış bir sessizlik, parçalanmış bir şehir ve yaklaşmakta olan şeyin hissi kaldı.Magnus, gelmese… Gerçekten ölmüş olabilirdim. Geride tüm değer verdiğim şeyleri bırakarak ve kimseyi koruyamayarak…Dizlerimin üstüne kapaklandım. Az önce ölümüne sebep olduğum insanları düşündüm. İntikamlarını bile alacak kadar güçlü değilim. Farkına vardığım şey beni paramparça ediyordu.Üzerime doğru gelen adım seslerine rağmen bakışlarım zeminden ayrılmadı.“Ayağa kalk. Seni bir yere götüreceğim.” dedi Magnus.Üzgündüm, sinirliydim, yalnızdım, işe yaramazdım, acınasıydım çünkü Akihiro’ydum.Ayağa kalkmak istemediğim bir andı.“Sen niye buradasın ki?” dedim ağlamaklı bir ses tonuyla, çünkü ağlamak üzereydim ne yapayim?Sakin adımlarla yanımdan geçti gitti. Bulunduğumuz çatının ucunda durduğunu bastığı yerin seslerini dinleyerek fark ettim. Muhtemelen şu an tam arkamda harap olmuş ve yaşanabilecek hiçbir yeri kalmamış o şehre bakıyordu.“Sonra açıklayacağım, başka bir kral veya kraliçe gelmeden buradan gitmen en doğrusu olur.”“Dahasının geleceğini sanmıyorum. Altı aydır hiç ortaya çıkmadılar-”Sözümü ani bir hiddetle kesti.“Gelecekler, çok yakında. Çok daha fazlası gelecek. Savaşını izlediğim sürede hissettim.” dedi.Savaşımı izlemek mi?İzlemek.Bu kelime… diğerlerinden ayrıldı. Sanki geri kalan her şey silinmişti de yalnızca bu kalmıştı. Gözlerimi kırpıştırdım, yanaklarımdan süzülen yaşları sert bir hareketle sildim. Nefesim düzensizdi, ama bu sefer sebebi yorgunluk değildi. Bir şey… içimde yanlış oturmuştu. Başımı yavaşça kaldırdım, gözlerimi kıstım ve Magnus’a baktım. “İzledin mi…?” diye mırıldandım, ama bu bir soru değildi. Daha çok, yeni fark edilen bir gerçeğin kendiliğinden dışarı sızması gibiydi.Birkaç saniye boyunca hiçbir şey demedim. Sadece ona baktım. Sonra vücudumu zorlayarak ayağa kalktım. Kaslarım isyan ediyordu, Ruh Gücüm tamamen tükenmişti ama buna rağmen ayakta durmayı başardım. Çünkü artık hissettiğim şey yorgunluktan daha ağırdı.“Sen…” dedim, sesim çatladı ama devam ettim. “Sen her şeyi gördün.”Bir adım attım. Dengesizdi ama durmadım.“O insanları da gördün.”Zihnimde o sahne tekrar canlandı. Araba. Kan. Ezilen bedenler. O “yumuşak” çarpışma hissi.Ellerim titremeye başladı.“Beni de gördün… değil mi?” dedim, bu sefer sesim yükseliyordu. “Onları… öldürdüğüm anı.”Nefesim hızlandı. Göğsüm daraldı.“Ve hiçbir şey yapmadın.”Bu cümle havada kaldı.Ağır ve boğucuydu.Bir adım daha attım. Gözlerim artık solgun değildi. İçlerinde titreyen bir şey vardı—öfke, suçluluk ve kontrolünü kaybetmeye hazır bir şey.“Bunu yapabilirdin,” dedim, dişlerimi sıkarak. “Sen… yapabilirdin.”Zihnim parçalanıyordu. Düşüncelerim birbirine çarpıyor, mantıkla duygularım birbirini boğuyordu.“Onları kurtarabilirdin!”Sesim yükseldi, belki çevremizdeki kenar sokaklarda birileri olsa bizi duyarlardı.“Beni durdurabilirdin! O anda—o çarpışmadan önce—ya da sonra! Fark etmezdi!”Kalbim göğsümü parçalayacakmış gibi atıyordu. Başım dönüyordu ama durmadım.“Bu güce sahipsin!” diye bağırdım, parmağımı ona doğrultarak. “Bunu az önce gördüm! O kılıcı… yok ettin! Hiçbir şey yapmadan! Senin için bu… hiçbir şey!”Nefesim kesildi. Göğsüm inip kalkıyordu.“Peki neden…?” Sesim düştü.Ama bu düşüş… Daha tehlikeliydi.“Neden hiçbir şey yapmadın…?”Zihnim o ana geri dönmek istiyordu. O çarpışmayı tekrar tekrar oynatıyordu. Eğer o an farklı olsaydı… eğer biri müdahale etseydi… eğer…Ellerim saçlarıma gitti. Parmaklarım sıkıca kavradı.“Ben…” dedim, sesim titriyordu. “Ben onları öldürdüm çünkü… çünkü kontrol edemedim!”Başımı kaldırdım. Gözlerim doğrudan Magnus’a kilitlendi.“Ama sen… kontrol edebilirdin.”Bu sefer kelimelerim yavaş çıktı. Keskindinler, Magnus’un sözleri gibiydiler.“Sen izledin.”Sessizlik çöktü. Ama bu sessizlik… huzurlu değildi.İçimde bir şey kırılıyordu.“Ben… ben bunu taşımak zorundayım şimdi,” dedim, nefesim düzensizleşirken. “Her saniye. Her an. O görüntüyle.”Gözlerim titredi.“Ama sen… sadece izledin.”Bir an durdum. Sonra güldüm.Ama bu bir gülüş değildi.Parçalanmıştı.“Bu mu senin… idealin?” dedim, sesim alayla karışık bir öfkeye dönüşerek. “Bu mu senin ‘anlayışın’?”Bir adım daha attım.“İnsanlar ölürken… sen izlersin.”Gözlerim karardı.“Ve sonra çıkıp bir tane siktiğimin kralına… zamanın gelmediğini söylersin.”Nefesim titredi.“O zaman benim için o zaman geldi.” Sessizlik tekrar çöktü.Ama bu sefer… İçimdeki şey durmamıştı. Dağılmaya devam ediyordu.Bir şey koptu.İçimde kalan son denge kırıntısı da sessizce parçalandı ve geriye sadece ham, yönsüz bir öfke kaldı. Ne düşündüğümü bilmiyordum artık, ne de ne yaptığımı; tek bildiğim, bu ağırlığı taşıyamadığımdı. Bir anda hareket ettim. Nasıl olduğunu hatırlamıyorum bile—bir an karşısındaydım, bir an ellerim onun yakasına yapışmıştı. Kumaşı ya da her neyse onu kavradığım şey, parmaklarımın altında hiç direnç göstermedi. Onu çekip kendime doğru savurdum ve ardından bütün gücümle yere bastırdım.Zemin çatladı.Ama o… hâlâ aynıydı.Üzerine çıktım. Dizlerim iki yanına kilitlendi, nefesim kontrolsüzdü. Ve sonra yumruğum indi.Bir kez.Sonra bir daha.Sonra bir daha.Her darbe içimde biriken her şeyin dışarı fırlaması gibiydi. Sadece vuruyordum. Ritmi yoktu, düzeni yoktu. Öfke vardı. Suçluluk vardı. Kendimden nefret vardı. Her şey vardı.“Hiçbir şey yapmadın!” diye bağırdım, yumruğum tekrar yüzüne inerken. “Oradaydın! Gördün! Hepsini gördün!”Yumruklarım hızlandı. Her darbe daha sert, daha kontrolsüz geliyordu.“Ve sadece… izledin!”Bu sefer soluna vurdum.Suratının sol yarısındaki o metal maske.Çarpışma anında elimden yukarı doğru keskin bir acı yayıldı. Sanki kemiğime kadar titreten bir sertliğe çarpmıştım. Ama durmadım.Bir daha vurdum.Acı daha da arttı.“Lanet olası…” dişlerimi sıktım, tekrar indirdim yumruğumu. “Sen neyin nesin ha?!”Metal yüzey tek bir çizik bile almıyordu. Ne çatlak vardı ne bir iz. Sanki vurduğum şey gerçek değilmiş gibiydi. Ama hissettiğim acı… gerçekti. Elim zonkluyordu.Ama durmadım.Sağ tarafına yöneldim bu sefer. Deri. Et. Kan.Yumruğum çarptığında bir ses çıktı—daha yumuşak, daha insani. Dudaklarının kenarı açıldı, başı hafifçe yana savruldu. Kan akmaya başladı.Ama…Hiçbir tepki yoktu.Gözleri bile değişmedi.Bu… daha da sinirlendirdi beni.“Bir şey hissetsene!” diye bağırdım, bir yumruk daha indirirken. “Acı çek! Tepki ver! Bir şey yap!”Yumruklarım tekrar tekrar indi. Sağ, sol, sağ, sol… artık saymıyordum. Ne kadar sürdü bilmiyorum. Dakikalar mı geçti, saniyeler mi… fark etmezdi. Zaman o an anlamını yitirmişti.Ellerim kan içindeydi.Onun kanı mıydı, benim mi… bilmiyordum.Maskeye her vurduğumda elim daha da acıyordu. Derim açılmıştı, kemiklerim sızlıyordu ama buna rağmen o lanet yüzeyde tek bir çizik bile yoktu.“Sen… tanrıcılık oynayan boş bir kabuksun!” diye haykırdım, nefes nefese. “Her şeyi biliyormuş gibi konuşuyorsun ama hiçbir şey yapmıyorsun!”Bir darbe daha.“İnsanlar ölüyor!”Bir darbe daha.“Ve sen… sadece izliyorsun!”Yumruklarım yavaşlamaya başladı.Ama durmadım.“Ne işe yarıyorsun sen ha?!” dedim, sesim çatlayarak. “Bu kadar gücün var ama hiçbir bok yapmıyorsun!”Son bir kez maskeye vurdum.Elim artık uyuşmuştu. Acıyı bile doğru düzgün hissedemiyordum.Nefesim kesildi.Kollarım ağırlaştı.Yumruğum havada kaldı…Ve sonra düştü.Ama bu sefer vurmadım.Sadece… gücüm kalmamıştı.Magnus’un yüzüne baktım.Kan vardı. Ağzından, başından süzülüyordu.Ama ifadesi… Değişmemişti.Ne öfke. Ne acı. Ne de en ufak bir tepki.Sanki… Bütün bunlar hiç olmamış gibiydi.Bu… Daha da kötüydü.Ellerim titredi. Nefesim düzensizdi. Ve ilk kez… Vurmayı bırakmak zorunda kaldım.Yavaşça beni kenara ittirirken hiçbir şey yapamadım. Sol kolundaki robotik mor kol ile destek alıp ayağa kalktı ve hiçbir şey olmamış gibi çatının kenarına tekrar gitti ve oturdu. O yıkılmış şehre bakarken arkasından onu izledim.Çatının kenarında duruyordu. Kafasının üstüne doğru çıkan buharları gördüm. Suratında oluşmuş yaraların yok olduğunu hemen fark ettim. Bu adamın bu seviyede rejenerasyon yeteneği olması çok olasıydı zaten. Şehre bakıyordu ama sanki şehri izlemiyordu; izlediği şey, tek tek olaylar değil, bütünün kendisiydi. Ben hâlâ yerdeydim, ellerim titriyordu, nefesim düzensizdi, vücudum o yumruklardan sonra sanki bana ait değilmiş gibi ağır geliyordu. Ama o… hiçbir şey olmamış gibi hareket etti. Yanımdan geçti, üzerimdeki ağırlığı sanki hiç var olmamış gibi kaldırdı ve çatının ucuna yürüdü. Bana bakmadı bile. O an, onun için yaşadığım şeyin hiçbir karşılığı yokmuş gibi hissettim.“Senin gördüğün şey yalnızca kesintiler,” dedi, gözlerini şehirden ayırmadan. Sesi yine aynıydı; ne yükseliyordu ne de duygulanıyordu. Sanki bir şey anlatmıyordu da zaten var olan bir gerçeği sadece yerli yerine koyuyordu. “Bir yaşamın tamamı değil, kopmuş parçalar. Bu yüzden zihnin bütünü kaçırıyor.”Sözlerini duydukça içimde bir şey sıkıştı ama bunun ne olduğunu hemen adlandıramadım. Öfke mi, yoksa daha kötü bir şey mi… emin değildim.“Burada olan şey basit bir hesap,” diye devam etti. “Eğer bin kişi kurtuluyorsa ve bunun gerçekleşmesi için on kişinin kaybı kaçınılmaz hale geliyorsa, bu bir başarısızlık değildir. Bu, çoğunluğun korunmasıdır. Sen ise tersini görüyorsun. Kurtulan bin kişiyi değil, kaybolan on kişiyi.”Bir an durdu. Şehre baktı. Ben ise onun söylediklerini anlamaya çalışmıyordum bile artık. Sadece hissetmeye başlamıştım. O hissin adı yavaş yavaş netleşiyordu ama kabul etmek istemiyordum.“Sen o anı taşıyorsun çünkü zihnin yalnızca tekil kayıpları mutlaklaştırıyor,” dedi. “Bu yüzden kendini fail olarak tanımlıyorsun. Ama fail dediğin şey, sonucu belirleyen değil, sonucu yanlış yorumlayandır.”Bu cümle… içime daha derine battı.Bir an gözlerimi kapatmak istedim ama yapamadım. Çünkü kapatsam bile gördüğüm şey değişmeyecekti.Arabadaki aile geldi aklıma. O çarpışma hissi. O yumuşaklık. Ellerim, geldi aklıma.“Ben…” dedim ama sesim çıkmadı önce. Boğazım kurumuştu.Magnus devam etti.“Eğer müdahale etseydim, senin durdurulman yalnızca seni engellemezdi. Sonuç zincirini de değiştirirdi. Sivillerin büyük çoğunluğu kurtarıldı. Senin gördüğün birkaç ölüm, bütünün dengesini değiştirmedi.”O anda bir şey daha netleşti içimde. Daha önce fark etmediğim bir şey değil, fark etmek istemediğim bir şeydi bu. O “birkaç ölüm” dediği şey… benim zihnimde bütün her şeyin merkezine oturmuştu.Ve ben bunu değiştiremiyordum.Magnus bana dönmedi bile.“Ve çoğunluk her zaman tekil olanın önündedir,” dedi.Bu cümle… hiçbir bağırıştan daha ağırdı.Çünkü içinde haklılık vardı.Ve bu haklılık… beni daha çok sinirlendiriyordu.Ellerimi yere bastım. Titriyordum. Ayağa kalkmaya çalıştım ama vücudum zorlanıyordu. İçimde bir şey büyüyordu; öfke gibi başlamıştı ama öfke gibi kalmıyordu.“Sen…” dedim, sesim kırıldı. “Sen gerçekten bunu mu diyorsun?”Magnus cevap vermedi. Sadece şehre baktı.Ve o sessizlik, en kötü cevaptı. Çünkü o sessizlikte şunu anladım: onun için bu bir tartışma bile değildi.Bir gerçekti.Ama benim içimde…Bir gerçek olmaktan çok uzaktı.Çünkü o “çoğunluk kurtuldu” cümlesi, benim gözümde hiçbir şeyi düzeltmiyordu.Sadece… Yıkımı yeniden tanımlıyordu.Ve ben bunu kabul etmek istemiyordum.“Yani sen… Çoğunluğu kurtarmak için azınlığı ardında bırakan bir kurtarıcı olmayı kabullenebiliyor musun?” diye sordum içimdeki bütün öfkeyle.Birkaç saniye sessizlik gecemizi daha da kararttı.“Ben bir kurtarıcı değilim. Asla olmadım, ardımda bıraktığım her şey bu evrenin kötü olma sebepleri oldu.” dedi.……“Sen gerçekte kimsin, Magnus?”BÖLÜM SONU","json":{"type":"doc","content":[{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"AKIHIRO ATLAS"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gölgeler Kralı… ha."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"İronik. Magnus’un nefret ettiği şeylerin tam ortasında duruyor bu unvan. Krallar, düzenler, hiyerarşiler… Hepsine karşıydı. Hâlâ da öyle. Bu yüzden bu… bir çelişki mi, yoksa daha büyük bir şeyin işareti mi?"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Şimdilik fark etmez."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bunu kazımak için doğru zaman değil."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama unutmayacağım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Aklımın bir köşesinde kalacak bu. Sessiz, bekleyen bir soru gibi. Cevap vermesi gerekmeyen ama varlığıyla huzursuz eden bir şey."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"…çünkü Magnus böyle şeyleri “yanlışlıkla” yapmaz."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Her şeyin bir anlamı vardır. Ya da o, olmasını sağlar."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözlerimi kaldırıyorum."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Zagreus."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Birbirlerine bakıyorlar."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Hayır… bu sadece bakmak değil. Bu, iki varlığın birbirinin varlığını tartması. Güç değil sadece—anlam, irade, belki de… kim daha “gerçek”."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Hava ağırlaşıyor."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sanki dünya, onların arasında karar vermeye zorlanıyormuş gibi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus’un bakışlarında o tanıdık şey var—her şeyi çözen, parçalayan, anlamını söküp atan o soğuk farkındalık."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Zagreus ise… geri çekilmiyor."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"İlginç."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Çoğu kişi o bakıştan kaçardı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama o duruyor."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Karşılık veriyor."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"…bu iyi değil. Ya da belki de tam olarak olması gereken şey bu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Nefesimi fark etmeden tutuyorum."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu bir çatışma değil henüz."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Belki şimdi olmayacak ya da olacak, bilmiyorum."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ancak, bu olduğunda… Gölgeler Kralı’nın hangi tarafta durduğunu öğrenmiş olacağım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus’un bakışları Zagreus’a yöneldiğinde, ortamda değişen şey güç değildi; sanki anlamın kendisi yer değiştirmişti. Bu, bir üstünlük kurma çabası ya da baskı değildi. Daha çok, var olan her şeyin neden var olduğunu sorgulatan, rahatsız edici bir farkındalıktı. Zagreus’un etrafında titreşen kızıl enerji hâlâ yoğundu, kanatları hâlâ gökyüzünü kaplayacak kadar genişti, ama bütün o görkem… Magnus’un varlığı karşısında bir gösteriye dönüşmüş gibiydi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus konuştuğunda sesi ne yükseldi ne de sertleşti; kelimeleri, sanki zaten orada var olan bir gerçeği yalnızca görünür kılıyormuş gibi sakince yayıldı. “Hâlâ aynı yolda yürüyorsun,” dedi, gözlerini Zagreus’tan ayırmadan. “Ama yol dediğin şeyin sana ait olduğunu sanıyorsun. Bu… senin en eski hatan.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Zagreus’un dudaklarında hafif bir kıpırdanma oldu. O alaycı ifade geri dönüyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus devam etti. “Bir kehanetin içindesin, evet. Ama kehanetler sandığın gibi bir gelecek vaadi değildir. Onlar yalnızca… zaten verilmiş kararların yankılarıdır. Sen seçim yaptığını zannediyorsun. Oysa sen, çoktan yapılmış bir seçimin sonucusun.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu sözler bir saldırı değildi ama havada asılı kalmadı; doğrudan Zagreus’un varlığına temas etti. Yine de Zagreus geri çekilmedi. Aksine, başını hafifçe yana eğdi ve Magnus’a bakarken gözlerinde tanıdık bir küçümseme belirdi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Yine aynı şeyler,” dedi Zagreus, sesi bu kez daha net, daha keskin. “Yine o bitmek bilmeyen boşluk hikâyelerin.” Kanatlarını hafifçe açtı, etrafındaki enerji bir anlık dalgalandı. “Sen değişmemişsin, Magnus. Hâlâ her şeyi anlamsızlaştırarak kendini üstün sanıyorsun.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus’un ifadesi değişmedi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Zagreus’un gülümsemesi genişledi. “Ama ben senden farklıyım. Ben bir yankı değilim. Ben… sonucu getiren şeyim.” Elini hafifçe kaldırdı, etrafındaki kızıl enerji parmaklarının etrafında yoğunlaştı. “Sen hep izledin. Hep yorumladın. Ama hiçbir zaman gerçekten müdahale etmedin.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözlerini kısarak devam etti. “Çünkü edemezsin.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu cümle havada keskin bir iz bıraktı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Senin sorunun bu,” dedi Zagreus. “Sen her şeyi görüyorsun… ama hiçbir şeyi sahiplenmiyorsun. O yüzden ne yarattığın şeye sahipsin ne de yıkabilecek cesaretin var.” Magnus’un bakışları hâlâ sakindi, ama o sakinliğin içinde tarif edilemeyen bir derinlik vardı. Zagreus’un sözleri ona ulaşmıştı… ama etki bırakıp bırakmadığı anlaşılmıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ben evrendeki bütün yüke sahibim.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus, bu sözleri daha önce hiç duymadığım kadar sakin bir tonda söyledi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Zagreus bir adım daha yaklaştı. Bu bir meydan okuma değildi sadece; bu, geçmişten gelen bir hesaplaşmanın yankısıydı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Beni durdurmaya gelmedin,” dedi alçak bir sesle. “Bunu ikimiz de biliyoruz.” Başını hafifçe eğdi. “Sadece izliyorsun. Her zamanki gibi.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kısa bir duraksama."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sonra gülümsedi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ve bu sefer de farklı olmayacak.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Etrafındaki kızıl enerji yeniden yoğunlaştı, kanatları gökyüzünü keser gibi gerildi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ben görevimi tamamlayacağım,” dedi, bakışlarını tekrar bana kaydırıp sonra Magnus’a döndürerek. “İster kehanet de, ister sonuç… fark etmez.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Son cümlesini özellikle vurguladı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Çünkü senin aksine… ben durmam.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus hâlâ kıpırdamamıştı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama bu sessizlik…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Artık yalnızca sakinlik değildi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir şeyin yaklaşmakta olduğunu hissettiriyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus’un İmgesini ortaya çıkarmasını beklemiştim ancak böyle olmadı. O hâlâ öylece bekliyordu. Herhangi bir duygu veya hareketlenme göstermeden Zagreus’u izliyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Seninle savaşmayacağım, Zagreus.” dedi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Zagreus, yavaşça elinde tekrardan İmgesi olan kılıcını oluştururken gözlerini kısıp Magnus’a aşağılayıcı bir şekilde baktı ve “Kelleni bedeninden ayırsam bile mi?” diye yanıtladı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus, Zagreus’un sözlerini bölmedi. Onu dinlerken yüzünde ne bir tepki ne de bir değişim belirdi; sanki karşısındaki varlığın söyledikleri, çok önceden tüketilmiş bir düşüncenin tekrarıydı. Ancak bu sessizlik uzadıkça, taşıdığı anlam ağırlaşmaya başladı. Sonunda konuştuğunda sesi yine aynıydı—ne yükseliyor ne de bastırıyordu; yalnızca var olan bir gerçeği, kaçınılmaz bir biçimde ortaya koyuyordu. “Sen hâlâ zamanın doğrusal aktığını sanıyorsun,” dedi, bakışlarını Zagreus’un üzerine sabitleyerek. “Bu yüzden her karşılaşmayı bir sonuç, her çatışmayı bir dönüm noktası zannediyorsun. Oysa bazı anlar… yalnızca henüz gerçekleşmemesi gereken şeylerin önünde duran boşluklardır.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Zagreus’un etrafındaki enerji hafifçe dalgalandı, ama Magnus’un sesi kesilmedi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Şu an burada yaptığın şey,” diye devam etti, “ne bir zafer doğuracak ne de bir son. Çünkü henüz çağrılmamış bir şeyin gölgesinde hareket ediyorsun. Ve gölge… kaynağı olmadan anlam taşımaz.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Başını çok hafif eğdi, bu sefer bakışlarında neredeyse fark edilmeyecek bir kesinlik vardı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Efendin henüz uyanmadı.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu cümle, söyleniş biçimi yüzünden bir bilgi değil, bir hüküm gibi duyuldu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ve uyanışı, senin sandığın gibi bir ‘zaman’ meselesi değil. O, yalnızca belirli koşulların birbirine değdiği anda gerçekleşecek bir zorunluluk.” Magnus’un sesi, kelimeleri seçerken değil, onları yerleştirirken anlam kazanıyordu. “Sen ise o koşulların dışında hareket ediyorsun. Erken. Yersiz. Ve bu yüzden… etkisiz.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Zagreus’un bakışları sertleşti, ama Magnus devam etti."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Akihiro Atlas…” dedi, ilk kez benim adımı bu kadar doğrudan kullanarak, “henüz bir araç değil. Henüz bir anahtar da değil. O, şu an yalnızca… potansiyelin kendisi. Ve potansiyel, zamanı gelmeden zorlandığında… ya kırılır ya da anlamını yitirir.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kısa bir duraksama oldu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sonra Magnus’un bakışları yeniden Zagreus’a döndü."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Eğer efendin için bir anlam taşıyacaksa,” dedi sakince, “bunu zaten bilecek olan odur. Sen değil.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu cümlede küçümseme yoktu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama yine de…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Keskin bir ayrım vardı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Çünkü sen,” diye devam etti Magnus, sesi milim değişmeden, “onun iradesini taşıdığını sanıyorsun. Oysa sen… yalnızca o iradenin sana izin verdiği kadarını anlayabiliyorsun.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Zagreus’un etrafındaki enerji bir an yoğunlaştı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus’un ifadesi değişmedi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ben onu senden daha uzun süredir tanıyorum,” dedi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu sefer kelimeler biraz daha ağır indi. “Ve senden daha derin.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir adım atmadı. Bir güç göstermedi. Ama bu cümle…Bir mesafe yarattı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Bu yüzden sana söylediğim şey bir uyarı değil,” diye ekledi. “Sadece… kaçınılmaz olanın ifadesi.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bakışları sabit kaldı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Geri çekilmek bir zayıflık değildir. Yanlış zamanda ileri gitmek ise… anlamsızlıktır.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Son sözlerini söylerken sesi hâlâ sakindi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama bu sakinlik… Karşı çıkılması zor bir kesinlik taşıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Zagreus’un bakışları bir an bile kaymadı. Magnus’un sözlerinin yarattığı o görünmez ağırlık, çoğu insanın omuzlarını çökertirdi; ama onda en ufak bir kırılma bile yaratmadı. Aksine, o ağırlığı olduğu gibi kabul etti—bükmeden, kaçmadan. Dudakları yavaşça aralandı, sesi yükselmedi ama bulunduğu alanın merkezine yerleşti."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Birini uzun süredir tanımak…” dedi, kelimeleri aceleye getirmeden, her birini bilinçli bir şekilde yerleştirerek, “onu gerçekten anladığın anlamına gelmez.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sözlerinin ardından kısa bir sessizlik bıraktı. Bu, tereddüt değildi—düşüncelerinin oturmasına izin veren bir boşluktu. Gözleri Magnus’un gözlerinde sabitlenmişti; kaçış yoktu, yumuşatma yoktu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Zaman… sadece birikimdir,” diye devam etti, sesi hâlâ aynı sakin kararlılığı taşıyordu. “Anılar, gözlemler, tekrarlar… Ama bunların hiçbiri tek başına ‘anlamak’ değildir. Çünkü anlamak, birini olduğu gibi görmekle başlar—onu değiştirmeye çalışmadan, kendi kalıplarına uydurmadan, onun üzerinde hak iddia etmeden.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Başını neredeyse fark edilmeyecek kadar eğdi, sanki kendi sözlerini bile tartıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Birinin yanında doğru şekilde durmak… onun ne olmasını istediğinle değil, ne olduğunu kabul etmekle ilgilidir. Onu kontrol etmeye çalışmadan, onu tanımlamaya kalkmadan, sadece… varlığına tanıklık ederek.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Nefesi sabitti. Ne hızlandı ne de kesildi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Evet,” dedi, bu sefer daha net bir tonla, “ben onu senden daha az zamandır tanıyor olabilirim. Ama onun yanında geçirdiğim her an… gerçekten onunlaydım. Onu bir fikre, bir geçmişe ya da bir beklentiye indirgemeden.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir anlık duraksama."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Bu yüzden geri çekilmek meselesi değil bu,” diye ekledi, sesi bu kez daha keskin bir netlik taşıyordu. “Mesele… nerede durduğunu bilmek. Ve neden orada durduğunu.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Aralarındaki mesafe hâlâ oradaydı—ama artık tek taraflı değildi. …"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus’un ifadesi değişmedi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Zagreus’un sözleri, sıradan birinin yüzünde en azından küçük bir dalgalanma yaratırdı; ama Magnus’ta… hiçbir şey kıpırdamadı. Sanki söylenen her şey, daha söylenmeden önce değerlendirilmiş, yerleştirilmiş ve anlamını yitirmişti."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kısa bir sessizlik geçti."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Anlamak…” dedi sonunda."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kelime, ağzından çıktığı anda sıradanlığını kaybetti. Sanki Magnus, o kavramı sadece kullanmıyor—onu parçalarına ayırıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“İnsanlar bu kelimeyi fazla kolay kullanır,” diye devam etti, sesi yine o değişmeyen, neredeyse mekanik sakinliğini koruyordu. “Sanki bir noktada ulaşılan, sabit kalan bir durum gibi.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bakışları Zagreus’un üzerinden kaymadı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Onu olduğu gibi görmekten bahsettin,” dedi, kelimeleri yavaşça, neredeyse tartarak seçerek. “Ama ‘olduğu şey’… sabit değildir.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Çok hafif bir duraksama."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Hiçbir zaman olmadı.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Hava, fark edilmeden daha da ağırlaştı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“İnsanlar, bu konuda iblislerden tamamen farksızdır, korktukları ve tiksindikleri o ırktan.” diye ekledi. “Bu, fazla yüzeysel olurdu. Onlar… parçalanır. Yeniden inşa edilir. Bazen kendi iradeleriyle, çoğu zaman ise… kaçınılmaz olan tarafından.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözleri hâlâ aynı noktadaydı. Kaçınılmaz, sabit, çözülmeyen."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ve bu süreçte,” dedi, sesi neredeyse fısıltıya yaklaşmadan aynı düzlemde kalmayı başarıyordu, “en yakınlarında duranlar bile… gördüklerini sandıkları şeyi kaybederler.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir adım atmadı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama sözleri… bir adımın yaratabileceğinden çok daha büyük bir etki bıraktı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Yanında doğru şekilde durduğunu düşünüyorsun,” dedi, bu sefer daha doğrudan, daha keskin bir netlikle. “Ama eğer gördüğün şey… sadece görmek istediğin şeyse—”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Cümle havada asılı kaldı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Tamamlanmasına gerek yoktu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“…o zaman sen de diğerlerinden farklı değilsin.” Sessizlik geri döndü."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama bu sefer… daha ağırdı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu kez Zagreus’un yüzündeki alaycı ifade ani bir tepkiyle değil, yavaş yavaş yer değiştirdi; küçümsemenin keskinliği törpülendi, yerine hesaplayan, tartan ve faydayı koklayan bir bakış yerleşti. Kanatları arkasında ağır bir ritimle açılıp kapanırken etrafındaki kızıl enerji de onunla birlikte daha derli toplu, daha disiplinli bir hâl aldı; bu artık öfkenin taşkınlığı değil, bilinçli bir geri çekilişin hazırlığıydı diye tahmin ediyorum. Uzun bir an boyunca konuşmadı, sanki Magnus’un söylediklerini çürütmek yerine kendi içinde yeniden düzenliyordu. Ardından başını hafifçe yana eğdi, dudaklarının kenarında ince, neredeyse saygısız bir kabullenişi andıran bir gülümseme belirdi. Magnus’a bakarken gözlerinde ilk kez açık bir karşı çıkış yerine soğuk bir çıkar hesabı vardı; bu, geri adım atmak değil, doğru anı seçmekti."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Senin o bitmeyen çıkarımların…” diye başladı, sesi hâlâ sertti ama bu sertlik düşünülmemiş bir öfke değil, bilinçli bir tondu. “Her şeyi anlamlandırmaya çalışırken kendini her şeyin üstünde sanman… değişmemiş.” Kısa bir duraksama yaptı, ama bu duraksama sözünü zayıflatmadı; aksine, devamında söyleyeceklerine ağırlık kazandırdı. “Yine de bu sefer söylediklerin tamamen değersiz değil.” Gözlerini kısmadan Magnus’a baktı, ardından bakışlarını çok kısa bir anlığına bana kaydırıp tekrar ona sabitledi. “Eğer zaman henüz gelmediyse, onu zorlamanın bir anlamı yok. Efendimin iradesi… senin dediğin gibi, kendi anını zaten yaratır. Benim acele etmem ya da etmemem bu gerçeği değiştirmez.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sözlerinin tonu burada belirgin bir şekilde değişti; bu bir kabullenişti ama boyun eğme değildi. “Ama bunu geri çekilmek olarak görme,” dedi, sesi yeniden keskinleşirken. “Bu sadece… erteleme. Ve ben ertelediğim şeyleri unutmam.” Kanatları bu sözlerle birlikte biraz daha açıldı, etrafındaki enerji bir an yoğunlaşıp sonra tekrar dengeye oturdu. Magnus’a doğru bakarken gülümsemesi geri döndü, ama bu gülümseme artık alaydan çok bir vaadi andırıyordu. “Yakında tekrar karşılaşacağız. Ve o zaman… bu konuşmayı hatırlayacaksın. Çünkü işler senin o kusursuz sandığın düzenine göre ilerlemeyecek.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bakışları bana döndüğünde ise o hesapçı soğukluk yerini daha doğrudan, daha kişisel bir sertliğe bıraktı. “Ve sen…” dedi, sesindeki ton belirgin şekilde ağırlaşarak. “Bugün hayatta kalman bir sonuç değil, sadece bir gecikme.” Gözlerini üzerimde sabit tuttu, sanki sözlerinin yalnızca kulağıma değil, zihnimin en derin yerine kazınmasını istiyordu. “Seni unuttuğumu sanma, Akihiro Atlas. Bu yalnızca… sırasını bekleyen bir mesele.” Bu cümlede tehditten çok kesinlik vardı; gerçekleşeceğinden emin olunan bir geleceğin ifadesi gibi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ardından kılıcını yavaşça kaldırdı. Bu hareket aceleci değildi, ama içinde tartışmasız bir kesinlik taşıyordu. Kılıcını havada savurduğunda, önündeki boşluk bir yüzey gibi yarıldı; kesilen şey hava değilmiş gibi, daha derinde bir şey açılmıştı. Oluşan yarık kızıl bir ışıkla titriyordu ve içi, tanımlanamayan bir derinliğe açılıyordu; bu, yalnızca bir geçit değil, başka bir düzenin kendisini dayattığı bir kırılmaydı. Geçidin kenarları dalgalanıyor, sanki bu dünyanın dokusu o açıklığı kapatmak için direniyordu ama başaramıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Zagreus, geçidin önünde kısa bir an durdu. Başını Magnus’a çevirdiğinde gözlerinde hâlâ o tanıdık meydan okuma vardı. “Bir dahaki sefere sadece izlemekle yetinip yetinmeyeceğini merak ediyorum,” dedi, sesi sakin ama altı doluydu. “Belki o zaman gerçekten bir taraf seçmek zorunda kalırsın.” Bu sözler bir davet değil, daha çok geçmişten gelen bir hesaplaşmanın habercisiydi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sonra bana baktı. Bu bakış kısa sürdü ama taşıdığı anlam ağırdı; kaçınılmaz bir karşılaşmanın habercisi gibi. “Hazır ol,” dedi son kez. “Çünkü ben… geri döneceğim.” Ardından arkasını döndü ve hiçbir tereddüt göstermeden o kızıl yarığın içine adım attı. Geçit birkaç saniye daha açık kaldı; içinden gelen baskı, bulunduğumuz dünyaya ait olmayan bir düzenin nefesini taşıyordu. Sonra yavaşça kapandı ve geriye yalnızca ağırlaşmış bir sessizlik, parçalanmış bir şehir ve yaklaşmakta olan şeyin hissi kaldı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus, gelmese… Gerçekten ölmüş olabilirdim. Geride tüm değer verdiğim şeyleri bırakarak ve kimseyi koruyamayarak…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Dizlerimin üstüne kapaklandım. Az önce ölümüne sebep olduğum insanları düşündüm. İntikamlarını bile alacak kadar güçlü değilim. Farkına vardığım şey beni paramparça ediyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Üzerime doğru gelen adım seslerine rağmen bakışlarım zeminden ayrılmadı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ayağa kalk. Seni bir yere götüreceğim.” dedi Magnus."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Üzgündüm, sinirliydim, yalnızdım, işe yaramazdım, acınasıydım çünkü Akihiro’ydum."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ayağa kalkmak istemediğim bir andı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Sen niye buradasın ki?” dedim ağlamaklı bir ses tonuyla, çünkü ağlamak üzereydim ne yapayim?"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sakin adımlarla yanımdan geçti gitti. Bulunduğumuz çatının ucunda durduğunu bastığı yerin seslerini dinleyerek fark ettim. Muhtemelen şu an tam arkamda harap olmuş ve yaşanabilecek hiçbir yeri kalmamış o şehre bakıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Sonra açıklayacağım, başka bir kral veya kraliçe gelmeden buradan gitmen en doğrusu olur.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Dahasının geleceğini sanmıyorum. Altı aydır hiç ortaya çıkmadılar-”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sözümü ani bir hiddetle kesti."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Gelecekler, çok yakında. Çok daha fazlası gelecek. Savaşını izlediğim sürede hissettim.” dedi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Savaşımı izlemek mi?"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"İzlemek."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu kelime… diğerlerinden ayrıldı. Sanki geri kalan her şey silinmişti de yalnızca bu kalmıştı. Gözlerimi kırpıştırdım, yanaklarımdan süzülen yaşları sert bir hareketle sildim. Nefesim düzensizdi, ama bu sefer sebebi yorgunluk değildi. Bir şey… içimde yanlış oturmuştu. Başımı yavaşça kaldırdım, gözlerimi kıstım ve Magnus’a baktım. “İzledin mi…?” diye mırıldandım, ama bu bir soru değildi. Daha çok, yeni fark edilen bir gerçeğin kendiliğinden dışarı sızması gibiydi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Birkaç saniye boyunca hiçbir şey demedim. Sadece ona baktım. Sonra vücudumu zorlayarak ayağa kalktım. Kaslarım isyan ediyordu, Ruh Gücüm tamamen tükenmişti ama buna rağmen ayakta durmayı başardım. Çünkü artık hissettiğim şey yorgunluktan daha ağırdı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Sen…” dedim, sesim çatladı ama devam ettim. “Sen her şeyi gördün.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir adım attım. Dengesizdi ama durmadım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“O insanları da gördün.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Zihnimde o sahne tekrar canlandı. Araba. Kan. Ezilen bedenler. O “yumuşak” çarpışma hissi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ellerim titremeye başladı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Beni de gördün… değil mi?” dedim, bu sefer sesim yükseliyordu. “Onları… öldürdüğüm anı.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Nefesim hızlandı. Göğsüm daraldı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ve hiçbir şey yapmadın.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu cümle havada kaldı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ağır ve boğucuydu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir adım daha attım. Gözlerim artık solgun değildi. İçlerinde titreyen bir şey vardı—öfke, suçluluk ve kontrolünü kaybetmeye hazır bir şey."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Bunu yapabilirdin,” dedim, dişlerimi sıkarak. “Sen… yapabilirdin.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Zihnim parçalanıyordu. Düşüncelerim birbirine çarpıyor, mantıkla duygularım birbirini boğuyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Onları kurtarabilirdin!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sesim yükseldi, belki çevremizdeki kenar sokaklarda birileri olsa bizi duyarlardı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Beni durdurabilirdin! O anda—o çarpışmadan önce—ya da sonra! Fark etmezdi!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kalbim göğsümü parçalayacakmış gibi atıyordu. Başım dönüyordu ama durmadım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Bu güce sahipsin!” diye bağırdım, parmağımı ona doğrultarak. “Bunu az önce gördüm! O kılıcı… yok ettin! Hiçbir şey yapmadan! Senin için bu… hiçbir şey!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Nefesim kesildi. Göğsüm inip kalkıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Peki neden…?” Sesim düştü."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama bu düşüş… Daha tehlikeliydi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Neden hiçbir şey yapmadın…?”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Zihnim o ana geri dönmek istiyordu. O çarpışmayı tekrar tekrar oynatıyordu. Eğer o an farklı olsaydı… eğer biri müdahale etseydi… eğer…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ellerim saçlarıma gitti. Parmaklarım sıkıca kavradı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ben…” dedim, sesim titriyordu. “Ben onları öldürdüm çünkü… çünkü kontrol edemedim!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Başımı kaldırdım. Gözlerim doğrudan Magnus’a kilitlendi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ama sen… kontrol edebilirdin.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu sefer kelimelerim yavaş çıktı. Keskindinler, Magnus’un sözleri gibiydiler."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Sen izledin.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sessizlik çöktü. Ama bu sessizlik… huzurlu değildi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"İçimde bir şey kırılıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ben… ben bunu taşımak zorundayım şimdi,” dedim, nefesim düzensizleşirken. “Her saniye. Her an. O görüntüyle.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözlerim titredi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ama sen… sadece izledin.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir an durdum. Sonra güldüm."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama bu bir gülüş değildi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Parçalanmıştı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Bu mu senin… idealin?” dedim, sesim alayla karışık bir öfkeye dönüşerek. “Bu mu senin ‘anlayışın’?”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir adım daha attım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“İnsanlar ölürken… sen izlersin.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözlerim karardı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ve sonra çıkıp bir tane siktiğimin kralına… zamanın gelmediğini söylersin.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Nefesim titredi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“O zaman benim için o zaman geldi.” Sessizlik tekrar çöktü."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama bu sefer… İçimdeki şey durmamıştı. Dağılmaya devam ediyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir şey koptu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"İçimde kalan son denge kırıntısı da sessizce parçalandı ve geriye sadece ham, yönsüz bir öfke kaldı. Ne düşündüğümü bilmiyordum artık, ne de ne yaptığımı; tek bildiğim, bu ağırlığı taşıyamadığımdı. Bir anda hareket ettim. Nasıl olduğunu hatırlamıyorum bile—bir an karşısındaydım, bir an ellerim onun yakasına yapışmıştı. Kumaşı ya da her neyse onu kavradığım şey, parmaklarımın altında hiç direnç göstermedi. Onu çekip kendime doğru savurdum ve ardından bütün gücümle yere bastırdım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Zemin çatladı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama o… hâlâ aynıydı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Üzerine çıktım. Dizlerim iki yanına kilitlendi, nefesim kontrolsüzdü. Ve sonra yumruğum indi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir kez."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sonra bir daha."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sonra bir daha."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Her darbe içimde biriken her şeyin dışarı fırlaması gibiydi. Sadece vuruyordum. Ritmi yoktu, düzeni yoktu. Öfke vardı. Suçluluk vardı. Kendimden nefret vardı. Her şey vardı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Hiçbir şey yapmadın!” diye bağırdım, yumruğum tekrar yüzüne inerken. “Oradaydın! Gördün! Hepsini gördün!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Yumruklarım hızlandı. Her darbe daha sert, daha kontrolsüz geliyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ve sadece… izledin!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu sefer soluna vurdum."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Suratının sol yarısındaki o metal maske."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Çarpışma anında elimden yukarı doğru keskin bir acı yayıldı. Sanki kemiğime kadar titreten bir sertliğe çarpmıştım. Ama durmadım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir daha vurdum."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Acı daha da arttı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Lanet olası…” dişlerimi sıktım, tekrar indirdim yumruğumu. “Sen neyin nesin ha?!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Metal yüzey tek bir çizik bile almıyordu. Ne çatlak vardı ne bir iz. Sanki vurduğum şey gerçek değilmiş gibiydi. Ama hissettiğim acı… gerçekti. Elim zonkluyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama durmadım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sağ tarafına yöneldim bu sefer. Deri. Et. Kan."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Yumruğum çarptığında bir ses çıktı—daha yumuşak, daha insani. Dudaklarının kenarı açıldı, başı hafifçe yana savruldu. Kan akmaya başladı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Hiçbir tepki yoktu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Gözleri bile değişmedi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu… daha da sinirlendirdi beni."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Bir şey hissetsene!” diye bağırdım, bir yumruk daha indirirken. “Acı çek! Tepki ver! Bir şey yap!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Yumruklarım tekrar tekrar indi. Sağ, sol, sağ, sol… artık saymıyordum. Ne kadar sürdü bilmiyorum. Dakikalar mı geçti, saniyeler mi… fark etmezdi. Zaman o an anlamını yitirmişti."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ellerim kan içindeydi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Onun kanı mıydı, benim mi… bilmiyordum."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Maskeye her vurduğumda elim daha da acıyordu. Derim açılmıştı, kemiklerim sızlıyordu ama buna rağmen o lanet yüzeyde tek bir çizik bile yoktu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Sen… tanrıcılık oynayan boş bir kabuksun!” diye haykırdım, nefes nefese. “Her şeyi biliyormuş gibi konuşuyorsun ama hiçbir şey yapmıyorsun!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir darbe daha."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“İnsanlar ölüyor!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir darbe daha."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ve sen… sadece izliyorsun!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Yumruklarım yavaşlamaya başladı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama durmadım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ne işe yarıyorsun sen ha?!” dedim, sesim çatlayarak. “Bu kadar gücün var ama hiçbir bok yapmıyorsun!”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Son bir kez maskeye vurdum."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Elim artık uyuşmuştu. Acıyı bile doğru düzgün hissedemiyordum."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Nefesim kesildi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kollarım ağırlaştı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Yumruğum havada kaldı…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ve sonra düştü."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama bu sefer vurmadım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sadece… gücüm kalmamıştı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus’un yüzüne baktım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Kan vardı. Ağzından, başından süzülüyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama ifadesi… Değişmemişti."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ne öfke. Ne acı. Ne de en ufak bir tepki."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sanki… Bütün bunlar hiç olmamış gibiydi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu… Daha da kötüydü."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ellerim titredi. Nefesim düzensizdi. Ve ilk kez… Vurmayı bırakmak zorunda kaldım."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Yavaşça beni kenara ittirirken hiçbir şey yapamadım. Sol kolundaki robotik mor kol ile destek alıp ayağa kalktı ve hiçbir şey olmamış gibi çatının kenarına tekrar gitti ve oturdu. O yıkılmış şehre bakarken arkasından onu izledim."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Çatının kenarında duruyordu. Kafasının üstüne doğru çıkan buharları gördüm. Suratında oluşmuş yaraların yok olduğunu hemen fark ettim. Bu adamın bu seviyede rejenerasyon yeteneği olması çok olasıydı zaten. Şehre bakıyordu ama sanki şehri izlemiyordu; izlediği şey, tek tek olaylar değil, bütünün kendisiydi. Ben hâlâ yerdeydim, ellerim titriyordu, nefesim düzensizdi, vücudum o yumruklardan sonra sanki bana ait değilmiş gibi ağır geliyordu. Ama o… hiçbir şey olmamış gibi hareket etti. Yanımdan geçti, üzerimdeki ağırlığı sanki hiç var olmamış gibi kaldırdı ve çatının ucuna yürüdü. Bana bakmadı bile. O an, onun için yaşadığım şeyin hiçbir karşılığı yokmuş gibi hissettim."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Senin gördüğün şey yalnızca kesintiler,” dedi, gözlerini şehirden ayırmadan. Sesi yine aynıydı; ne yükseliyordu ne de duygulanıyordu. Sanki bir şey anlatmıyordu da zaten var olan bir gerçeği sadece yerli yerine koyuyordu. “Bir yaşamın tamamı değil, kopmuş parçalar. Bu yüzden zihnin bütünü kaçırıyor.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sözlerini duydukça içimde bir şey sıkıştı ama bunun ne olduğunu hemen adlandıramadım. Öfke mi, yoksa daha kötü bir şey mi… emin değildim."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Burada olan şey basit bir hesap,” diye devam etti. “Eğer bin kişi kurtuluyorsa ve bunun gerçekleşmesi için on kişinin kaybı kaçınılmaz hale geliyorsa, bu bir başarısızlık değildir. Bu, çoğunluğun korunmasıdır. Sen ise tersini görüyorsun. Kurtulan bin kişiyi değil, kaybolan on kişiyi.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir an durdu. Şehre baktı. Ben ise onun söylediklerini anlamaya çalışmıyordum bile artık. Sadece hissetmeye başlamıştım. O hissin adı yavaş yavaş netleşiyordu ama kabul etmek istemiyordum."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Sen o anı taşıyorsun çünkü zihnin yalnızca tekil kayıpları mutlaklaştırıyor,” dedi. “Bu yüzden kendini fail olarak tanımlıyorsun. Ama fail dediğin şey, sonucu belirleyen değil, sonucu yanlış yorumlayandır.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu cümle… içime daha derine battı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir an gözlerimi kapatmak istedim ama yapamadım. Çünkü kapatsam bile gördüğüm şey değişmeyecekti."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Arabadaki aile geldi aklıma. O çarpışma hissi. O yumuşaklık. Ellerim, geldi aklıma."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ben…” dedim ama sesim çıkmadı önce. Boğazım kurumuştu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus devam etti."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Eğer müdahale etseydim, senin durdurulman yalnızca seni engellemezdi. Sonuç zincirini de değiştirirdi. Sivillerin büyük çoğunluğu kurtarıldı. Senin gördüğün birkaç ölüm, bütünün dengesini değiştirmedi.”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"O anda bir şey daha netleşti içimde. Daha önce fark etmediğim bir şey değil, fark etmek istemediğim bir şeydi bu. O “birkaç ölüm” dediği şey… benim zihnimde bütün her şeyin merkezine oturmuştu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ve ben bunu değiştiremiyordum."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus bana dönmedi bile."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ve çoğunluk her zaman tekil olanın önündedir,” dedi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bu cümle… hiçbir bağırıştan daha ağırdı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Çünkü içinde haklılık vardı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ve bu haklılık… beni daha çok sinirlendiriyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ellerimi yere bastım. Titriyordum. Ayağa kalkmaya çalıştım ama vücudum zorlanıyordu. İçimde bir şey büyüyordu; öfke gibi başlamıştı ama öfke gibi kalmıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Sen…” dedim, sesim kırıldı. “Sen gerçekten bunu mu diyorsun?”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Magnus cevap vermedi. Sadece şehre baktı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ve o sessizlik, en kötü cevaptı. Çünkü o sessizlikte şunu anladım: onun için bu bir tartışma bile değildi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir gerçekti."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ama benim içimde…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Bir gerçek olmaktan çok uzaktı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Çünkü o “çoğunluk kurtuldu” cümlesi, benim gözümde hiçbir şeyi düzeltmiyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Sadece… Yıkımı yeniden tanımlıyordu."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Ve ben bunu kabul etmek istemiyordum."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Yani sen… Çoğunluğu kurtarmak için azınlığı ardında bırakan bir kurtarıcı olmayı kabullenebiliyor musun?” diye sordum içimdeki bütün öfkeyle."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"Birkaç saniye sessizlik gecemizi daha da kararttı."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Ben bir kurtarıcı değilim. Asla olmadım, ardımda bıraktığım her şey bu evrenin kötü olma sebepleri oldu.” dedi."}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"…"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"“Sen gerçekte kimsin, Magnus?”"}]},{"type":"paragraph","attrs":{"textAlign":null},"content":[{"type":"text","text":"BÖLÜM SONU"}]}]}}

The Vigilante of Cistern Savaşa Katılmak ya da Katılmamak Oku - Türkçe

The Vigilante of Cistern manga serisi 11. bölüm

Yorumlar